• Δημήτρης Φαληρέας

#LiveReport: Release Athens Festival Day 4


Το line-up της τέταρτης ημέρας του Release Athens Festival είχε δημιουργήσει πολύ υψηλές προσδοκίες. Τρεις θρύλοι της βρετανικής σκηνής κι ένας εν τη γενέσει για την ιρλανδική κιθαριστική μουσική, υπόσχονταν μία ημέρα γεμάτη συγκινήσεις από νωρίς!


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Φωτογραφίες: Αθηνά Παπαγιάννη


Πρώτα όμως η σκηνή άνηκε στους Θεσσαλονικείς Ta Toy Boy, οι οποίοι παρότι έχουν εξαιρετικά δείγματα δουλειάς, άθελα τους έγιναν τα “θύματα” του line - up, αφού το hype για όλους τους υπόλοιπους (ειδικά τους επόμενους, Fontaines) θα κατάπινε οτιδήποτε εμφανιζόταν τόσο νωρίς. Ωστόσο νομίζω ότι κέρδισαν τους παρευρισκόμενους και κέρδισαν τα εισιτήρια τους για το επόμενο Αθηναϊκό live.


18:15 ήταν το ραντεβού για αρκετό κόσμο, παρότι οι Fontaines D.C εμφανίζονται στην χώρα μας για δεύτερη φορά φέτος. Ενέργεια, κιθάρες, το ροκ εν ρολ της νέας εποχής κι ένα performance ανάλογο με εκείνο που είδαμε το προηγούμενο Σάββατο στους Shame. Παίζοντας σχεδόν όλο τον δίσκο τους, Dogrel και κάνοντας τα πάντα “σωστά”, κέρδισαν την επαφή με το κοινό παρά το γεγονός ότι ήταν ολιγομίλητοι. Μόνο και μόνο ότι με αυτή την ζέστη κατάφεραν να τους μαζέψουν μπροστά είναι ενδεικτικό του πόσο κλικ έκαναν και πως μέσα σε έξι μήνες και δύο συναυλίες, έχουν ήδη χτίσει ένα ισχυρό fanbase που όλο και αυξάνεται. Ανυπομονούμε για την τρίτη φορά λοιπόν, πίσω σε κλειστό, με το πλήθος του “ανοιχτού”.


Πράξη τρίτη με τους Morcheeba και τα σύννεφα αφενός να μας ανακουφίζουν από τον ήλιο, αφετέρου να μας τρομάζουν στιγμιαία, αφενός μην βρέξει και χάσουμε / καθυστερήσει κάποιο act, αφετέρου κανείς δεν ήθελε να ξανακούσει το “πΛαΤειΑ νεΡοΥ κΥρΙοΛεΚτιΚα εΕεΕε;”. Επανέρχομαι στους Morcheeba. Κάποτε regulars στα συναυλιακά δρώμενα των Αθηνών, επέστρεψαν μετά από απουσία έξι ετών και μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι μας έλειψαν. Η ζέστη έχει καταλαγιάσει, ένα ελαφρό αεράκι από την θάλασσα μας δροσίζει και η παρουσία της - πάντα εντυπωσιακής - Skye Edwards να στέλνει τα απαραίτητα feel good vibes που χρειάζεται ένα απόγευμα Κυριακής. Σε ένα setlist που ισορρόπησε όμορφα ανάμεσα σε τραγούδια από το opus magnum τους, Big Calm, και νεότερες κυκλοφορίες, για να “χωρέσει” ένα “Let’s Dance” κι ένα “Summertime”, πριν κλείσει με το πιο ραδιοφωνικό “Rome Wasn’t Built in a Day”.


Κάπου εδώ σοβαρεύουν τα πράγματα καθώς ο Τζόνι πήρε την κιθάρα του και έδωσε την εμφάνιση της βραδιάς. Εύθυμος, προσιτός, με τα κομμάτια από όλες τις φάσεις της καριέρας του να μπλέκονται αρμονικά και εν τέλει να μην έχει να ζηλέψει πολλά από την φωνή του Morrissey. Smiths, Electronic και σόλο εναλλάξ, με τον κόσμο να μην μπορεί να σταματήσει να τραγουδάει και εκεί ήρθε η αποθέωση, όταν αποφάσισε να εκμεταλλευτεί την παρουσία των New Order και να καλέσει τον Bernard Sumner στην σκηνή για ένα μικρό reunion των Electronic, τραγουδώντας το “Get the Message” - γεγονός που έπαιξε ψηλά σαν είδηση στα μεγάλα μουσικά sites της Βρετανίας. Όπως ήταν αναμενόμενο, έγινε “panic in the streets of Athens, panic in the streets of Faliro” σε κάθε τραγούδι των Smiths, από το “Stop Me If you Think You’ve Heard This One Before”, μέχρι το γλυκύτατο “There Is a Light That Never Goes Out” με το οποίο και μας αποχαιρέτησε. Η εμφάνιση του Marr έμοιαζε σαν να μην έχει περάσει μέρα από τις ημέρες της δόξας του και δεν μπόρεσα να μην θυμηθώ το background στην συναυλία του Moz στον Λυκαβηττό πριν λίγα χρόνια, που ήθελε τον Όσκαρ Ουάιλντ να αναρωτιέται “Who the Hell is Morrissey?”. Ε, αυτό ακριβώς.


Κάπου ανάμεσα σε μία θάλασσα από t-shirt “Unknown Pleasures” ξεχώρισε άλλος ένας άνθρωπος με το ίδιο μπλουζάκι και δεν ήταν άλλος από τον Bernard Sumner, που ξανανέβηκε στην σκηνή, αυτή την φορά με την παρέα που τον έχουμε συνηθίσει. 40 χρόνια και μια νύχτα από την κυκλοφορία ενός από τους δίσκους που άλλαξαν την πορεία της μουσικής και με τον θάνατο του Κέρτις να κρέμεται ακόμα σαν Δαμόκλειος σπάθη πάνω από τους υπόλοιπους, η συναυλία δεν θα γινόταν να μην είναι αφιερωμένη εκεί. Ούτε 1, ούτε 2, αλλά πέντε τραγούδια από τα χρόνια των Joy Division έπαιξαν, φροντίζοντας όμως να μην καταλήξει σε tribute και απογοητεύσει όσους ήρθαν για την θετική πλευρά της ζωής, τον χορό και τα synth. Και μας τα έδειξαν. “Blue Monday”, “True Faith”, “Bizarre Love Triangle”, “Perfect Kiss” και φυσικά “Temptation” για να ολοκληρωθεί ο κύκλος του Trainspotting που είχε ανοίξει με τον Iggy. Μιάμιση ώρα μετά το πρώτο τραγούδι είχε έρθει κιόλας η στιγμή για το encore.


Με ένα “Atmosphere” κι ένα “Love Will Tear Us Apart”, ίσα για να σιγουρευτεί ότι we won’t walk away in silence.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom