#LiveReport: Release Athens Festival Day 3



Έφτασε επιτέλους η μέρα. Η 14η Ιουνίου, η μέρα που οι Manowar θα επέστρεφαν στην Ελλάδα στα πλαίσια της The Final Battle περιοδείας τους, και στα πλαίσια του Release Athens Festival. Αλλά πριν φτάσουμε στους Manowar, ας τα πάρουμε από την αρχή.


Γράφει ο Μάρκος Σκυριανός


Το πρόγραμμα τηρήθηκε και στην τρίτη μέρα του Release Athens στο ακέραιο. Στις 17:20 άνοιξαν οι πόρτες, και οι πρώτοι (πιο φανατικοί οπαδοί των Manowar) ήταν εκεί, και έκαναν το πατροπαράδοτο σπριντ για να πιάσουν τις πρώτες θέσεις μπροστά ακριβώς στη σκηνή. Η σκηνή ήταν ήδη στημένη για τους Battleroar, οι οποίοι πέντε λεπτά πριν τις 18:00 βγήκαν στη σκηνή, με μία πρώτη «έκπληξη», η οποία είχε ανακοινωθεί στο Facebook της μπάντας, δύο μέρες πριν την συναυλία. Ελλείψει μόνιμου τραγουδιστή, πίσω από το μικρόφωνο της μπάντας στην Πλατεία Νερού εμφανίστηκε ο Γιάννης Παπανικολάου (Diviner, ex-Innerwish, Rock ‘n’ Roll Children).


Οι Battleroar έπαιξαν για περίπου μισή ώρα με τον ήλιο να τους χτυπάει μέσα στα μάτια αλύπητα για όλη τη διάρκεια αυτού του μισαώρου. Τουλάχιστον, είχαν αρκετό κόσμο τόσο μπροστά τους, όσο και στον ευρύτερο χώρο που χειροκροτούσε. Έπαιξαν, όπως μας είπε ο Παπανικολάου, ένα τραγούδι από κάθε δίσκο που έχουν κυκλοφορήσει και έκλεισαν το set τους με το ομώνυμό τους. Ο ήχος τους ήταν αξιοπρεπής, αν και σχετικά χαμηλά σε ένταση. Οι Παπανικολάου και Τσολάκογλου (μπάσο – Among Ruins, ex-Bare Infinity, ex-The Silent Rage) είχαν καλή αλληλεπίδραση με το κοινό, δεδομένης και της ώρας και του ήλιου. Οι δύο κιθαρίστες της μπάντας (Κώστας Τζώρτζης και Μιχάλης Κοντογιώργης – ex-Εξόριστοι), ήταν περισσότερο προσηλωμένοι στα κιθαριστικά τους καθήκοντα. Πάντως, all in all, ήταν μία καλή εμφάνιση δεδομένων των συνθηκών.


Μετά τις σχετικές προετοιμασίες, στις 18:00 ακριβώς ανέβηκαν στη σκηνή οι Imperia. Πρόκειται για ένα συγκρότημα συμφωνικού metal από την Ολλανδία. Βασικά, εδρεύει στην Ολλανδία Τα μέλη του συγκροτήματος είναι από Βέλγιο, Γερμανία, Φινλανδία και Νορβηγία. Αλλά αυτά είναι εγκυκλοπαιδικές λεπτομέρειες που δεν έχουν και τόση σχέση με τη χτεσινή τους εμφάνιση.


Για τη χτεσινή τους εμφάνιση όμως, δεν μπορώ να πω πολλά. Δεν μπορώ με σιγουριά να π αν πρόκειται για μία καλή ή κακή τους εμφάνιση. Τα τραγούδια τους φάνηκαν απίστευτα βαρετά και ανούσια, και περιέργως σε πολλά σημεία όμοια μεταξύ τους. Μεγάλο κομμάτι των συνθέσεών τους ήταν προηχογραφημένο μιας και στη σκηνή δεν υπήρχε πληκτράς. Αντιλαμβάνομαι ότι μία μπάντα συμφωνικού metal δυσκολεύεται απίστευτα να αποδώσει σε ανοιχτό χώρο το υλικό της (με μόνη εξαίρεση τη συνοδεία ζωντανής ορχήστρας). Αλλά στην περίπτωση των Imperia νομίζω ότι το πρόβλημα είναι στις ίδιες τις συνθέσεις που δεν μπορούν να ενθουσιάσουν. Καθόλη τη διάρκεια του set, η Helena Iren Michaelsen προσπαθούσε να ξεσηκώσει τον κόσμο. Δυστυχώς όμως, δεν υπήρχαν οι απαραίτητες συνθέσεις για να ακολουθήσουν τις προτροπές της. Και το set τους κράτησε κοντά μία ώρα. Εκ του αποτελέσματος μεν, αλλά ίσως θα ήταν καλύτερα αν άνοιγαν οι Imperia και έπαιζαν 30 λεπτά, και ακολουθούσαν οι Battleroar με set μίας ώρας.


Μετά την αποχώρηση των Imperia, τις εργασίες πάνω στη σκηνή για την αντικατάσταση των drum kits, και το ανέβασμα του απαραίτητου πανό, στις 20:30 ανέβηκαν στη σκηνή οι Rhapsody Of Fire. Ή καλύτερα, ότι έχει απομείνει από τους παλιούς Rhapsody, μιας και το μόνο original μέλος που είδαμε ήταν ο Alex Staropoli, ιδρυτικό μέλος των πρώτων Rhapsody. Αλλά αυτό είναι μία συζήτηση για μία άλλη μέρα.


Οι Rhapsody Of Fire άνοιξαν το set τους με το 'Distant Sky' από το Into The Legend, τον πρώτο δίσκο μετά την αποχώρηση του Luca Turilli. Συνέχισαν με το 'The Legend Goes On', από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους. Ακολούθησε μία μίξη αρκετά παλιών τραγουδιών τους με τραγούδια από τον τελευταίο τους δίσκο. Ο κόσμος περνούσε καλά μεν, αλλά δεν είχε κάποια φοβερή αντίδραση. Μέχρι να φτάσουμε στο 'Dawn Of Victory'. Εκεί φάνηκε να «ζωντανεύει» ο κόσμος, κάτι που επηρέασε τους (αρκετά καλούς μέχρι εκείνη τη στιγμή) Rhapsody Of Fire. Στη συνέχεια ακολούθησαν άλλα τρία τραγούδια που αποτέλεσαν το τελικό stretch των Rhapsody Of Fire και στα οποία ο κόσμος φάνηκε να ανταποκρίνεται περισσότερο από ότι στο πρώτο μισό της εμφάνισής τους. Για το κλείσιμο έπαιξαν το 'Emerald Sword', στο οποίο γνώρισαν και τη μεγαλύτερη αποθέωση από το κοινό.


Σε γενικές γραμμές ήταν μία αξιοπρεπέστατη εμφάνιση. Το ότι προσωπικά δεν τρελαίνομαι για τη συγκεκριμένη μπάντα, δεν αλλάζει το γεγονός της ποιότητας της εμφάνισής τους. Ίσως να ήταν καλύτερα για το τελικό αποτέλεσμα αν το set δεν είχε τόσα πολλά στη σειρά τραγούδια στην ίδια ταχύτητα (πάνω κάτω), που «κούραζε» το κοινό. Θα «ανέπνεε» καλύτερα το set και θα μπορούσαν να διαχειριστούν καλύτερα το κοινό. Επίσης, πρέπει να αναφέρω ότι βρισκόμουν σε σχετική απόσταση από τη σκηνή και νομίζω ότι η ένταση του ήχου ήταν επίσης χαμηλά. Αλλά, μπορεί να ευθύνεται η απόσταση για αυτή μου την αίσθηση. Σε κάθε περίπτωση, αυτοί που ήρθαν και για τους Rhapsody Of Fire, πέρασαν καλά γιατί, όπως ανέφερα, η εμφάνισή τους ήταν αξιοπρεπέστατη.


Μόνο που τελείωσε νωρίς. Το ρολόι έγραφε λίγα λεπτά μετά τις 21:30 όταν αποχώρησαν από τη σκηνή οι Rhapsody Of Fire. Και το πρόγραμμα έλεγε ότι οι Manowar θα εμφανιστούν στη σκηνή στις 23:00. Το οποίο σήμαινε μία ώρα και 30 λεπτά ορθοστασίας και αναμονής. Ήταν η μόνη φορά που εκνευρίστηκα που το πρόγραμμα ακολουθήθηκε κατά γράμμα.


Αλλά μόλις η ώρα πήγε 23:00 άναψαν τα φώτα της σκηνής και είδαμε το πλήρες σκηνικό που μέχρι εκείνη την ώρα κρυβόταν κάτω από μαύρα πανιά. Είχα αποφύγει να δω το οτιδήποτε από τα πρόσφατα shows τους στο YouTube, οπότε δεν είχα καταλάβει ότι τα «αγάλματα» με τις ασπίδες ήταν living and breathing ηθοποιοί, μέχρι που άρχισαν να κινούνται. Σοκ. 'March Οf Τhe Heroes Ιnto Valhalla' στα ηχεία, και οι Manowarriors να παίρνουν θέσεις μάχης. Και η μπάντα μπήκε με το 'Manowar'. Και διαπιστώνω ότι η σκηνή είναι κοντή, εγώ μακριά, και μεταξύ εμού και της σκηνής υπάρχει πολύς κόσμος. Ευτυχώς υπήρχαν οθόνες δεξιά και αριστερά της σκηνής. Και ξεκινάει ένα σερί από εκπλήξεις. Σε setlist, σε σκηνοθεσία, σε πολλά επίπεδα.


Κατ’ αρχάς, από το πρώτο τραγούδι φάνηκε ότι ο Eric Adams είναι σε εξαιρετική και απίστευτη φόρμα. Όχι, λάθος. Είναι σε εξωπραγματική φόρμα. Μέχρις ενός σημείου θα έλεγα μέχρι και «ύποπτη» φόρμα, αλλά από διάφορες λεπτομέρειες που φάνηκαν στις οθόνες δεν μου έμεινε κάποια καχυποψία. Αλλά πρέπει να πω ότι εν έτη 2019, δεν πρέπει να υπάρχει άλλος metal τραγουδιστής 65 ετών που να είναι καλύτερος στα live από το studio.


Η επόμενη έκπληξη είχε μεγάλη διάρκεια. Γιατί μετά το εναρκτήριο 'Manowar' ακολούθησαν τα 'Warriors Of The World United', 'Blood Of My Enemies', 'Brothers Of Metal', 'Call To Arms' και 'Hand Of Doom' χωρίς την πραγματική διακοπή. Ακολούθησε μία ελάχιστη παύση μερικών δευτερολέπτων για να ακολουθήσει το 'Sons Of Odin', στου οποίου το φινάλε ο Adams είπε το πέμπτο μέρος από το 'Achilles, Agony And Ecstasy in Eight Parts', το 'Hector’s Final Hour'! Συγκίνηση και ανατριχίλα γιατί οι Manowar έκαναν αυτή τη διαφοροποίηση στο set τους επειδή έπαιζαν στην Ελλάδα.


Ελάχιστη διακοπή και δεύτερο μέρος. 'Sword In The Wind' (για να ηρεμήσουμε προφανώς), πριν συνεχίσουν με 'Battle Hymn', 'Thor (The Powerhead)', 'Kings Of Metal'. Περιττό να αναφέρω ότι οι αντιδράσεις του κοινού ήταν γηπεδικές. Τραγούδι, φωνές, χειροκροτήματα (όπου προλαβαίναμε), καπνογόνα και το κλασικό hand sign το οποίο επέδειξε ο DeMaio από το κλείσιμο του πρώτου τραγουδιού σε όλο του το μεγαλείο και με όλες τις κινήσεις πριν φτάσουμε στο γνωστό.


Στη συνέχεια ακολούθησε ένα μικρό διάλειμμα για το παραδοσιακό bass solo του DeMaio, πριν περάσουμε στο τρίτο και τελευταίο μέρος του set τους. 'Fighting The World', 'Hail And Kill', 'The Power Of Thy Sword', 'King Of Kings' και 'House Of Death'. Χαμός! Μέχρις στιγμής έχω «παραλείψει» να αναφέρω τι γινόταν πίσω από τους Manowar. Μπορώ να πω ότι όσο και αν το περιγράψω δεν θα το αποδώσω ουσιαστικά. Γιατί μπορώ να αναφέρω ότι οι Manowarriors εμφανίστηκαν και άλλες φορές και με πυρσούς αλλά και με ξίφη. Μπορώ να αναφέρω ότι για κάθε τραγούδι υπήρχε και ένα animated video που το συνόδευε και έπαιζε σημαντικό ρόλο στην πορεία του τραγουδιού. Όπως για παράδειγμα στο 'Warriors Of The World United' στο οποίο βλέπαμε πλάνα από οπαδούς των Manowar ανά τον κόσμο, μέσα στα οποία πλάνα προβάλλονταν και πλάνα από όσους βρισκόμασταν επιτόπου εκεί. Όπως στο 'Fighting Τhe World' με πιστόνια να χτυπάνε μία υδρόγειο στο ρυθμό του τραγουδιού.


Μπορώ να πω ότι οι Manowarriors ζωντάνεψαν το εξώφυλλο του Warriors Of The World εμφανιζόμενοι στο σκηνικό πάνω από την μπάντα με σημαίες κρατών, με την Αμερικάνικη και την Ελληνική να είναι πρώτες πρώτες. Να πω πως τα «βουνά» του σκηνικού έβγαζαν λάβα καθόλη τη διάρκεια του live, η οποία έπαιρνε ένα «παγωμένο» χρώμα όταν στο τραγούδι υπήρχε αναφορά στον Odin, στον Thor και τη Valhalla. Μπορώ να τα περιγράψω και μπορείτε να τα δείτε ήδη στο YouTube σε videos που έχουν ήδη ανέβει. Αλλά είναι μία κατάσταση “you should have been there”.


Για να «ευλογήσω τα μούσια μου», πέτυχα όλα τα They Will στο άρθρο μου, 3/5 από τα I Want και (φυσικά) πέτυχα όλα από τα They Won’t. Δεν έπαιξαν κανένα. Πέραν όμως της πλάκας, όπως είχα γράψει και σε εκείνο το κείμενο, οι Manowar είναι ένα από τα ιστορικότερα συγκροτήματα της metal μουσικής. Για πολλά χρόνια μεταξύ των Ελλήνων ακροατών metal μουσικής ήταν κάτι σαν ανέκδοτο. Αλλά το έργο τους άντεξε στον χρόνο και τη βλαμμένη χλεύη. Η χτεσινή τους συναυλία έδειξε το γιατί άντεξε. Γιατί είναι ξεσηκωτικό, ενώνει τον κόσμο και είναι επικό, με όλες τις ερμηνείες της λέξης. Και, κατά έναν περίεργο τρόπο, είναι διαχρονικό. Other bands play, Manowar kill.


ΥΓ: «Τιμή και δόξα» στο παληκάρι με την μπλούζα Doom (το video game), στο παληκάρι με την μπλούζα «Ο Πανίσχυρος Μεγιστάνας των Νίντζα», στο παληκάρι με την μπλούζα Eternal Champion. Όμως, προσωπικά «προσκυνώ» τον άνθρωπο που ήρθε να δει Manowar με κιλτ! You rule!