#LiveReport: Release Athens Festival Day 2


© Αφροδίτη Ζαγγανά

Το ξέρω, μιλάμε για τρομερή παράλειψη, αλλά η αλήθεια είναι ότι η πρώτη γνωριμία μου με τους Thievery Corporation επί σκηνής συνέβη μόλις φέτος, παρά την ιστορία που έχουν αφήσει τα live τους στην Ελλάδα και την περσινή επίσκεψή τους στο Release Athens 2017. Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, λοιπόν, το κοινό τους έζησε την ανέλπιστη χαρά να τους δει και πάλι, και μάλιστα σε ένα πλαίσιο με εξίσου αξιόλογα ονόματα και μιας πολύ σωστής διοργάνωσης.


Γράφει η Βικτώρια Χαραλάμπους


Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά


Μόνο που φέτος δεν έβρεχε, και η -καθόλου ανυπόφορη- ζέστη είναι και ο λόγος που καθυστέρησε τόσο η προσέλευση του κόσμου στην Πλατεία Νερού. Παρά την «σαράντα βαθμοί λιώνει κι η ψυχή» κατάσταση, οι Magenta Flaws στις έξι μας έχουν μεταφέρει ήδη –ακόμη και όσους άραζουν στα πέριξ της πλατείας- σε κάποιο μπιτσόμπαρο, με τις trip hop μελωδίες τους. Μία μουσική εμφάνιση καθαυτή τίμια, η οποία αναβαθμίστηκε ακόμη περισσότερο από τη διάθεση της μπάντας να εναρμονιστεί με τα vibes του κοινού. Αντίθετα, η παρουσία της Angelika Dusk λίγη ώρα αργότερα, με τον edgy rock ήχο των διασκευών της, τις εναλλαγές στο setlist, και την προσπάθειά να τραβήξει το κοινό, μας ταξίδεψε από την Αθήνα στο Παρίσι, και από την πρότερη ατμόσφαιρα σε ένα πιο έντονο συναυλιακό κλίμα. Ο κόσμος της πλατείας μαζεύεται σιγά σιγά στο set των Golan, οι οποίοι εμφανίζονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Electronica, up tempo κομμάτια, και μαζί με την ανακούφιση που φέρνει η δύση του ήλιου, συγκροτούν το καλύτερο ζέσταμα για τους UB40, αφήνοντάς μας, βέβαια, χωρίς κάτι αξιομνημόνευτο από την συνολική παρουσία των Ρουμάνων.


Λίγο μετά τις εννιά, τα πρώτα μεγάλα ονόματα της ημέρας στήνουν τη γιορτή τους στη σκηνή του Release Athens 2018. Διακριτικοί και ευχάριστοι - ο Ali Campbell, ο Astro και οι λοιποί της reggae συνομοταξίας - χτίζουν μία καλή ανταπόκριση από το κοινό ακόμη και αν δεν καταφέρνουν να ενθουσιάσουν, όπως θα περίμενε κανείς έχοντας κατά νου το ιστορικό background και τις επιτυχίες της μπάντας. Ξεκινώντας όσο πιο ήπια με το “Here I am (Come and Take Me)”, η διάθεση εντάθηκε πολύ σταδιακά -όχι απαραίτητα κακώς, καθώς δεν υπήρχε χώρος για υψηλές προσδοκίες κάτι που φάνηκε από νωρίς- με ευχάριστα highlights, τις reggae διασκευές που τους καθιέρωσαν και εν τέλει καθόρισαν την πορεία της ίδιας της σκηνής.


Ανάμεσα σε διαμάντια των ’80s (βλ. “Version Girl”, “Homely Girl”, “Kingston Town”, “One in Ten”), μπολιασμένα κομμάτια από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους “A Real Labour of Love”, που χωρίς να προκαλούν κάποια εντύπωση ακόμη και στις παρέες που βρέθηκαν εκεί για τους UB40, δεν ενοχλούν το απόλυτα χαλαρό bounce και την εύθυμη διάθεση του κόσμου. Οι μουσικοί που πλαισίωναν το βασικό σχήμα χαρίζουν πολύ στις εντυπώσεις που προκαλούν. Η αλληλεπίδραση του Astro, αποτελεί μοναδική υπενθύμιση ότι είναι ζωντανό το θέαμα που παρακολουθούμε. Φυσικά, κλείνουν το set με το “Red, red wine”, ολοκληρώνοντας έτσι ένα αρκετά προβλέψιμο performance. Τώρα, το αν η εμφάνιση των UB40 ήταν στεγνή, και ενίοτε αμήχανη σε κάποια σημεία, θα ήταν παράλογο να βρει κάποιον αντίθετο. Ωστόσο δε μειώνει την ικανοποίηση, και τη νοσταλγική ατμόσφαιρα που διήρκησε μιάμιση ώρα, και απόλαυσαν νομίζω άπαντες παρευρισκόμενοι. Μπορεί να μην ήταν το συναίσθημα της γαμάτης συναυλίας, αλλά έφτασε σίγουρα στο επίπεδο του τέλειου πάρτυ.


Και κάπως έτσι φτάνουμε αισίως στους headliners της δεύτερης βραδιάς του Release. Για μια μπάντα χωρίς χιτάκια, με τον παραδοσιακό ορισμό, η εμφάνιση των Thievery Corporation κράτησε σε όλη τη διάρκειά της, την προσοχή του κοινού. Ο κόσμος το ίδιο ακούραστος χόρευε, τραγουδούσε, και φώναζε τα δικά του αγαπημένα που περίμενε ν’ ακούσει, για ένα ποιοτικό δίωρο που κράτησε η παρέλαση καλεσμένων πάνω στη σκηνή. Σε αντίθεση με τον ήχο των UB40 που θύμιζε περισσότερο ηχογράφηση, η μουσική των Thievery Corporation live, και η επικοινωνία με το κοινό τους, δικαιολόγησαν τη φήμη και τη στήριξη του κόσμου σε κάθε συναυλία τους. Αντίστοιχα, δικαιολογείται και το δωρικό «Έλα μωρή κομματάρα!» που ακούστηκε ένα δεύτερο μετά το intro του “Until the Morning”. Η ίδια πηγαία πώρωση εκδηλώθηκε και σε άλλα σημεία τις βραδιάς, όπως με το πρώτο “Marching the Hate Machines”, το “Voyage Libre”, το “Letter to the Editor”, το “Warning Shots” (και σε πολλές άλλες φάσεις μιας και έπαιξαν σχεδόν δύο ώρες)


Κοιλιές δεν προέκυψαν αλλά ούτε και η σταθερή δυναμική ανάμεσα στους Thievery Corporation και τον κόσμο, έδωσε ένα flat αποτέλεσμα. Αντίθετα οι εναλλαγές στις φωνές, η εκρηκτική Racquel Jones, οι συζητήσεις περί «θεραπευτικής» μουσικής για τις δύσκολες φάσεις ανάμεσα στο ντουέτο, συντέλεσαν σε ένα συνολικά όμορφο κλίμα με πολύ καλές στιγμές. Ευχαρίστησαν το κοινό της Αθήνας για τη στήριξη στην εικοσαετή παρουσία τους, και εισέπραξαν κι άλλη αγάπη. Και σίγουρα κάποιοι, τη στιγμή που επικράτησε απαρτία στη σκηνή, ψιθύρισαν «ας έρθουν και του χρόνου Θε μου».


Ευχαριστούμε θερμά το Release Athens Festival και την Αφροδίτη Ζαγγανά για την παραχώρηση των φωτογραφιών.



Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom