• Δημήτρης Φαληρέας

#LiveReport: LP - Monophonics - Lola Marsh - Angelika Dusk @ Τεχνόπολη


Vangelis Patsialos Photography

Οι καλοκαιρινές συναυλίες στην Τεχνόπολη είναι συνήθως ένα πολύ ευχάριστο διάλειμμα. Όαση χαλάρωσης στον πυρήνα του αστικού κέντρου, είναι μία από τις όμορφες λεπτομέρειες που για λίγο σε κάνουν να ξεχνάς τα κουνούπια και τον ιδρώτα. Κάτι σαν το θερινό σινεμά. Την Τετάρτη 12 Ιουλίου, με αφορμή τα δέκα χρόνια του Gazarte, εμφανίστηκε η μεγάλη έκπληξη των περσινών charts, LP, οι αγαπημένοι στην Ελλάδα Monophonics, οι Ισραηλινοί Lola Marsh, αλλά και η ανερχόμενη Angelika Dusk. Το μεγάλο μείον και σε αυτή τη φετινή συναυλία ήταν η ζέστη, η οποία σε συνδυασμό με την άπνοια, αλλά και την κατάμεστη Τεχνόπολη, δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα που «έφαγε» πολλή από την αντοχή του κοινού.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Φωτογραφίες: Vangelis Patsialos Photography


Πρώτη εμφανίστηκε η Angelika Dusk, μια από τις πιο ευχάριστες ποπ παρουσίες της εγχώριας σκηνής. Ο κόσμος φάνηκε να ενδιαφέρεται για το “pop with a twist” όπως η ίδια προσδιορίζει την μουσική της και να ανταποκρίνεται, προσφέροντας ένα act που ήταν ακριβώς αυτό που ταίριαζε για την ώρα και το μέρος. Ούσα μια καλλιτέχνιδα αρκετά δραστήρια και παρουσιάζοντας νέο υλικό, είναι ένα πρόσωπο που θα μας απασχολήσει μέσα στα επόμενα χρόνια. Σίγουρα είναι μια καλύτερη ελπίδα για την αγγλόφωνη ποπ από την Ilia Darlin ή άλλα αντίστοιχα εγχειρήματα και ελπίζουμε να γεμίσει ένα κενό χρόνων στην ελληνική σκηνή. Άλλωστε έχει όλα τα φόντα.


Λίγο μετά τις οκτώ ανέβηκαν στη σκηνή οι Lola Marsh, όσο ο χώρος άρχιζε να γεμίζει. Η παρουσία της frontwoman, Yael Cohen ήταν κάτι παραπάνω από ευχάριστη, δε στάθηκε όμως αρκετή για να κερδίσει τους παρευρισκόμενους, κάτι που φάνηκε με άσχημο τρόπο στα sing-alongs με μηδενική ανταπόκριση. Παρουσιαστικό ολόιδιο με της Penelope Cruz και με χαβαλεδιάρικη αλλά γοητευτικά γλυκύτατη, «ημίτρελη» on stage περσόνα, μουσικά όμως έφερε κάτι από Nouvelle Vague και κάτι απροσδιόριστο, σε ένα σύνολο χωρίς αμήχανο, χωρίς ταυτότητα και το στοιχείο που θα σε τραβήξει στο έργο τους. Το setlist περιορίστηκε σε τραγούδια από το δίσκο τους Remember Roses που κυκλοφόρησε φέτος (ένα cd του οποίου πέταξαν στο κοινό) και καλύτερη στιγμή ήταν το 'She’s A Rainbow', μοναδικό single του προαναφερθέντος δίσκου.


Καθώς έπεφτε ο ήλιος, ήρθε η ώρα για τους Monophonics, οι οποίοι δεν έχασαν καθόλου χρόνο και μπήκαν στα βαθιά για να μας ξεσηκώσουν με τις funk και soul μελωδίες τους. Μπορώ εύκολα να πω ότι ίσως ήταν μία από τις τιμιότερες εμφανίσεις που έχω δει. Όχι τις καλύτερες, αλλά τις πιο τίμιες. Καλώς ή κακώς, οι Monophonics δεν είναι η μπάντα του σταδίου και τη συναυλία για να τη νιώσεις στο έπακρο, πρέπει να είσαι και λίγο fanboy/fangirl. Δεν υπήρξε όμως κανένα ψεγάδι. Ήταν φιλικοί, ενεργητικοί και απλά ήθελες να τους κάνεις παρέα. Έπαιξαν όλες τις επιτυχίες τους ('Bang Bang', 'Promises', 'Lying Eyes', 'Foolish Love', 'Holding Back Your Love') σε ένα setlist βασισμένο κυρίως στο In Your Brain του 2012, με συνοχή και χωρίς βαρετά σημεία και σίγουρα τα 75’ δεν ήταν αρκετά. Δεν κούρασαν καθόλου, είχαν άψογη επαφή με το κοινό - με αποκορύφωμα την αφιέρωση του 'La La La Love Me' στον εννιάχρονο Νίκο, φαν του συγκροτήματος - και απλά ήξεραν πώς να προκαλέσουν χαμούλη. Είτε με τη διασκευή του 'Runaway People' των Dyke & the Blazers, είτε με το teaser του 'Seven Nation Army' που αφού ξεσήκωσε, γείωσαν με όμορφο τρόπο, λέγοντας ότι ήρθαν να παίξουν Monophonics, είτε τέλος με το encore, όπου επέλεξαν να διασκευάσουν την 80’s επιτυχία της Kim Wilde 'You Keep Μe Hanging On' κάνοντας μάλιστα εντός της, ένα πέρασμα από το ριφάκι του 'Can’t Stop' των Red Hot Chili Peppers. Η μοναδική άσχημη στιγμή προήλθε από τον ίδιο τον κόσμο, όταν στη διασκευή της Cher (και μεγαλύτερο χιτ του συγκροτήματος) 'Bang Bang', κυριολεκτικά ολόκληρη η Τεχνόπολη σταμάτησε να χορεύει και να τραγουδάει και ξεκίνησε να τραβάει βίντεο. Κακό, καθώς χάλασε μια δυνητικά δυνατή στιγμή. Τέλος πάντων, πόρισμα; Οι Monophonics είναι μια live μπάντα που προσφέρει ένα άρτιο θέαμα και πολύ καλή διασκέδαση.


Κάπως έτσι, γύρω στις έντεκα, ανάμεσα σε τσιρίδες και δυσδιάκριτες ιαχές, ακούστηκε η εισαγωγή του 'Muddy Waters' και ανέβηκε η LP, κατά κόσμον Laura Pergolizzi. Ομολογώ πως δεν περίμενα τη λατρεία και την αφοσίωση που αντίκρισα από το κοινό, σε ένα όνομα με ηχηρή παρουσία στην Ελλάδα για μόλις ένα χρόνο, αλλά και εμφάνιση στην Αθήνα πριν λίγους μήνες. Αλλά καλό είναι να γίνονται αυτά. Άλλωστε και η ίδια η LP τρέφει μεγάλη αγάπη προς εμάς, κάτι που βροντοφώναξε γύρω στις 25 φορές κατά τη διάρκεια της εμφάνισής της. Συνέχισε με μια ακόμα επιτυχία, το 'Other People', το 'Tightrope' και το 'Up Against Me', για να χαλαρώσει ύστερα τους ρυθμούς με το 'Strange' και το 'Switchblade' και να μείνει σε μέτριας έντασης τραγούδια, που κέρδιζαν όμως ένταση από τα χαρακτηριστικά γυρίσματα της φωνής της. 'Death Valley', 'Levitator', 'You Want Ιt All', σε πιο μπαλαντοειδή το 'Suspicion' και ξαναχτίζει και ζεσταίνει με 'Tokyo Sunrise', 'No Witness' και 'When We’re High' για να κορυφώσει με το πολυαναμενόμενο 'Lost on You', το οποίο έδωσε κι ένα πολύ όμορφο sing-along. Για το encore επέλεξε το 'Forever for Now' και το 'Into the Wild'.


Η εμφάνιση της LP μπορεί να ήταν μια πολύ όμορφη εμπειρία για τους φαν της, αλλά για κάποιον όχι τόσο μυημένο, δεν ήταν τόσο εύκολη και γι’ αυτό ευθύνονται τόσο τα συνεχόμενα - λίγο υπερβολικά και αχρείαστα μερικές φορές - γυρίσματα στη φωνή της, όσο και η επιλογή της να παίξει ολόκληρο (!) τον τελευταίο δίσκο, κάτι που σε ορισμένα σημεία έφερε μονοτονία λόγω του επαναλαμβανόμενου ίδιου ήχου. Στον πυρήνα της όμως ήταν μια καλή εμφάνιση που δεν απογοήτευσε, ενώ η performance της LP ήταν επίσης μετρημένη και αξιοπρεπέστατη.


Οι φωτογραφίες είναι από την επίσημη σελίδα της Τεχνόπολης Δήμου Αθηναίων


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom