#LiveReport: Foo Fighters @ Odeon Of Herodes Atticus


Πριν λίγο καιρό έσκασε σαν βόμβα η είδηση των Foo Fighters στο Ηρώδειο. Η Χρύσα είναι στο γραφείο, κάποιος της στέλνει ένα λινκ, το ανοίγει και διαβάζει ότι θα μπορέσουν να παρακολουθήσουν μόνο όσοι έχουν προσκλήσεις. Η έλλειψη λεπτομερειών μας οδήγησε όλους γρήγορα στη σκέψη ότι μάλλον θα διαψευστεί μέσα στην ίδια μέρα. Μετά, κάπως κόπασε, κανείς δεν αναφερόταν σε αυτό. Ένα πρωί την παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος που είχε άδεια από τη δουλειά του, άρα όλη μέρα σέρφαρε στο internet, και της λέει «σταμάτα ό,τι κάνεις, ξεκινάει η προπώληση». Ε μην τα πολυλογούμε, το παρεάκι του breakroom πρόλαβε να εφοδιαστεί με το μαγικό χαρτάκι, το τυπικό του οποίου προμήνυε τα ενοχλητικά μέτρα ασφαλείας στον χώρο του venue.


Γράφουν οι: Χρύσα Παπανικολάου & Αλέξανδρος Νίκας


Φωτογραφίες: C. Alossi Photography


Οι μέρες κύλησαν με μεγάλη προσμονή: ο Αλέξανδρος δεν τρελαίνεται για Foo Fighters, αλλά θαυμάζει τον Godlike Genius όσο λίγους και έχει λατρέψει οτιδήποτε φέρει την υπογραφή του, από τις σκοτεινές εμπειρίες της σκηνής του Seattle έως τις δύο δισκάρες των Queens Of The Stone Age, το εκρηκτικό ντεμπούτο των Them Crooked Vultures, το παρεάκι του με τον Reznor, κοκ· η Χρύσα, από την άλλη, είναι η μεγαλύτερη φαν τους τα τελευταία δέκα χρόνια, έχει σκεφτεί πολλάκις να ταξιδέψει έξω για να δει μία συναυλία τους και, παρότι σε άλλα ταξίδια δεν την σταμάτησε τίποτα, πάντα της ξέφευγαν.


Και φτάνει αυτή η Δευτέρα. Η ουρά για το check point ήταν αναμενόμενη αφού τα ελάχιστα, για το βεληνεκές του συγκροτήματος, εισιτήρια εξαφανίστηκαν σε περίπου δύο ώρες. Όσοι δεν προλάβαμε αριθμημένες θέσεις, γνωρίζαμε ότι έπρεπε να πάμε από νωρίς. Παρά την συνέπειά μας, η αναμονή για εμάς διήρκεσε περίπου μιάμιση ώρα. Ο κόσμος γύρω μας καθόλου αγανακτισμένος, παρά τη ζέστη, ίσα ίσα θα λέγαμε κατενθουσιασμένος. Ο έλεγχος, στο μοναδικό πρώτο checkpoint, ήταν τύπου αεροδρομίου και αυτό δικαιολογούσε την καθυστέρηση. Όλη αυτή η κακή εκτίμηση, από πλευράς διοργάνωσης, αναπόφευκτα οδήγησε προβλήματα: δεν υπήρξαν αυστηρά καθορισμένοι κανόνες για το επιτρεπόμενο μέγεθος τσάντας, με αποτέλεσμα κόσμος να ταξιδεύει στο κοντινότερο ξενοδοχείο ή οπουδήποτε μπορούσε για να αφήσει τα πράγματά του, τηρήθηκαν άγραφοι κανόνες για τους οποίους κανείς δε γνώριζε τίποτα (π.χ. οι δικυκλιστές δε δικαιούνταν να φέρουν κράνη). Η παρέα μας κατάφερε να περάσει τη δοκιμασία αφήνοντας πίσω μία τσάντα και ένα κράνος. Εκτός της παρέας, όμως, μας ειδοποίησαν ότι αρκετοί έχασαν την έναρξη (3-6 κομμάτια) λόγω της καθυστέρησης στην είσοδο.


Και κάπου εδώ τελειώνει τόσο το narrative όσο και η γκρίνια, γιατί αυτό που ακολούθησε ήταν επικό.


Βρήκαμε και καθίσαμε και μάλιστα, επειδή ήμασταν τέσσερα άτομα, οι διπλανοί μας προσφέρθηκαν να μετακινηθούν για να μπορέσουμε να κάτσουμε μαζί. Μετά από πολύ λίγο αφότου προλάβαμε να βολευτούμε, εμφανίστηκε ο Chad Smith και εν μέσω χειροκροτημάτων παρουσίασε λιτά και απέριττα τους θρυλικούς Foo Fighters. Ε, από εκείνη τη στιγμή ως το τέλος της συναυλίας, κανείς δε σταμάτησε να χειροκροτάει και να κουνάει κάποιο μέλος του σώματός του, αν δε λικνιζόταν ολόκληρος στο καταιγιστικό setlist. Και ειδικά εκείνοι οι τυχεροί που είχαν την άκρη για μία θέση στη μικρή αρένα των όρθιων, τους οποίους δεν πάψαμε λεπτό να ζηλεύουμε.


Εννοείται ότι έγιναν μοναδικά sing along σε όλα τα κομμάτια που μας χάρισαν· δε γινόταν διαφορετικά, η setlist αποτελείτο αποκλειστικά από χιτάκια και ορισμένα νέα κομμάτια τους, για την ερμηνεία των οποίων ο Dave Grohl ζήτησε πολύ ευγενικά την άδεια του κοινού, το οποίο και προφανώς δε σκόπευε να του χαλάσει κανένα χατίρι. Χαρακτηριστικά ξεχώρισε το 'My Hero', το οποίο δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο. Ο μεγάλος πρωταγωνιστής της βραδιάς, ο μοναδικός Dave Grohl αποδείχθηκε αεικίνητος και δεν παρέλειψε να δείξει το χιούμορ, αστειευόμενος διαρκώς με το κοινό. Ήταν επικοινωνιακός σε κάθε ευκαιρία, αστειευόταν με τις κραυγές μας, ήταν όλα όσα περιμέναμε και ελπίζαμε, και δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό και το δέος του για το γεγονός ότι ερμήνευε (για πρώτη φορά, όπως εξομολογήθηκε) μπροστά σε ένα τείχος κόσμου, και δη σε έναν τόσο ιδιαίτερο χώρο.


Η επιλογή της setlist προδίδει πόσο πολύ οι Foo Fighters σέβονται το κοινό τους: επισκεπτόμενοι την Ελλάδα για πρώτη φορά στα εικοσιδύο χρόνια καριέρας τους, μας επέτρεψαν να απολαύσουμε τις σπουδαιότερες επιτυχίες τους. Ξεκινώντας με το 'Times Like These', με τον Grohl μόνο του επί σκηνής και απόλυτο κυρίαρχο του Ωδείου, ολόκληρη η μπάντα έκανε την εμφάνισή της και ερμήνευσε τα 'All My Life', 'Learn To Fly' και 'The Pretender'. Αναπόφευκτα, το κοινό πήρε φωτιά με την κλιμάκωση, προτού κάνει ένα ευχάριστο διάλειμμα, με τον Grohl να παρουσιάζει κάθε μέλος των Foo ξεχωριστά, ζητώντας τους να σολάρουν σε ένα κομμάτι της επιλογής τους (snippets από 'Wanted Dead Or Alive', 'Another Bites The Dust', 'Blietzkrieg Bop' και ένα σολάρισμα από τον 'Yanni' πληκτρά της παρέας). Έχοντας αστειευτεί βασανιστικά με τον Taylor Hawkins και τις επιλογές του στο ροζ χρώμα του drum set, ο Grohl έδωσε το floor στον τελευταίο, ο οποίος χάρισε τη φωνή του στο 'Cold Day In The Sun'. Η στιγμή για το πρώτο ακυκλοφόρητο κομμάτι ήρθε και, κατά τη γνώμη μας, ήταν καταπληκτικό. Μετά το άκουσμα για πρώτη φορά του εξαιρετικού 'La Dee Da', ήρθε η ώρα του 'Walk' και του πλέον συναυλιακού 'These Days', με τον κόσμο να μη σταματάει να τραγουδάει για το πόσο πολύ περίμενε να μάθει να περπατάει και να μιλάει και να γκρινιάζει για κάθε έναν αναίσθητο buzzkiller που χλεύασε κάποιον έρωτα και κάποια σπασμένη καρδιά του.


Μετά από ένα εξίσου εκρηκτικό 'My Hero', για το οποίο δεν είμαι σίγουρος αν το απολαύσαμε περισσότερο εμείς ή αυτοί, ο Grohl έκανε ειδική μνεία στη σημασία που έχει οι γονείς να ενθαρρύνουν τα παιδιά τους να ασχολούνται με την Πέμπτη Τέχνη αφού «μπορεί να είναι αρκετά τυχεροί ώστε εκείνα να μπορέσουν να τους αγοράσουν ένα σπίτι», και περηφανευόμενος για τη μουσική καριέρα ενός μέλους της οικογένειάς του, μας σύστησε την κόρη του Harper, με τις δεξιότητες στα drums της οποίας μας ερμήνευσαν το 'We Will Rock You' των Queen. Η κίνηση αυτή μας φάνηκε σαν δώρο (σε εμάς, στον ίδιο, στην κόρη του), δεν είχε ανάγκη να εκβιάσει συναίσθημα ή θαυμασμό, αλλά του δώσαμε κι από τα δύο απλόχερα. Ήταν η στιγμή που μάλλον ήθελε όλη αυτή η πρωτόγνωρη, τόσο για εμάς όσο και για εκείνον, εμπειρία να γίνει λίγο πιο προσωπική, και το κατάφερε. Ένα σαγηνευτικό 'Dirty Water' από τα καινούρια, ένα από τα παλιά 'Arlandria' και ένα από τα ακόμη παλαιότερα 'This Is A Call' έδωσαν τη σκυτάλη στο ανεπανάληπτο, φτιαγμένο για συναυλίες, καθηλωτικό και πολύ αγαπημένο 'Rope'. Ακολούθησε το επίσης πολύ όμορφο 'Arrows' που όχι μόνο ήταν από το επερχόμενο άλμπουμ Concrete And Gold αλλά και ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά live, καθώς και τα 'Monkey Wrench' και 'Sunday Rain'.


Προς ικανοποίηση του ενοχλητικού τύπου που το ζητούσε επίμονα, λες και υπάρχει παράλληλο σύμπαν στο οποίο οι Foo Fighters δεν το ερμηνεύουν σε κάποιο gig, τον οποίο και ο Grohl δικαίως χλεύασε («θα ‘ρθει κι αυτό, έχουμε και άλλα κομμάτια, ξέρεις»), ήρθε η λυτρωτική ώρα για το 'Best Of You' που τόσο και τόσοι περίμεναν. Κάπου εδώ, κάποιος εκ της παραγωγής που δεν τον περιμένουμε, τον ψάχνουμε, ενημέρωσε τον Grohl για τον περιορισμένο χρόνο, οδηγώντας τον να ζητήσει εσπευσμένα άλλες κιθάρες, μία κίνηση που εκ των πραγμάτων φάνηκε πως μας στέρησε το 'Wheels'. Το τέλος πλησίαζε απειλητικά, αλλά ο Godlike Genius φρόντισε να μας σβήσει τον τρόμο από τα πρόσωπα, ερμηνεύοντας την υπερκομματάρα 'Run', το πρώτο single από τον δίσκο που πλέον ανυπομονούμε τόσο να ακούσουμε, και κλείνοντας με το κομμάτι που δε θα μπορούσε να λείπει από την setlist ακόμη κι αν ο χρόνος έφτανε για ένα μόνο κομμάτι, το 'Everlong', καθώς και την υπόσχεση ότι θα τον ξαναδούμε σχετικά σύντομα.


Ελπίζοντας ότι θα τηρήσει την υπόσχεσή του, μπορούμε να πούμε ότι η βραδιά ήταν μαγική. Για την Χρύσα, σίγουρα ήταν η συναυλία της ζωής της, δεν θα άντεχε να μην ήταν εκεί εκείνο το βράδυ. Είτε σας αρέσουν είτε δεν σας αρέσουν, οι Foo Fighters είναι σαρωτικοί στις εμφανίσεις τους και όλα αυτά που έχετε χαζέψει στο YouTube τόσα χρόνια είναι πράγματι αλήθεια. Είναι μία τεράστια μπάντα που γουστάρει το είδος που παίζει και γουστάρει και το κοινό της, και που δεν έχει χάσει ίχνος από την αίγλη της. Το δούναι και λαβείν της συγκεκριμένης βραδιάς ήταν απολύτως δίκαιο και σαφώς ήταν συναυλία που όμοιά της δεν έχει ξαναζήσει η Αθήνα. Μετά τους ''ήμουν Radiohead το 2000'', άνοιξε η κατηγορία ''ήμουν Foo Fighters το 2017'' και βρήκαμε στιγμή να μας ορίζει και να μας περιέχει.


Ενδεχομένως να μη γράφαμε ποτέ για αυτό το live, όμως διαβάσαμε τόσα και τόσα εξοργιστικά εκεί έξω, από σαλιαρίσματα που τα βρήκαν όλα τέλεια αγνοώντας την ταλαιπωρία του κόσμου και το γεγονός ότι κάποιοι έχασαν μέρος της συναυλίας (εξαιτίας της διοργάνωσης), έως οχετούς από άτομα που μάλλον σε άλλη συναυλία βρίσκονταν και επέλεξαν να θάψουν την ανεπανάληπτη ερμηνεία των Foo Fighters. Και νιώσαμε την ανάγκη να εκφράσουμε ένα μικρό παράπονο για τη διοργάνωση που θα μπορούσε, όσον αφορά τη διαδικασία εισόδου, να εκτιμήσει λίγο καλύτερα την κατάσταση (και για το ότι δεν ακούσαμε λάηβ το αγαπημένο 'Let it Die'), αλλά και την απόλυτη ικανοποίησή μας με αυτό που οι Foo Fighters απλόχερα μας έδωσαν, με τα goosebumps της γκραντζίλας που απέδωσαν, και τη ζωντανή απόδειξη ότι στο είδος της μουσικής που υπηρετούν είναι η σπουδαιότερη μπάντα στον πλανήτη.


Farewell Dave, till we meet again.