• Δημήτρης Φαληρέας

#LiveReport: Ejekt Festival Day 1


Το Σάββατο 24 Ιουνίου κατηφορίσαμε μέχρι τα αμφιλεγόμενα σύνορα Τζιτζιφιών και Παλαιού Φαλήρου για την πρώτη ημέρα του Ejekt Festival και να παρακολουθήσουμε δύο συγκροτήματα που άργησαν πολύ να μας επισκεφτούν και δύο συγκροτήματα ελπίδες για το μέλλον.


Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας


Φωτογραφίες: Rob Loud / Γιώργος Σερέπας


Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Όποιος έχει παρακολουθήσει καλοκαιρινό φεστιβάλ στην Πλατεία Νερού που ξεκινάει πριν τις επτά αφ’ ενός είναι ήρωας, αφ’ ετέρου ξέρει πόσο αποπνικτικός και βασανιστικός είναι ο συνδυασμός ζέστης-ήλιου-υγρασίας. Πάντα έτρεφα έναν σεβασμό για τα συγκροτήματα που εμφανίζονται τέτοιες ώρες γιατί δίνουν τα πάντα υπό αυτές τις συνθήκες και για το 1/5 του κοινού που εν τέλει θα έρθει στη συναυλία. Άσε που πολλές φορές πετυχαίνεις και διαμαντάκια (ναι, Temples, για εσάς λέω πάλι). Οι Deaf Radio πήγαν αυτό το σεβασμό δύο βήματα παραπέρα. Μέσα στον minimum χρόνο που είχαν στη διάθεση τους, έβγαλαν πολλή ενέργεια, κέρδισαν τη συμπάθειά μας και το –δυστυχώς- μικρό κοινό που βρισκόταν και απέδειξαν για ακόμη μια φορά ότι δικαίως συγκαταλέγονται στις καλύτερες ελληνικές μπάντες της εποχής μας. Τραγούδια του LP τους, Alarm, όπως το 'Backseats' θα γίνουν σίγουρες και κλασικές παρουσίες όταν θα αναφερόμαστε στην μουσική του 2017 και περιμένουμε να τους δούμε ξανά σε υψηλότερες θέσεις του line-up.


Λίγο αργότερα και όσο ακόμη ιδρώνουμε και γλυκοκοιτάζουμε την μαρίνα για καμιά βουτιά, ανεβαίνουν οι εκ του Μέρσισαιντ Circa Waves, ένα ελάχιστα γνωστό συγκρότημα στην Ελλάδα, που όμως μας ήρθε κατ’ ευθείαν από ένα από τα καλύτερα Glastonbury όλων των εποχών. Δεν είναι ένα συγκρότημα που θα εκπλήξει, ούτε έχει ένα ύφος που δεν μπορείς να βρεις αλλού (και καλύτερα), αλλά προσέφεραν ένα πολύ ευχάριστο 45λεπτο, με πολύ καλή παρουσία επί σκηνής και εύκολα στο αυτί τραγούδια.


Κάπως έτσι ήρθε η ώρα για τους Kills και την πρώτη τους –πολυαναμενόμενη- εμφάνιση σε ελληνικό έδαφος. Έχοντας ασχοληθεί έστω κι ελάχιστα με τη δισκογραφία του ντουέτου, έχουν μάλλον στο μυαλό τους κάτι διαφορετικό από αυτό που παρουσίασαν στο Ejekt. Η λατρεμένη νωχελικότητα και ηρεμία που έχουν καλλιεργήσει στο studio επισκιάστηκε από την επιθετική κιθάρα του Jamie Hince και την γεμάτη ένταση performance της Alison Mosshart - ίσως από τις καλύτερες παρουσίες τραγουδιστή επί σκηνής έχω δει - η οποία μπορεί με μεγάλη ευκολία να χαρακτηριστεί ως «η πιο κουλ γυναίκα στη Γη». Έντονη κινητικότητα, απότομες κινήσεις και διάχυτος ερωτισμός σε κάθε ίντσα του stage. Με το μεγαλύτερο setlist τους εδώ και καιρό και εξαιρετικά κομμάτια από όλο το φάσμα τους, δυστυχώς έπεσαν σε όχι τόσο εξοικειωμένο κοινό που άρχισε να κουράζεται σε τραγούδια όπως το 'That Love' ή το 'Monkey 23', ενώ απουσίαζαν επιτυχίες όπως το 'Cheap and Cheerful' ή το 'Future Starts Slow'. Όσο ωραία κι αν ήταν η ατμόσφαιρα όσο έπεφτε η νύχτα, ίσως σε έναν κλειστό χώρο να ασκούσαν εντελώς διαφορετική «μαγεία».


Και τέλος, οι Killers κυρίες και κύριοι. 13 χρόνια μετά το Hot Fuss και οχτώ χρόνια από την οδυνηρή ακύρωση της εμφάνισής τους στην Μαλακάσα, επιτέλους τα λέμε από κοντά. Για να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ήρθαν στη χρυσή εποχή του Hot Fuss και του Sam’s Town. Δεν ήρθαν καν στην ασημένια εποχή του Day & Age. Ήρθαν για να προετοιμάσουν το έδαφος για τον πέμπτο δίσκο τους, μετά την απογοήτευση του Battle Born και χωρίς να δείχνουν σημάδια σοβαρής ανάκαμψης. Είναι ένα από τα πιο επιτυχημένα και αγαπητά συγκροτήματα από αυτή την πλευρά του μιλένιουμ, αλλά σε παρακμή. Ωστόσο τα χρόνια δεν τους έχουν πάρει, ο Flowers δεν έχει καν σαρανταρίσει, έχουν πολλά εξαιρετικά τραγούδια και τη φήμη πολύ καλών εμφανίσεων. Και την επιβεβαίωσαν.


Οι πρώτες νότες του 'Mr. Brightside' ήταν αρκετές για να γεμίσει ουρλιαχτά ο ουρανός και η μία ώρα που μεσολάβησε από τους Kills, να διαγραφεί από τις μνήμες μας. Ολόκληρη η Πλατεία Νερού πήρε μια ανάσα που δεν άφησε να ξεφύγει μέχρι να ανάψουν οι προβολείς και να πέσουν οι τίτλοι τέλους. Κόμπο συνδυασμός με 'Spaceman' στα καπάκια και ανελέητο χοροπηδητό και sing along στο 'Somebody Told Me' - κάτι που ήταν σε πολλές λίστες “to do” εδώ και καμιά δεκαετία. Το σέτλιστ δε νομίζω ότι μπορεί να άφησε κόσμο παραπονεμένο, καθώς ισορρόπησε αξιοπρεπέστατα τις παλαιότερες επιτυχίες με το τελευταίο υλικό, καθώς και το πρώτο σινγκλ από τον επερχόμενο δίσκο Wonderful Wonderful με τίτλο 'The Man'. Καταλύτης όμως ήταν η παρουσία του εμβληματικού frontman, που ακούει στο όνομα Brandon Flowers. Με τη φωνή του να μη χάνει ούτε στο ελάχιστο από ό,τι έχουμε συνηθίσει από τις ηχογραφήσεις, δεν έπαψε λεπτό να κινείται, να χορεύει και να δίνει το ρυθμό σε ένα πάρτι που ουδέποτε έκανε κοιλιά. Φιλικός και γλυκύτατος, μας ζήτησε συγγνώμη που άργησαν τόσο πολύ και υποσχέθηκε να μην αργήσουμε να ανταμώσουμε ξανά. Και επιλέγουμε να τον πιστέψουμε. Αυτό θέλουμε τουλάχιστον. Οι στιγμές που κρατάμε από αυτό το live είναι πολλές. Είναι τα δάκρυα χαράς στα πρώτα τραγούδια που ξεσήκωσαν τους πάντες, είναι η υπνωτική διασκευή του 'Shadowplay' των Joy Division και οι ανατριχιαστικές δεύτερες που έκανε το κοινό, είναι οι στίχοι του 'All These Things That I’ve Done' που ακόμα γυροφέρνουν στα κεφάλια μας και τα κομφετί που ακόμα γυροφέρνουν στα παπούτσια μας, είναι το επικό φινάλε με το 'When You Were Young'. Το επιτυχημένο όμως στον απολογισμό της συναυλίας συνίσταται σε τρία πράγματα: 1) Κατάφεραν να συμπαθήσουμε και να σιγοτραγουδήσουμε -κι ας μην το παραδεχόμαστε- τραγούδια από το Battle Born. 2) Απογείωσαν και έφεραν στο επίπεδο των πιο δυνατών τους κομματιών, χαλαρά χιτάκια όπως το 'Human' και το 'Read Μy Mind'. 3) Κανείς δε γκρίνιαξε για τη διάρκεια. Ενώ θα έπρεπε. Ήταν η φορά που θα ήταν δικαιολογημένη κάθε γκρίνια, αφού έπαιξαν 1 ώρα και 5 λεπτά, δηλαδή λιγότερο από τους Kills! Έχουμε δει ανθρώπους να απογοητεύονται από τη διάρκεια μεγαλύτερων setlists όπως των Muse πέρσι (1,5 ώρα), αλλά έμειναν ευχαριστημένοι με την μία ωρίτσα των Killers. Και εγώ έμεινα ευχαριστημένος. Όλοι μείναμε ευχαριστημένοι επειδή ήταν ένα πληρέστατο λάιβ. Ήταν γρήγορο, ήταν δυνατό και πρόλαβε να προσφέρει ό,τι μπορείς να πάρεις από μία ζωντανή εμφάνιση. Αν θέλαμε παραπάνω ήταν καθαρά θέμα απληστίας ή παιχνίδι με το χρόνο μπας και παίξουν το τραγούδι που γουστάρεις περισσότερο. Αν ένα πράγμα δεν πήγε όπως θα έπρεπε, ήταν πως δεν ακουγόταν σχεδόν καθόλου το συνθεσάιζερ στο 'Smile Like You Mean It' που είναι και η μισή μαγεία του τραγουδιού, αλλά δε νομίζω να χάλασε την εμπειρία για κάποιον.


Εν κατακλείδι, ήταν μια όμορφη μέρα με πολύ καλές εμφανίσεις από συγκροτήματα που αξίζουν να παρακολουθήσεις. Μια ημέρα που θα θυμόμαστε για χρόνια και θα κοροϊδεύουμε τους φίλους μας που δεν ήρθαν. Ξινισμένα πρόσωπα πάντως δεν άφησε. Μόνο χαμόγελα και μποτιλιάρισμα στην Ποσειδώνος. Το τελευταίο όμως συγχωρείται αφού αλλιώς indie rock n’ roll is what we need…