• Νίκος Παπανικολάου

Le Bataclan: Η νύχτα που η μουσική σίγησε


Ήταν πέντε χρόνια πριν. 13 Νοεμβρίου του 2015. Οι Eagles Of Death Metal έπαιζαν στο Bataclan, στο Παρίσι, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής τους περιοδείας. Ο ήχος δυνατός - όπως πρέπει - η μπάντα στη σκηνή, και ο κόσμος κάτω χορεύει και τραγουδάει. Η συναυλία βρισκόταν στη μέση, όταν άνοιξαν βίαια οι πόρτες. Και εκεί ο χρόνος σταμάτησε για 90 ανθρώπους.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


"Πρώτα έριξαν σε όσους στέκονταν στο μπαρ," ανακαλούν οι Gregoire, Thomas και Nicolas. Ήταν μία παρέα που βρέθηκε στο χώρο για να δει τη συναυλία. Έφυγαν από το σπίτι τους όπως έκαναν σε κάθε άλλη συναυλία στην οποία πήγαν. Και γύρισαν πίσω έχοντας βιώσει έναν εφιάλτη που θα τους σημαδεύει για μία ζωή. Όμως ήταν τυχεροί. Γιατί γύρισαν στο σπίτι τους. Η παρέα παρακολουθούσε τη συναυλία από τον εξώστη, όταν είδε τον κόσμο να τρέχει. "Ήταν σαν τον άνεμο όταν φυσάει στο σιτάρι, όλα σταμάτησαν σε μία στιγμή," θυμούνται.


Ο Fahmi βρισκόταν στο κάτω επίπεδο του Bataclan όταν άκουσε τους κρότους. Θεώρησε πως ήταν μέρος της συναυλίας. Δε σκέφτηκε πως μπορεί να είναι κάτι άλλο. Δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο άλλωστε.


"Νόμιζα πως ήταν μέρος του σόου. Αλλά μετά γύρισα το κεφάλι μου και είδα έναν άνδρα που είχε δεχθεί σφαίρα στο μάτι". Ο Fahmi συνειδητοποίησε πως δεν είχε πολλές επιλογές για να κρυφτεί, ούτε μέρη για να καλυφθεί. Οι δράστες δε σταμάτησαν να ρίχνουν ακόμη και όταν ο κόσμος είχε πέσει στο πάτωμα - νεκροί και τραυματίες.


Μέσα στη σύγχυση και τον πανικό, ένας φύλακας φώναξε σε όσους μπορούσε να τον ακολουθήσουν σε μια έξοδο κινδύνου στα αριστερά της σκηνής, σύμφωνα με τον Anthony, έναν άλλο επιζώντα από εκείνη τη βραδιά. Για πολλούς, αυτή ήταν η έξοδος στη ζωή. Κάποιοι σοβαρά τραυματισμένοι προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον τρόμο, πηδώντας από παράθυρα στο δρόμο.

Ο Julien Pearce, ραδιοφωνικός παραγωγός, ήταν ξαπλωμένος κοντά στο μπροστινό μέρος της σκηνής για περίπου δέκα λεπτά, ενώ έβλεπε ανθρώπους να σωριάζονται νεκροί, ο ένας μετά τον άλλο. Δεν υπήρχε μουσική. Παρά μόνο ο ήχος των ριπών. Όταν οι ένοπλοι σταμάτησαν να ρίχνουν για να γεμίσουν τα όπλα τους, ο Julien ενθάρρυνε κάποια άτομα που ήταν γύρω του να πηδήξουν πάνω στη σκηνή για να αποδράσσουν. Δεν ήξεραν πόσο χρόνο είχαν, αν είχαν χρόνο. Ήξεραν πως αν έμεναν εκεί θα ήταν νεκροί. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή. Καμία.


"Καταφύγαμε σε ένα μικρό δωμάτιο στα δεξιά της σκηνής, αλλά δυστυχώς δεν οδηγούσε πουθενά. Ήμασταν παγιδευμένοι".


Χρειάστηκε να περιμένουν μέχρι τη στιγμή που τελείωσαν οι σφαίρες των ενόπλων για να τρέξουν κατά μήκους της σκηνής, προς την έξοδο κινδύνου. Ο Julien θα κάνει αυτή την απόσταση έχοντας μία βαριά τραυματισμένη γυναίκα στους ώμους του. Μαζί με αυτή, και ο ίδιος θα καταφέρει να αποδράσει από τον εφιάλτη.

Σύμφωνα με τον Gregoire, τον Thomas και τον Nicolas, περίπου πενήντα άτομα κατάφεραν να φτάσουν στην οροφή του Bataclan. Έπρεπε να περιμένουν εκεί για περισσότερο από δύο ώρες μέχρι να ολοκληρωθεί η αστυνομική επιχείρηση. Άλλοι κρύφτηκαν στα γραφεία ή κλειδώθηκαν στις τουαλέτες, περιμένοντας να φτάσει βοήθεια. Άλλοι όμως δεν ήταν τόσο τυχεροί. Έπρεπε να μείνουν ακίνητοι ανάμεσα στους τραυματίες και στους νεκρούς.


"Τράβηξα την κοπέλα μου από κάτω μου, και ξάπλωσα πάνω της", θα πει ένας από αυτούς. " Υπήρχε κάποιος στο κάτω μέρος των ποδιών μου, υπήρχε κάποιος ξαπλωμένος πάνω από το κεφάλι της κοπέλας μου. Υπήρχαν άνθρωποι που ήταν αναίσθητοι ή βαριά τραυματισμένοι - νομίζω ότι ήταν νεκροί. Είπα στην κοπέλα μου πως την αγαπάω. Τι άλλο μπορείς να κάνεις εκείνη τη στιγμή;" συμπλήρωσε, λέγοντας πως φοβήθηκε το χειρότερο. Ή μάλλον, πως είχε προετοιμαστεί για αυτό, αφού δεν έβλεπε πως μπορεί να γλιτώσει.

Τα λεπτά φαίνονταν αιώνες, μέχρι να επέμβει η Αστυνομία. Ένα κράμα από νεκρούς, τραυματίες και ανθρώπους που προσποιούνταν τους νεκρούς ήταν το σκηνικό που υπήρχε μέσα στο Bataclan. Ο αέρας μύριζε μπαρούτι και αίμα. Οι πρώτοι δύο αστυνομικοί που εισέβαλλαν στον χώρο κατάφεραν να πυροβολήσουν έναν δράστη, ο οποίος εν συνεχεία ανατινάχτηκε.


"Υπήρχαν πτώματα, άνθρωποι κρυμμένοι σε κάθε γωνιά και άκρη, τηλέφωνα που δονούσαν και αίμα, πολύ αίμα", θυμάται ένας αξιωματικός της Αστυνομίας που βρέθηκε μέσα στο χώρο. "Τραβήξαμε έξω όσους μπορούσαν," συμπλήρωσε δακρυσμένος.


"Μπορούσα να δω την είσοδο στην αρένα πίσω μας. Είδα την πόρτα να ανοίγει αργά. Δεν ήξερα τι θα έμπαινε μέσα - τότε είδα φακούς, και σκέφτηκα: Πρέπει να είναι η αστυνομία," θυμάται ο Michael O' Connor.


"Ήταν πίσω από μεγάλες αλεξίσφαιρες ασπίδες. Δεν είπαν τίποτα, μας έλεγαν να μείνουμε ακίνητοι," συμπλήρωσε. Μία ώρα μετά την έφοδο τους στο αίθουσα Bataclan, οι αστυνομικοί έφτασαν σε μια πόρτα στον πρώτο όροφο. Μια φωνή πίσω από την πόρτα - ένας από τους θεατές - έλεγε στους αστυνομικούς πως υπήρχαν δύο άνδρες που τους κρατούσαν ομήρους. Αμφότεροι ήταν ζωσμένοι με εκρηκτικά. Οι διαπραγματευτές της Αστυνομίας δεν έβλεπαν θέληση από τους δραστές να τελειώσει το συμβάν. Οι αστυνομικοί που εισέβαλλαν στο χώρο ήξεραν πως θα φτάσουν μέχρι τέλους. Οι διαπραγματευτές κατέληξαν στο ότι οι δράστες ήθελαν να τους σκοτώσουν όλους, ενώ όλος ο κόσμος παρακολουθούσε τις εξελίξεις. Τότε ήταν που δώθηκε η εντολή για επίθεση.

Ο Nicolas Comte, αξιωματικός της Αστυνομίας, δήλωσε ότι οι αστυνομικοί δέχθηκαν 27 σφαίρες σε μία από τις αλεξίσφαιρες ασπίδες τους.


"Οι αστυνομοκοί συνειδητοποίησαν ότι έπρεπε να τελειώσουν τα πράγματα γρήγορα. Κατάφεραν να πυροβολήσουν τον έναν από τους δράστος, και ο δεύτερος - μην έχοντας επιλογές - ανατινάχθηκε," θα δηλώσει ο Comte.


To συμβάν στο Bataclan πάγωσε τους πάντες. Όσοι βρέθηκαν στο χώρο εκείνο το βράδυ, θα μπορούσε να είναι ο καθένας από εμάς. Γιατί έγινε κάτι τόσο βίαιο, σε έναν χώρο που άπαντες γνωρίζουμε τόσο καλά. Έναν συναυλιακό χώρο. Ο Jesse Hughes, frontman των Eagles Of Death Metal, έχει ακόμη εφιάλτες από εκείνο το βράδυ. Όχι όταν κοιμάται, αλλά όταν είναι ξύπνιος.

"Θεωρούσα πως αν μιλήσω γι' αυτό θα γίνει πιο εύκολο. Θα με κάνει λιγότερο συγκλονισμένο. Αλλά δε συμβαίνει αυτό. Δεν υπάρχει λέξη που να το περιγράφει. Απλά εύχομαι να σταματήσω να θυμάμαι," είπε κλαίγοντας με λυγμούς ο Hughes, για το πως εκείνο το βράδυ άλλαξε για πάντα τη ζωή του.


O Jesse Hughes, αν και ποτέ δεν ξεπέρασε αυτό το τραύμα, συνέχισε να παίζει με τους Eagles Of Death Metal, θέλωντας να τιμήσει τη μνήμη όσων χάθηκαν εκείνο το βράδυ, αλλά και να αποδείξει πως η μουσική - και η ζωή - θα είναι πάντα δυνατότερες από τον τρόμο και το θάνατο. Να ξεπλύνουν από πάνω τους το στίγμα της μπάντας που ήταν "αυτοί που έπαιξαν στο Bataclan εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη" και να γίνουν ξανά η μπάντα που ο κόσμος αγάπησε, είδε και χόρεψε. Πριν και μετά από εκείνες τις ώρες στο Παρίσι.

Για να καταλάβει κανείς τον πραγματικό τρόμο εκείνης της νύχτας στο Παρίσι, αξίζει να δει το ντοκιμαντέρ November 13: Attack on Paris , που βρίσκεται στο Netflix. Οι περιγραφές, οι μαρτυρίες, οι εικόνες, σου σφίγγουν το στομάχι. Δυσκολεύεσαι να αναπνεύσεις. Οι άνθρωποι που χάθηκαν, δε θα γυρίσουν πίσω. Και ήταν πολλοί. Από εκείνο το βράδυ, όποτε ακούω δυνατό ήχο σε συναυλία, ενστικτωδώς κοιτάω πίσω μου ή στον εξώστη. Αυτή η βραδιά με άλλαξε κι εμένα. Κι ας μην ήμουν στο Παρίσι.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον ντοκιμαντέρ είναι το Nos Amis, στο οποίο η μπάντα διηγείται τι συνέβη εκείνο το μοιραίο βράδυ. Με ανθρωπιά, χωρίς καμία διάθεση να προσπαθήσουν να δείξουν σκληροί. Δείχνοντας πως αυτό το βράδυ, άλλαξε για πάντα και ολοκληρωτικά τις ζωές τους. Και τους έμαθε να ζουν με αυτό. Και να προσπαθούν να γιατρευτούν με τη μουσική, με τον κόσμο τους, με τις ιαχές. Για εκείνους. Αλλά και για τους 90 που δεν είναι πια εδώ.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom