• Νίκος Παπανικολάου

#interview: O Wax Tailor μιλάει στο Breakroom


In Wax we trust!


Όντας ένας από τους σπουδαιότερους μουσικούς της electro hip-hop σκηνής και έχοντας, σχεδόν, δημιουργήσει ένα δικό του είδος πια, ο Wax Tailor ή κατά κόσμον Jean-Cristophe Le Saout επιστρέφει στην Ελλάδα για μία ακόμη φορά, μπροστά σε ένα κοινό με το οποίο έχει δημιουργήσει έναν πολύ ιδιαίτερο δεσμό. Με μελωδίες απλές και συνάμα διαχρονικές, με ταξίδια που δημιουργούνται μέσα από τις νότες του, ο Wax Tailor μιλάει στο Breakroom για το νέο του άλμπουμ, τον κινηματογράφο, τη hip-hop σκηνή, τα δισκοπωλεία, τη βιομηχανία της μουσικής, την πολιτική και φυσικά για την επιστροφή του στην Ελλάδα που τόσο αγαπάει.


Συνέντευξη στο Νίκο Παπανικολάου


Το προηγούμενο σου άλμπουμ ήταν ένα πολύ αφηγηματικό άλμπουμ. Υπάρχει κάποια ιστορία που θες να πεις μέσα από το νέο σου άλμπουμ;


Το Dusty Rainbow ήταν πολύ ιδιαίτερο με την έννοια πως υπήρχε πραγματικά μία αφηγηματική ιστορία. Τα άλλα μου άλμπουμ δεν έχουν κάποια ιστορία αλλά έχουν πολλές προθέσεις και ελπίζω μία ξεκάθαρη κατεύθυνση ούτως ώστε να είναι περισσότερο σα να δίνεις κάποιες σημειώσεις από ένα ταξίδι στον ήχο και να αφήνεις την ιστορία για τους ακροατές. Νομίζω η μουσική και η γραφή έχουν κοινό πως μας αφήνουν να δημιουργήσουμε τις δικές μας εικόνες και μου αρέσει αυτή η σκέψη. Αλλά για μένα, ήταν σαφέστατα επηρεασμένο από την αμερικάνικη κουλτούρα και την ιδέα να δημιουργήσω ένα soundtrack για ένα road trip στην Αμερική και σε διαφορετικές περιόδους επίσης.


Πως δημιούργησες το νέο σου άλμπουμ; Ήταν κάτι που είχες σχεδιάσει ή κάτι που προέκυψε κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων;


Η ιδέα ήρθε στην αρχή. Επέστρεψα στο στούντιο τον Ιανουαρίου του 2015. Τη βδομάδα που ξεκίνησα είχαμε πολύ δυσάρεστα γεγονότα στη Γαλλία και ήταν πολύ δύσκολο για μένα να συγκεντρωθώ στη μουσική. Μετά από κάποια στιγμή με θυμάμαι να λέω πως θα λάτρευα να πάρω ένα αεροπλάνο και να κάνω ένα road trip στην Αμερική για να ξεχαστώ. Μετά μου έγινε προσφορά να περιοδεύσω στην Αμερική για έξι εβδομάδες. Πολλά γεγονότα συνέβησαν την ίδια στιγμή και αυτό μου έδωσε την ιδέα.


Πόσο δύσκολο είναι να μεταφέρεις αυτή την ατμόσφαιρα στις συναυλίες σου; Πως μπορείς να κάνεις το κοινό κομμάτι αυτού του ταξιδιού;


Στην πραγματικότητα δεν ήταν τόσο δύσκολο. Μάλιστα θα έλεγα πως το άλμπουμ αυτό με βοήθησε να ξαναρχίσω μετά την συμφωνική μου εμπειρία το 2014, η οποία ήταν τεράστια και μου δημιούργησε πολλά ερωτήματα όπως το τι μπορώ να κάνω μετά απ’ αυτό. Μετά από πενήντα μουσικούς επί σκηνής. Το άλμπουμ αυτό είναι περισσότερο οργανικό, έχει μία διαφορετική ενέργεια και μου έδωσε μία κατεύθυνση όπως το να προσθέσω το τύμπανο, κάτι που δεν είχα ξανακάνει ποτέ επί σκηνής. Επίσης είχα τη διαίσθηση πως θα χρειαζόμουν δύο κιθάρες και δουλέψαμε προς αυτή την κατεύθυνση με τον κιθαρίστα μου και τον τσελίστα μου που παίζει επίσης κιθάρα. Για τον φλαουτίστα μου ήταν, επίσης, μία διαφορετική δουλειά. Ήταν επίσης μία ευκαιρία να δουλέψω με έναν νέο τραγουδιστή και συζητήσουμε να φέρουμε δύο τραγουδιστές και δύο MCs στη σκηνή για να ξανακάνουμε το ταξίδι αυτό με μία σπουδαία ομάδα.


Στο παρελθόν έχει κάνει το soundtrack για την ταινία Paris του Cedric Klapisch. Πως ήταν αυτή η εμπειρία για εσένα; Νιώθεις πως τα πλάνα μίας ταινίας συμπληρώνουν τη μουσική σου;


Το να δουλεύεις με τον Cedric ήταν cool, είναι σπουδαίος σκηνοθέτης και ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Είναι αστείο που λες πως οι εικόνες μίας ταινίας συμπληρώνουν τη μουσική. Συνήθως οι άνθρωποι θεωρούν πως η μουσική συμπληρώνει τις εικόνες. Αλλά μου αρέσει αυτό που είπες, αυτή η ιδέα και αυτός είναι ο λόγος που εμπλέκομαι στην παραγωγή των βίντεο μου γιατί πιστεύω πως αυτή είναι η στιγμή που η μουσική έρχεται πρώτη.


Στο νέο σου άλμπουμ βλέπουμε συνεργασία με τον Ghostface Killah και τον R.A. The Rugged Man. Είναι γνωστό πως η hip hop και η rap είναι δύο είδη που είναι πραγματικά σημαντικά για σένα. Ήταν αυτός ένας τρόπος για να τιμήσεις τις ρίζες σου;


Σίγουρα το κεφάλι μου ανήκει στη hip hop, είμαι b-boy για μία ζωή οτιδήποτε κι αν πιστεύω για τη rap μουσική το 2017. Ξέρω που ανήκει η καρδιά μου και από που έρχομαι και ήταν σπουδαίο να δουλεύω με ανθρώπους που σέβομαι. Ο Ghostface Killah είναι ο φύλακας του ναού του Wu και ο R.A. είναι πραγματικά ένας underground θρύλος. Και οι δύο είναι φοβερά επαγγελματίες και σοβαροί όταν δουλεύουν σε ένα project.


Θεωρείς πως η ηλεκτρονική μουσική είναι το είδος που σου ταιριάζει περισσότερο;


Δε το νομίζω. Σήμερα η electro είναι μία έννοια κενή από νόημα. Ο καθένας χρησιμοποιεί την ηλεκτρονική μουσική και δεν υπάρχει κανένα νόημα πίσω από αυτό. Προτιμώ περισσότερο να μιλάω για την ορχηστρική hip hop ακόμη κι αν δε μπορώ να επαναλάβω τίποτα.


Φαίνεται πως προτιμάς το βινύλιο και μορφές που είναι old school, ακόμη και πριν αυτό γίνει της μόδας. Θεωρείς πως η επανάσταση του βινυλίου είναι κάτι προσωρινό ή θεωρείς πως θα διαρκέσει για πολλά χρόνια ακόμη;


Το βινύλιο θα επιβιώσει, χωρίς αμφιβολία, νομίζω πως ξέρουμε τα σκοτεινά χρόνια. Μετά ήρθε η μόδα και κάπως έτσι οδηγηθήκαμε στην άνοδο ξανά. Αλλά το πάθος θα επιβιώσει, ακόμη και σήμερα είναι η καλύτερη ηχητική εμπειρία.


Γιατί οι νέοι άνθρωποι δεν επενδύουν στο να ανοίξουν ένα δισκοπωλείο; Γιατί τα δισκοπωλεία ανήκουν, κυρίως, σε μεγαλύτερους ανθρώπους;


Αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια, ακόμη κι αν αυτό που λες περιγράφει την πλειοψηφία. Γνώρισα κάποιους ανθρώπους όταν σκηνοθετούσα το ντοκιμαντέρ μου, In Wax We Trust, όπως ο Josh στο Buffalo, ο οποίος άνοιξε το δισκοπωλείο του το 2010, όταν ήταν 24. Ή το Hymies στη Minneapolis το οποίο ξανάνοιξε από ένα φανταστικό νεαρό ζευγάρι, οι οποίοι ήταν δάσκαλοι και παραιτήθηκαν για να ξανανοίξουν το δισκοπωλείο, το οποίο είχε κλείσει όταν ο προηγούμενος ιδιοκτήτης τα παράτησε. Ακόμη υπάρχει ελπίδα.


Ποιο θεωρείς πως είναι το βασικό πρόβλημα της μουσικής βιομηχανίας σήμερα;


Όταν λες μουσική βιομηχανία, ποτέ μην ξεχνάς πως υπάρχει μία βιομηχανία πίσω από τη μουσική. Είναι, πιθανόν, μέρος του προβλήματος. Νομίζω πως η κρίση ανάγκασε να αναθεωρηθεί το μουσικό μοντέλο. Για χρόνια, ο καλλιτέχνης ήταν το τελευταίο στοιχείο στην εξίσωση για τις μεγάλες δισκογραφικές. Τώρα είναι απαραίτητο να επανεφευρεθεί το μοντέλο και νομίζω πως οι ίδιοι οι καλλιτέχνες είναι μέρος της λύσης. Πρέπει να εμπλακούν για να υπερασπιστούν τη μουσική τους, δεν είναι Disneyworld, πρέπει να ξυπνήσουν έγκαιρα και να παλέψουν για τη μουσική.


Ζώντας σε μία εποχή που η πολιτική δείχνει να παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα, θεωρείς πως οι καλλιτέχνες έχουν την υποχρέωση να μιλούν για αυτά τα θέματα;


Όχι, δεν υπάρχει υποχρέωση σε τίποτα και υπάρχουν τόσοι πολλοί τρόποι για να αντιδράσει κανείς. Προηγουμένως συζητούσαμε για τη μουσική βιομηχανία. Για παράδειγμα το να είσαι επαναστατικός στους στίχους σου και να υπογράφεις σε μία μεγάλη δισκογραφική, η οποία εκμεταλλεύεται κόσμο, συνήθως δε σέβεται ή αποφεύγει τους νόμους της κάθε χώρας και τα λοιπά. Αλλά σαν καλλιτέχνης ανησυχείς και είναι δικαίωμα σου να το κάνεις επίσης. Το λέω αυτό επειδή στο παρελθόν πήρα θέση και συχνά άκουγα την προτροπή να σκάσω και να γράφω μουσική μόνο. Ποτέ δεν πίστεψα πως οι άνθρωποι είναι τόσο ηλίθιοι ώστε να αλλάξουν το μυαλό τους επειδή λέω μαύρο όταν εκείνοι σκέφτονται το λευκό. Αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να βοηθήσει να είμαστε πιο ανοιχτοί στις συζητήσεις και όσο περισσότερο μιλάμε τόσο περισσότερο οι άνθρωποι ανησυχούν.


Έρχεσαι στην Ελλάδα σε λίγες μέρες, σε ένα κοινό που πραγματικά δείχνει πως σε αγαπάει. Πως νιώθεις γι’ αυτό;


Έχω μία ιδιαίτερη σχέση με την Ελλάδα. Θυμάμαι ακόμη την πρώτη φορά που έπαιξα στην Αθήνα πριν από δέκα χρόνια. Ήταν τεράστια έκπληξη για μένα να βλέπω ανθρώπους να γνωρίζουν τη μουσική μου και θεωρώ πως το ελληνικό κοινό είναι πραγματικό ευαίσθητο σε αυτή την κουλτούρα και είναι πραγματική ευχαρίστηση να έρχομαι και να το μοιράζομαι όλο αυτό στη σκηνή.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom