• Νίκος Παπανικολάου

#interview: Ο Δημήτρης Μητσοτάκης μιλάει στο Breakroom


Φωτογραφία: Γιάννης Μαργετουσάκης

Σούπες, υπόγεια, μουσικές και ελπίδα στην αγάπη!


Ο στιχουργός, συνθέτης, συγγραφέας και δημιουργός του συγκροτήματος Ενδελέχεια, Δημήτρης Μητσοτάκης παρουσιάζει την παράσταση Καυτή σούπα σε υπόγειο, ένα έργο βασισμένο στα βιβλία του Καυτή Σούπα και Υπόγειος. Πρόκειται για μια σύγχρονη, αντισυμβατική παράσταση, βασισμένη στην εκδοχή εκείνης που παρουσιάστηκε την περίοδο 2011-13 με νέα κείμενα και τραγούδια. Ένα μουσικό – θεατρικό δρώμενο με στοιχεία καμπαρέ, όπου τη σκηνή μοιράζονται ηθοποιοί και μουσικοί. Ο πρωταγωνιστής ετοιμάζει και ανακατεύει την «καυτή σούπα» της ζωής του. Τα υλικά της, μικρές στιγμές και σπαράγματα συναισθημάτων. Απαγορευμένες φαντασιώσεις και επικίνδυνες εξομολογήσεις, σε ένα πλαίσιο που δεν διασαφηνίζει πλήρως τί είναι αληθινό και τί μυθοπλασία. Ο ήρωας διφορούμενος. Κάποιες φορές ταυτίζεται εντελώς με τα επεισόδια που αφηγείται, τα βιώνει σαν να συμβαίνουν εκείνη την στιγμή μπροστά στα μάτια του, και κάποιες άλλες αποστασιοποιείται εντελώς. Γεγονότα σκληρά και οδυνηρά αντιμετωπίζονται σαν απλές ιστορίες ή σαν καθημερινά περιστατικά. Μια εξομολόγηση των πιο σκοτεινών πλευρών του ήρωα όπου το φανταστικό και η μυθοπλασία ψηλαφίζουν τραυματικό, βιωματικό αλλά και την εμπειρική ωμότητα της πραγματικότητας με αυτοσαρκασμό και αδυσώπητο χιούμορ σε μια Ελλάδα που καταρρέει. Στο τέλος ο ήρωας μοιράζει μερίδες της καυτής του σούπας, που ετοιμάζει ζωντανά κατά τη διάρκεια της παράστασης, στο κοινό έχοντας κάνει… το χρέος του. Ο δημιουργός της πρωτότυπης, αυτής, παράστασης, Δημήτρης Μητσοτάκης, μιλάει για την παράσταση, για την καθημερινότητα στην Ελλάδα του 2016, την ασχήμια γύρω μας, πόσο εύκολο είναι να κρατήσεις ψηλά το ηθικό σου σήμερα και τι ελπίζει για το μέλλον που έρχεται.


Συνέντευξη στο Νίκο Παπανικολάου


Ποια είναι τα υλικά της καυτής σούπας σε υπόγειο και γιατί να θέλει να τη δοκιμάσει κανείς;


Όπως αναφέρεται και στο δελτίο τύπου, τα υλικά της παράστασης είναι, μικρές στιγμές και σπαράγματα συναισθημάτων. Απαγορευμένες φαντασιώσεις και επικίνδυνες εξομολογήσεις χωρίς να διασαφηνίζεται πλήρως τί είναι αληθινό και τί μυθοπλασία. Ο ήρωας κάποιες φορές ταυτίζεται εντελώς με τα επεισόδια που αφηγείται, τα βιώνει σαν να συμβαίνουν εκείνη την στιγμή μπροστά στα μάτια του, και κάποιες άλλες αποστασιοποιείται εντελώς. Γεγονότα σκληρά και οδυνηρά αντιμετωπίζονται σαν απλές ιστορίες ή σαν καθημερινά περιστατικά. Πρόκειται για μια εξομολόγηση των πιο σκοτεινών πλευρών του ήρωα όπου το φανταστικό και η μυθοπλασία ψηλαφίζουν το τραυματικό και το βιωματικό με αυτοσαρκασμό και χιούμορ σε μια Ελλάδα που καταρρέει.


Τι σε ώθησε να μεταφέρεις αυτά τα δύο βιβλία στη σκηνή και να οπτικοποιήσεις με συνοδεία μουσικής όσα λένε;


Αρχικά, το 2011 όταν πρωτοανέβηκε ως Καυτή Σούπα με ώθησε η περιέργεια και η καλλιτεχνική ανησυχία. Τώρα, η επιθυμία να ξαναβρεθούμε στη σκηνή με τον Δημήτρη Μικιό και η προτροπή κάποιων φίλων να ξαναζωντανέψει η παράσταση. Η μουσική συνδέει τα κείμενα, τα τραγούδια που ακούγονται έχουν άμεση σχέση με όσα συμβαίνουν επί σκηνής και άλλοτε πάλι υπογραμμίζουν συναισθηματικά κάποιες σκηνές.


Μίλησε μας για τον ήρωα της παράστασης. Ποιος είναι; Τι σκέφτεται; Τι βιώνει; Ταυτίζεται ο θεατής μαζί του;


Κάποιες φορές λειτουργεί σαν alter ego του συγγραφέα και άλλοτε σαν φάντασμα από το παρελθόν που τον καταδιώκει. Κάποια επεισόδια αποτελούν αναφορά στο καλλιτεχνικό του έργο. Η ταύτιση του θεατή με τον ήρωα νομίζω έρχεται, μετά την αρχική αποστροφή, όσο προχωρά η παράσταση, και όσο ο θεατής κατανοεί τον συμβολικό τρόπο αφήγησης ή και εξομολόγησης του ήρωα.


Τι διαφορετικό έχει η νέα παράσταση με εκείνη που παίχτηκε πριν από τρία χρόνια;


Πρόσθεσα και αφαίρεσα κείμενα και τραγούδια σε μια προσπάθεια να βελτιώσω την αρχική ιδέα. Στην τωρινή παράσταση υπάρχουν και κάποια κείμενα από τον Υπόγειο (εκδόσεις Τόπος 2013) που έγραψα μαζί με τον Αλέξανδρο Σικιαρίδη.


Στην περιγραφή της παράστασης γράφει «Μια εξομολόγηση των πιο σκοτεινών πλευρών του ήρωα όπου το φανταστικό και η μυθοπλασία ψηλαφίζουν τραυματικό, βιωματικό αλλά και την εμπειρική ωμότητα της πραγματικότητας με αυτοσαρκασμό και αδυσώπητο χιούμορ σε μια Ελλάδα που καταρρέει». Είναι εύκολο, τελικά, να αντιμετωπίζεις με χιούμορ όλα αυτά τα μεγάλα προβλήματα που βλέπουμε γύρω μας τον τελευταίο καιρό;


Δεν είναι εύκολο είναι όμως σωτήριο κάποιες φορές. Η σκηνή του κρυφορατσιστή Μενέλαου που μιλάει με την κόρη του Όλγα , οικονομική μετανάστρια στη Γερμανία, μέσω Skype, προτείνοντας της ματζούνια με εντελώς άκομψο τρόπο για ένα λεπτό θέμα υγείας που έχει εκείνη, ενώ ταυτόχρονα βρίζει τους ξένους μετανάστες που υπάρχουν στο ίντερνετ καφέ από όπου και επικοινωνεί με την κόρη, είναι χαρακτηριστική της κωμικοτραγικής κατάστασης που επικρατεί στη σύγχρονη Ελλάδα.


Υπάρχουν στιγμές που σκέφτεσαι πως όλο αυτό που βιώνουμε είναι μία μυθοπλασία; Πως τόση ασχήμια δε γίνεται να είναι αληθινή;


Η πραγματικότητα και ο καθημερινός αγώνας μου για την κάλυψη των προσωπικών και οικογενειακών αναγκών δεν με αφήνει να δω την κατάσταση έξω από τις παραγματικές διαστάσεις. Τα πράγματα ζορίζουν για όλους ολοένα και περισσότερο. Η ασχήμια που ανέφερες τείνει να γίνει κανονικότητα και η ομορφιά η φαντασία και ο μύθος πολυτέλεια.


Πως αντιμετωπίζεις εσύ, πρώτα ως άνθρωπος και έπειτα ως καλλιτέχνης, την πραγματικότητα στην Ελλάδα του 2016;


Ζητώ καταφύγιο στην αγάπη και την τέχνη. Διατηρώ την πίστη μου σε δέκα ανθρώπους και φροντίζω τον μικρό μου κήπο. Η εποχή είναι δύσκολη μα είναι η εποχή μας. Δεν θα έχουμε άλλη ευκαιρία να ξαναζήσουμε.


Ποια είναι η μεγαλύτερη σου αγωνία αλλά και η μεγαλύτερη σου ανακούφιση σε όσα βλέπεις καθημερινά;


Φοβάμαι την παραίτηση και την απογοήτευση. Χαίρομαι τον αγώνα των ανθρώπων για ζωή και την αφοσίωση όσων βοηθούν χωρίς ιδιοτέλεια. Φοβάμαι την Ευρώπη, τα οικονομικά συμφέροντα και τους δουλικούς πολιτικούς. Αναζητώ τον άνθρωπο, τον φίλο, τον σύντροφο. Ο αγώνας είναι άνισος, έχω επίγνωση, η παραίτηση όμως είναι θάνατος και δεν τον επιθυμώ ακόμα.


Τα τελευταία χρόνια, πλην της οικονομικής κρίσης, βιώσαμε και μία άλλη κρίση και μάλιστα πολύ βαθύτερη, την κοινωνική. Πιστεύεις θα αλλάξει αυτό; Θα επανέλθει εκεί που ήταν;


Πού ήταν; Η κοινωνική κρίση ήταν πάντα εδώ, ήταν απλά καλυμμένη πίσω από ένα πέπλο ψεύτικης ευμάρειας και νεοελληνικής γκλαμουριάς. Η σαπίλα ήταν διάχυτη και με την πρώτη ευκαιρία ξεχύλησε.


Τέλος, τι εύχεσαι για τις μέρες που έρχονται; Ποιο είναι το όνειρο σου;


Εύχομαι τα νέα παιδιά να βγουν αμόλυντα από ασθένειες του παλιού κοινωνικού, πολιτικού και ηθικού κατεστημένου. Να αποκτήσουμε σαν χώρα εθνική ανεξαρτησία και αυτοτέλεια κάτι το οποίο δεν νομίζω ότι υπήρξε ποτέ στη νεώτερη ιστορία μας.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom