• Νίκος Παπανικολάου

#interview: Οι Vaccines μιλάνε στο Breakroom


O Freddie Cowan μιλάει για το English Graffiti και όχι μόνο.


Τέσσερα χρόνια πριν, όταν κυκλοφορούσαν το What Did You Expect From The Vaccines?, ήταν σα να μας έκαναν αυτή την ερώτηση. Τι περιμέναμε από αυτούς; Όταν τους άκουσα πρώτη φορά, ενθουσιάστηκα πολύ μαζί τους. Indie rock, χωρίς πολλά εφέ, απλοϊκό, κιθάρες, riffάκια, η ιδιαίτερη φωνή του Justin Young και κομματάκια χαρούμενα, γρήγορα, δροσιστικά σχεδόν. Ήταν το είδος της μπάντας που έδειχνε να μην πίστευε πολύ στο ότι θα υπήρχε επόμενο άλμπουμ, οπότε έγραψε ένα, μην έχοντας φόβο, άγχος ή απαίτηση για κάτι παραπάνω. Δύο άλμπουμ μετά, κι έχοντας κυκλοφορήσει φέτος, ίσως, το πιο διαφορετικό τους άλμπουμ μέχρι σήμερα, το English Graffiti, o κιθαρίστας των Vaccines, Freddie Cowan, μας μίλησε για την πορεία του γκρουπ από το 2011 μέχρι σήμερα, όλα αυτά που τους εμπνέουν, που τους ανησυχούν, για την αλλαγή στον ήχο τους και για το πως προέκυψαν οι Vaccines.


Συνέντευξη στον Νίκο Παπανικολάου


Τα δύο πρώτα σας άλμπουμ ήταν, σχεδόν, σαν greatest hits άλμπουμ, τουλάχιστον για μένα, κάθε κομμάτι ήταν εξαιρετικό. Οπότε, έχοντας αυτό κατά νου, πόσο εύκολο ήταν να κάνετε ένα νέο άλμπουμ το οποίο είναι αρκετά διαφορετικό από τα προηγούμενα δύο;


Εμείς, απλά, θέσαμε ως στόχο να κάνουμε κάτι για το οποίο νιώθουμε περήφανοι. Όταν ξεκινάς να ηχογραφείς ένα άλμπουμ, νομίζω πως έχεις κάποιες δύσκολες, εννοιολογικά, ιδέες αλλά, στην πραγματικότητα, είναι η διαδικασία στην οποία δημιουργείς μία κατεύθυνση. Οπότε, υπήρχαν κάποιες στιγμές πρόκλησης αλλά η εξέλιξη του ήχου ήταν φυσική.


Η εξέλιξη από κομμάτια όπως το 'Norgaard', από το πρώτο άλμπουμ, στο 20/20 από το νέο, είναι εμφανής στον καθένα να την ακούσει. Σε κάποιες στιγμές, νομίζεις πως ακούς δύο διαφορετικές μπάντες, αν και δεν είναι.


Θέλω να πιστεύω πως οι άνθρωποι δεν νιώθουν πως παρουσιάζονται από τις ίδιες ιδέες, από δίσκο σε δίσκο. Νιώσαμε πως είχαμε πάρει όλη την απόλαυση που θα μπορούσαμε από τους παλιούς δίσκους, οπότε έπρεπε να κάνουμε κάτι να ψυχαγωγηθούμε. Πραγματικά, είναι ο ήχος από εμάς να περνάμε καλά, εξερευνώντας.


Ξέρατε ακριβώς τι θέλατε να κάνετε με το νέο σας άλμπουμ;


Όχι, αλλά είχαμε κάποιες χαλαρές ιδέες. Προσωπικά, ένιωσα πως η κιθαριστική μουσική, σε μία παραδοσιακή έννοια, μπαγιάτευε με την έλλειψη καινοτομίας, οπότε θεωρούσα πως ήταν σημαντικό να προσεγγίσω την κιθάρα σαν ένα νέο όργανο. Πάντα κυνηγάω ήχους που είναι πολύ διαφορετικοί από οτιδήποτε παραδοσιακό.


Πως ήταν να δουλεύεις με τον Dave Fridmann; Είχε πει πως θέλατε να δημιουργήσετε έναν ήχο παρόμοιο με το The Woods των Sleater-Kinney.


Νομίζω πως παρερμηνεύθηκε. Αυτό ο δίσκος δεν είχε επιρροές, ακόμη κι αν μας αρέσει η συγκεκριμένη μπάντα. Το να δουλεύεις με τον Dave, ήταν μία τόσο εξαιρετική εμπειρία, είναι τόσο δουλευταράς και θετικός άνθρωπος. Μάθαμε πολλά. Ένα κομμάτι του πλεονεκτήματος του να είσαι σε αυτή τη μπάντα, είναι πως μαθαίνεις ουσιαστικά από τους καλύτερους του κόσμου, δουλεύοντας μαζί τους σε ένα επαγγελματικό επίπεδο.


Τι ήταν αυτό που σας ενέπνευσε ή σας παρακίνησε να γράψετε το English Graffiti; Κάποτε είπατε πως τα κομμάτια σας είναι στιγμιότυπα από το που είστε τώρα.


Εμπνεόμαστε περισσότερο από αυτά που παρατηρούμε και από αυτά που βιώνουμε. Κάναμε μία προσπάθεια να επεκτείνουμε τις εμπειρίες ζωής μας. Το να ζεις και να δουλεύεις στη Νέα Υόρκη ήταν μία τεράστια επιρροή.


Φαίνεται πως έχετε μεγάλο θαυμασμό για τη φωτογραφία και τη βιντεοσκόπηση. Πως μεταφράζεται αυτό στη μουσική σας;


Η έμπνευση είναι, κατ’ ουσίας, απλά μία δημιουργική ενέργεια, έτσι μπορείς να την πάρεις από οποιαδήποτε μορφή σε συναρπάζει. Νομίζω πως η φωτογραφία δεν έχει υπάρξει ποτέ περισσότερο επικρατούσα με την εφεύρεση του Instagram. Μπορείς να διαφωνήσεις πως η φωτογραφία δεν έχει υπάρξει ποτέ πιο ισχυρή ή διάσημη.


Ας πάμε πίσω, εκεί που όλα ξεκίνησαν. Πως αρχίσατε να γράφετε μουσική;


Όλοι γράφαμε μουσική από νεαρή ηλικία αλλά η μπάντα, στην πραγματικότητα, ξεκίνησε από βαρεμάρα και απογοήτευση. Δε συνέβαινε τίποτα στις ζωές μας, καμία άμεση προοπτική, οπότε η μπάντα ήταν ένας τρόπος να διοχετεύσουμε όλη μας την ενέργεια. Και πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε κάτι. Η ειρωνεία σε αυτό είναι πως ήταν το πρώτο αντι-φιλόδοξο πράγμα που είχαμε δοκιμάσει. Ήταν λες και όταν σταματήσαμε να κάνουμε κάτι, όλα ήρθαν μαζεμένα σε μας.


Ποια διαδικασία ακολουθείτε για να δημιουργήσετε ένα κομμάτι;


Συνήθως ο Justin γράφει μία πολύ απλοϊκή έκδοση του κομματιού, μετά κανονίζουμε τα μέρη, ντραμς, μπάσο και μετά κιθάρες. Συνήθως μας παίρνει δύο μέρες από την αρχή ως το τέλος.


Ποιοι καλλιτέχνες επηρέασαν τη δουλειά σας;


Ο Robert Fripp είναι ο μουσικός μου ήρωας.


Ποιες είναι οι φιλοδοξίες σας για το μέλλον;


Πάντα να προσπαθούμε να γίνουμε καλύτεροι.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom