#interview: Οι Foam μιλάνε στο Breakroom


Φωτογραφία: Μαρίζα Καψαμπέλη

«Υπάρχει η αδυναμία στους ανθρώπους ν’ απελευθερωθούν»


Με τον Ντένη και τη Μαρία συναντηθήκαμε στην αυλή ενός συνεργατικού καφέ στην Πλάκα, με αφορμή την κοινή τους εμφάνιση με τη Lia Hide στο six d.o.g.s. στις 31/5. Εκείνη την ημέρα είχε ήδη βρέξει. Επίσης, εκείνη την ημέρα το διαδίκτυο είχε κατακλυστεί από άρθρα για το θάνατο του Chris Cornell, Οπότε το πρώτο πράγμα που μου είπε η Μαρία, αφού παραγγείλαμε τις μπύρες μας, ήταν ότι «κάναμε την πρώτη μας πρόβα την ημέρα που πέθανε ο David Bowie. Δίνουμε την πρώτη μας συνέντευξη την ημέρα που πέθανε ο Chris Cornell. Είμαστε γκαντεμομπάντα»


Συνέντευξη στην Ιωάννα Μαλούνη


Ποιοί λόγοι σας έκαναν να συνεργαστείτε και να δημιουργήσετε τους Foam;


Διονύσης: Η αλήθεια είναι ότι παίζαμε με τη Μαρία αρκετό καιρό σ’ άλλη μπάντα. Δεν είχε περάσει ούτε από το δικό μου μυαλό, ούτε από το δικό της να γίνουμε μια μπάντα, πόσο μάλλον συγκεκριμένα οι Foam. Ωστόσο, μεμονωμένα ο καθένας μάζευε, είχε ιδέες, υλικό κτλ και κάποια στιγμή όσο κάναμε όλο και περισσότερο παρέα ξεκινήσαμε μια μπάντα η οποία ήταν κάτι σαν ένα πρότζεκτ, σαν μια δουλειά. Δεν είχαμε τόσο κοντινές επαφές. Καθώς γνωριζόμασταν, μια η μπύρα, μια η βολτίτσα και κάποια στιγμή με συζητήσεις, είδαμε ότι ακούμε πολύ ίδια πράγματα, είχαμε πολύ κοντινά ακούσματα και της λέω κάποια στιγμή «ξέρεις τι; Θέλω να κάνω μπάντα, δε μου αρέσει να κάνω κάτι μόνος μου; Το ψήνεις;». Και το έψηνε. Νομίζω την πέτυχα και σε φάση που κι εκείνη το σκεφτόταν και ξεκινήσαμε να κάνουμε κάποιες πρόβες.


Μαρία: Είδαμε στην πορεία ότι η αισθητική μας ταιριάζει πάρα πολύ, μεμονωμένα ο καθένας έγραφε πράγματα και απλά κάποια στιγμή μου είπε να δοκιμάσουμε να κάνουμε κάτι μαζί και κάπως έτσι ξεκινήσαμε να κάνουμε πρόβες.


Ποιες είναι οι επιρροές σας;


Μαρία: Λατρεύουμε τη δεκαετία των ‘90s κι οι δυο πάρα πολύ. Ντυνόμαστε έτσι ενίοτε και για τους Foam συγκεκριμένα σαν επιρροή είναι οι μπάντες που έχουν έτσι πιο ηλεκτρονικό ήχο, αλλά που εντάσσονται στην pop. Όπως οι Glass Animals, τους οποίους έχουμε εξυμνήσει παντού, τους λατρεύουμε, οι Phantogram, οι the Xx, οι Bon Iver, οι Foals.


Dennis: Από κει και πέρα μ’ έχουν επηρεάσει μπάντες παλαιότερες πχ οι The Gathering, οι Sonic Youth, γενικά ο βρετανικός ήχος των ‘90s και των ‘00s


Ποια είναι τα στοιχεία που σας γοήτευσαν στη δεκαετία του ‘90;


Μαρία: Εγώ έχω κάποιες αναμνήσεις, αλλά δεν είναι οι αναμνήσεις μου αυτές καθαυτές που μ’ έχουν κάνει να την αγαπής. Έχω μια αδυναμία στη μουσική πλευρά του πράγματος, η οποία ήρθε εκ των υστέρων. Δηλαδή την έζησα αυτή τη δεκαετία πιο μετά, όταν άκουγα συνειδητά μουσική. Με τη μουσική της ταυτίστηκα πιο πολύ. Ήμουν μεγάλη φαν της αγγλικής σκηνής.


Dennis: Η αλήθεια είναι ότι έχω περάσει την εφηβεία μου σ’ αυτή τη δεκαετία και θυμάμαι αυτήν την έξαρση του εναλλακτικού ήχου, όπως βαφτίστηκε από τη μουσική βιομηχανία, το οποίο ήτανε φοβερό. Από κει που χες μπάντες με τις επιταγές της μουσικής βιομηχανίας για το πώς πρέπει να είναι ένας ροκστάρ, το κούρεμα, το πώς αντιμετωπίζαν τις παραγωγές, όλοι αυτοί, με τη μουσική του Seattle αρχίζουν και χάναν το κόσμο κάτω από τα πόδια τους κι αυτό είναι ωραίο να το βλέπεις γιατί η βιομηχανία έχει αλλάξει και δε νομίζω ότι θα ξαναζήσουμε τα επόμενα χρόνια αυτήν την έννοια της μπάντας του ροκστάρ.Αυτό νομίζω έχει τελειώσει εδώ και κάποια χρόνια και τα ‘90s είναι η τελευταία δεκαετία που συνέβη αυτό το πράγμα μ’ έναν σχετικά φρέσκο ήχο σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Το πρώτο CD που πήρα ήταν οι Sonic Youth και πρώτο βινύλιο R.E.M. οπότε μου άρεσε η αμερικάνικη alternative γενικά. Ωστόσο κάπου εκεί στο σχολείο άρχισα ν’ ακούω gothic, Sisters Of Mercy, κι άρχισα να πηγαίνω προς στην αγγλική σκηνή που είχε δημιουργηθεί τότε και φόρεσα τα μαύρα, έβαλα το eyeliner και πήγαινα στα gothic party. Εντάξει, πλάκα είχε.


Το πρώτο σας EP ονομάζεται Colourblind. Γιατί κάποιος δε μπορεί να δει τα χρώματα στη ζωή του;


Μαρία: Όπως φαίνεται κι από τους στίχους του τραγουδιού, περιγράφεται αυτό που λες, ουσιαστικά μια κατάσταση όπου κάποιος δε μπορεί να δει τα χρώματα. Αυτό είναι μια αλληγορία ουσιαστικά. Δε μπορεί να ευχαριστηθεί και να χαρεί πράγματα στη ζωή και το γιατί φτάνει κάποιος στο σημείο να μη μπορεί να χαρεί πράγματα στη ζωή. Προφανώς για τον καθένα υπάρχουν ξεχωριστά αίτια, αλλά δε θέλαμε να επικεντρωθούμε στο γιατί κάποιος να μη μπορεί να χαρεί ώστε να σχολιάσουμε ότι όντως συμβαίνει αυτό το πράγμα.. Υπάρχει η αδυναμία στους ανθρώπους ν’ απελευθερωθούν από τα δεσμά τους κι ό,τι τους κρατάει μακριά από τα πράγματα που θα μπορούσαν να τους φέρουν χαρά. Γι’ αυτό είναι άλλωστε και πάθηση το να έχεις αχρωματοψία ας πούμε, δεν είναι κάτι που διαλέγεις. Σίγουρα υπονοούμε ότι μπορείς να ξεφύγεις από αυτό το πράγμα, δηλαδή είναι ελπιδοφόρο. Με κάποιον τρόπο δε θέλουμε να επικεντρωθούμε μόνο σε καταδικασμένες καταστάσεις.


Είναι η τρέχουσα κρίση ο λόγος που πολλοί δε βλέπουνε χρώματα;


Διονύσης: Πιστεύω ότι παίζει κι αυτό, ειδικότερα στη γενιά των 35-35+ ή γενικά και στους γύρω, μια ιδιαίτερη γενιά. Είχε μια ασφάλεια και βρέθηκε να είναι ξεκρέμαστη για οποιουσδήποτε λόγους. Θέλει να μπορείς να ‘χεις ισορροπία για να μη σε παίρνει από κάτω αυτή η κατάσταση, είναι ζόρικη, να ζήσεις. Και δεν είναι μόνο το οικονομικό, είναι όλο το κοινωνικό πρόβλημα που δημιουργείται όταν υπάρχει οικονομική κρίση.


Μαρία: Σίγουρα μια κοινωνία που ασθενεί για τους οποιουσδήποτε λόγους επιβαρύνεται, απλώς προστίθενται πράγματα σ’ αυτό. Εγώ προσωπικά δεν ήθελα να επικεντρωθώ τόσο στο τι ζει ο Έλληνας το 2017. Μέσω αυτών των στίχων το σχολίαζα πιο καθολικά, πιο γενικά αυτό το πράγμα.


Αν η μουσική σας μπορούσε να χαρακτηριστεί με τρία χρώματα, ποια θα ήταν αυτά και γιατί;


Μαρία: Το μαύρο σίγουρα γιατί το λατρεύω. Το μπλε γιατί το αγαπώ, γιατί είναι το χρώμα της θάλασσας κι εγώ λατρεύω τη θάλασσα γενικότερα, με εκφράζει και μ’ εμπνέει πάρα πολύ ως στοιχείο. Όταν φτιάχναμε το artwork του EP είναι σαν τεστ αχρωματοψίας. Ο Διονύσης τα περισσότερα δεν τα βλέπει. Το 'Way Far From Home' είχε το outro τη φράση του Louis CK «Of course foreigners steal your job, but maybe, if someone without contacts, money, or speaking the language steals your job, you're shit». Είναι οι κατηγορίες προς τους πρόσφυγες και τους μετανάστες γενικότερο αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης ή τα τελευταία ήταν αφορμή να εξωτερικευτούν τέτοιες κατηγορίες;


Διονύσης: Εγώ νομίζω ότι υπήρχαν πάρα πολλοί συντηρητικοί άνθρωποι που δυστυχώς είχαν συγκαλυφθεί μέσα στα προηγούμενα χρόνια τέλος πάντων λίγο πολύ επειδή η κοινωνία σε καυτηρίαζε ουσιαστικά αν έβγαζες φασιστοειδή ένστικτα. Πιστεύω ότι τώρα τους είναι πιο εύκολο, δεν ντρέπονται πια. Εγώ πιστεύω ότι δεν εξαφανίστηκαν ποτέ. Γιατί είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, δεν είναι μόνο στην Ελλάδα η άνοδος της ακροδεξιάς, αυτό ούτως ή άλλως πάει χέρι χέρι με τις οικονομικές κρίσεις. Αυτοί όλοι τώρα τους είναι ίδιοι. Δεν πιστεύω ότι το συμβάν τους έκανε να σκεφτούν αλλιώς. Σκεφτόταν πάντα έτσι. Λόγω των τελευταίων χρόνων της γενικότερης ανόδου της ακροδεξιάς, βλέπουν ότι η αγέλη έχει μεγαλώσει, δεν αισθάνονται μειονότητα κι εκφράζουν αυτές τις απόψεις.


Θα μπορούσε το 'Way Far From Home' να είναι και μια ωδή στους φίλους που μετανάστευσαν, που έφυγαν στο εξωτερικό;


Μαρία: Ξεκάθαρα.Είναι πάρα πολύ θλιβερό να συζητάω με φίλους μου και να βλέπω πόσο μεγάλη ανάγκη υπάρχει με το να φύγουμε εκεί πέρα και με το συναίσθημα του να φύγουμε μακριά από το σπίτι, θα βρεις κάτι καλύτερο. Και μόνο αυτή η σκέψη είναι πολύ στενάχωρη. Δηλαδή οι πρόσφυγες που φεύγουνε από τη χώρα τους επειδή υπάρχει πόλεμος, επειδή τους κυνηγάνε οτιδήποτε, έχουν ν’ αντιμετωπίσουν μια ξεκάθαρα κακή κατάσταση. Υπάρχει στους ανθρώπους μια βεβαρημένη ψυχολογία, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα τους. Σίγουρα θα μπορούσε να μιλήσει και γι’ αυτό.


Διονύσης: Βλέπουμε αυτήν την περίοδο μεγάλη ροή προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα και αυτό μας φέρνει σε μια αμήχανη θέση ώρες ώρες σαν κοινωνία., μπορεί να φοβίζει την κοινωνία. Δε λέμε για παρανοϊκά σχόλια, ότι έρχονται για να εισβάλουν στον πολιτισμό και να το χαλάσουν κι αυτά τα τρελά που ακούγονται. Καλό είναι να θυμόμαστε την ιστορία. Όπως υπήρχανε πρόσφυγες με τη Μικρασιατική καταστροφή οι οποίοι ήταν Έλληνες κι οι οποίοι ήρθαν εδώ κι ουσιαστικά τους συμπεριφέρονταν οι ντόπιοι πάρα πολύ άσχημα, κάλλιστα μπορεί κάποια στιγμή να γίνει κι εδώ κάτι και να χρειαστεί να πάμε αλλού και να συμβεί ένας πόλεμος εν έτει 2017. Και μ’ όλην αυτήν την πρόοδο που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην ανθρωπότητα, υπάρχουν κάποιες μεθοδεύσεις. Δε συμβαίνει τυχαία. Όπως συμβαίνει στη Συρία, μπορεί να συμβεί κι εδώ κι όλοι θα τρέχουμε να δούμε τι θα κάνουμε και καλό θα ήταν να σκεφτούμε πώς θα θέλαμε να μας συμπεριφερθούν αν έπρεπε να πάμε σε μια άλλη χώρα για να επιζήσουμε.


Η κριτική στο blog It’s My Blender τονίζει ότι το EP σας αναφέρεται στην Αθήνα. Πώς θα χαρακτηρίζατε τη σχέση σας μ’ αυτήν την πόλη;


Διονύσης: Υπήρξα πάρα πολύ ερωτευμένος με την πόλη, μου άρεσε πάρα πολύ να περπατάω στο κέντρο, να βγαίνω στα μπαράκια αυτά. Αυτή τη στιγμή νομίζω ότι εμένα προσωπικά με κουράζει. Προσπαθώ να θυμάμαι ότι θα μπορούσε να ναι όμορφη πόλη, αλλά νομίζω κυρίως λόγω της οικονομικής κατάστασης έχει γίνει πολύ δύσκολη.


Μαρία: Εγώ δεν είμαι ποτέ άνθρωπος που έβγαινα πολύ οπότε δεν έχω ζήσει αυτό το πάρτι της Αθήνας ή του ξενυχτιού, της διασκέδασης. Μου αρέσει η Αθήνα, όπως θα μου άρεσε κάθε πόλη, παρόλα αυτά, όχι για πολύ. Παρόλα αυτά σίγουρα κάποια στιγμή θα έχω την ανάγκη να πάω κάπου που έχει θάλασσα, σε κάποιο νησί. Στην πραγματικότητα εγώ νομίζω πως κάθε μέρα προσπαθώ ν’ αγαπήσω την Αθήνα όπως προσπαθώ ν’ αγαπήσω και την Ελλάδα, παρόλο που δε μου δίνει πολλούς λόγους τώρα τελευταία.


Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;


Μαρία: Τα σχέδια μας για το μέλλον είναι, σε φιλοσοφικό επίπεδο, να συνεχίσουμε να γράφουμε, να εκφραζόμαστε μέσω αυτού, να δημιουργούμε. Σε πρακτικό επίπεδο, να βγάλουμε το δίσκο μας, να κάνουμε τα tour μας.


Διονύσης: Έχουμε αρκετό υλικό για δίσκο αυτή τη στιγμή, θέλουμε να κάνουμε αρκετά live για να προωθήσουμε το EP που είναι τελείως στα χέρια μας. Και μόλις καταφέρουμε να βγάλουμε κάποιο δίσκο, ιδανικά μέσα στη χρονιά, να κρυφοκοιτάξουμε και κάποιο tour για εξωτερικό.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom