• Νίκος Παπανικολάου

#interview: Οι Daughter μιλάνε στο Breakroom


"Η προσωπικότητα και η ατομικότητα σου δεν πρέπει να εξαφανιστούν από τον κόσμο"


Έχοντας βγάλει ένα από τα σπουδαιότερα άλμπουμ για τη χρονιά που πέρασε, το Not To Disappear, ήταν κάτι παραπάνω από ευτυχία όταν ανακοινώθηκε πως θα εμφανιστούν στην πρώτη ημέρα του Release Athens Festival, μαζί με τους Beirut, τον Cass McCombs, τον Moa Bones και την Irene Skylakaki, την Τετάρτη 1η Ιουνίου στην Πλατεία Νερού. Λίγο πριν την παρθενική τους εμφάνιση στην Ελλάδα, μιλήσαμε με τον κιθαρίστα των Daughter, Igor Haefeli, για το νέο τους άλμπουμ, την έμπνευση πίσω απ' αυτό, όλα όσα εμπνέουν τους Daughter για να γράψουν μουσική, τις δυσκολίες στη μουσική βιομηχανία, την αλλαγή σκηνικού και φυσικά για την επικείμενη πρώτη τους εμφάνιση στην Ελλάδα, σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.


Συνέντευξη στο Νίκο Παπανικολάου


Έχουν περάσει τρία χρόνια από την κυκλοφορία του πρώτου σας άλμπουμ. Μπορείς να μου πεις μερικά πράγματα για τη διαδικασία που ακολουθείτε όταν φτιάχνετε ένα άλμπουμ;


Λοιπόν, εκείνη τη χρονική στιγμή υπήρχαν κάποια διαφορετικά πράγματα. Νομίζω το πρώτο είναι πως είχαμε παίξει συναυλίες για τρία χρόνια οπότε μας είχε επηρεάσει το ότι παίξαμε κομμάτια από το πρώτο άλμπουμ επί σκηνής. Αρχίσαμε, επίσης, να ενδιαφερόμαστε για την επιρροή που θα είχαν τα κομμάτια μας στον κόσμο κι αυτό είναι κάτι που θελήσαμε να βάλουμε στο νέο μας άλμπουμ. Επίσης η διαδικασία που γράφαμε ήταν διαφορετική. Προηγουμένως γράφαμε τη μουσική πριν η Elena ξεκινήσει να γράφει τους στίχους. Έπειτα άρχισε να γράφει με περισσότερη αμεσότητα και εκτός αυτών ξεκινήσαμε να παίζουμε λίγο περισσότερο, να δοκιμάζουμε νέες ιδέες, οπότε περάσαμε κάποιο χρόνο στο κάνουμε αυτό το πράγμα στο στούντιο, περίπου έναν χρόνο, γράφοντας τραγούδια και κάνοντας πειράματα.


Ποιο είναι αυτό το πράγμα από το οποίο οι Daughter προσπαθούν να μην εξαφανιστούν; Ποια είναι αυτά τα πράγματα που σας πυροδότησαν για να γράψετε αυτό το άλμπουμ;


Νομίζω για την Elena, οι στίχοι εμπεριείχαν την ιδέα του να είσαι σταθερός και να σιγουρευτείς πως η προσωπικότητα και η ατομικότητα σου δε θα εξαφανιστούν από τον κόσμο, ξέρεις, να μη γίνεις σαν ένα ον που έχει μεν υπόσταση αλλά δεν έχει ζωή μέσα του. Προφανώς η Elena θα στα εξηγούσε καλύτερα από μένα. Επίσης νομίζω πως απλά θέλαμε να σιγουρευτούμε πως μπορούμε να κάνουμε και νέο άλμπουμ, πως δεν ήταν κάτι που συνέβη μόνο μία φορά.


Υποφέρατε από το σύνδρομο του δεύτερου άλμπουμ;


Όχι, όχι πολύ. Ήταν αρκετά εύκολο με την έννοια πως είχαμε μεγάλη έμπνευση και πολλές ιδέες που θέλαμε να εξερευνήσουμε. Δεν ήταν δύσκολο. Αντιθέτως το πρώτο άλμπουμ ήταν πολύ πιο δύσκολο γιατί είχαμε κυκλοφορήσει κάποια EP πριν απ’ αυτό και είχαμε καθιερωθεί περισσότερο από κάποιους άλλους πριν κυκλοφορήσουν το πρώτο τους άλμπουμ. Οπότε για μας ήταν δυσκολότερο το πρώτο άλμπουμ από το δεύτερο.


Ποια είναι αυτά τα πράγματα που σας εμπνέουν όταν γράφετε;


Εμ, όλα και τίποτα ταυτόχρονα. Νομίζω αρχικά τα συναισθήματα μας και να τα μεταμορφώσουμε σε μουσική. Πολλές φορές πράγματα που βλέπουμε όπως ταινίες ή μία όμορφη εικόνα ή μία άσχημη εικόνα. Προσπαθώ να μεταφράσω τα συναισθήματα που νιώθω με αυτά τα πράγματα. Και πάλι μπορεί να είναι η απειρία σε κάποια πράγματα ή οι αναμνήσεις από τη γιαγιά σου, πράγματα που μπορούν να σε επηρεάσουν σε αυτό.


Η Elena είναι πολύ ειλικρινής στον τρόπο που γράφει. Υπήρχαν κομμάτια στο νέο σας άλμπουμ που σκεφτήκατε πως ίσως να λέτε περισσότερα απ’ όσα θα έπρεπε;


Ε, δεν ξέρω, ναι έχει αυτές τις στιγμές που φοβάται πως ίσως λέει πολλά αλλά εγώ προσωπικά, σαν παραγωγός στο άλμπουμ, την ενθαρρύνω να είναι ειλικρινής γιατί αυτές οι στιγμές είναι οι πιο ενδιαφέρουσες στο άλμπουμ.


Πως ήταν να μετακομίζεις από το Λονδίνο στη Νέα Υόρκη; Πως κατάφερε αυτή η αλλαγή σκηνικού να σας δώσει αυτό το δημιουργικό σπρώξιμο που ψάχνατε;


Είχαμε περάσει ένα με ενάμιση χρόνο γράφοντας και κάνοντας demo. Είχαμε σχέδιο από την αρχή, ξέραμε τι θέλουμε να πετύχουμε, ξέραμε τι θέλουμε να κάνουμε, είχαμε γράψει τα κομμάτια και ξέραμε πως θέλαμε να γίνει η παραγωγή αλλά νιώθαμε πως θέλουμε βοήθεια από κάποιον να βάλει τις τελικές πινελιές. Οπότε ήρθαμε σε επαφή με τον Nicolas Vernhes (σ.σ: συμπαραγωγός του άλμπουμ) για να γίνει συμπαραγωγός του άλμπουμ με μένα και περάσαμε τρεις μήνες εκεί, στο στούντιο του στη Νέα Υόρκη. Το ονειρευόμουν να πάω στη Νέα Υόρκη και απλά το κάναμε, πήραμε το χρόνο μας. Ήταν επιρροή για μας αλλά το άλμπουμ ήταν σχεδόν έτοιμο εξαρχής. Ωστόσο, ήταν συναρπαστικό που ήμασταν κάπου αλλού και όχι σπίτι.


Ποιο είναι το πράγμα που σας έχει εκπλήξει ή σας έχει δυσκολέψει περισσότερο στη μουσική βιομηχανία; Υπήρξε κάποια στιγμή στην οποία σκεφτήκατε να τα παρατήσετε και τι ήταν αυτό που σας έκανε να συνεχίσετε;


Νομίζω πως είναι ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι αντιδρούν στη μουσική μας και ότι πιστεύουμε σ’ αυτό που κάνουμε. Νομίζω πως ένα πράγμα που βρίσκω ενοχλητικό στη μουσική βιομηχανία, το οποίο είναι προϊόν της εποχής που ζούμε, είναι πως θα ήθελα να έχουμε περισσότερο χρόνο για να κάνουμε πράγματα, να δουλέψουμε πιο σκληρά και πιο επιμελώς . Νομίζω πως οι άνθρωποι αναγκάζονται να τα κάνουν όλα γρήγορα, γιατί υπάρχουν άνθρωποι που βάζουν τα λεφτά και αυτό σημαίνει πως τα πράγματα πρέπει να γίνουν πιο γρήγορα. Και κάποιες φορές η καλλιτεχνική επιρροή μπορεί να μειωθεί εξαιτίας αυτού. Ωστόσο νιώθω πως εμείς είμαστε τυχεροί γιατί δουλεύουμε με ανθρώπους που μας επιτρέπουν να πάρουμε το χρόνο μας και να πάρουμε μία ανάσα, καλλιτεχνικά μιλώντας, ώστε να είμαστε ικανοί να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό.


Ποιες ήταν οι μεγάλες σας μουσικές επιρροές μεγαλώνοντας και πως επηρέασαν τον τρόπο με τον οποίο γράφετε;


Νομίζω πως μία μεγάλη, για μένα, ήταν οι Radiohead και η Bjork, η οποία παραμένει τεράστια επιρροή. Επίσης, πήγαινα και σε πολλά κλαμπ, ξέρεις, όπου υπήρχε πολλή ηλεκτρονική μουσική με την οποία μεγάλωνα ως έφηβος . Αλλά ναι, για μένα ως κιθαρίστας, ήταν όλοι όσοι χρησιμοποιούσαν την κιθάρα με έναν διαφορετικό τρόπο από τον κοινό τρόπο που παίζει κανείς κιθάρα.


Αυτό το καλοκαίρι θα παίξετε στο Release Athens Festival. Σας αρέσει να παίζετε σε φεστιβάλ ή προτιμάτε τις δικές σας συναυλίες;


Και τα δύο έχουν τα καλά τους. Στις δικές μας συναυλίες έχουμε περισσότερο έλεγχο σε διάφορα πράγματα, το κοινό που έρχεται να μας δει μας ξέρει και ξέρει τα κομμάτια μας και χαίρεται που είναι εκεί. Στα φεστιβάλ τα πράγματα είναι λίγο πιο χαοτικά αλλά έχουν και πλάκα και μπορούν να μας εκπλήξουν σε κάποιες στιγμές. Είναι, επίσης, ωραίο να παίζεις μπροστά σε ένα φρέσκο κοινό, όπως στην Ελλάδα και στο Release Athens Festival, γιατί μας επιτρέπει να έρθουμε στη χώρα σας, κάτι που δεν έχουμε κάνει ακόμη.


Έχετε κάποιο μήνυμα για τους Έλληνες fans σας που θα διαβάσουν αυτή τη συνέντευξη στο Breakroom.gr;


Ελπίζουμε να σας δούμε στο Release Athens Festival και στο Fix Factory Of Sound στη Θεσσαλονίκη και, ναι, ανυπομονούμε γι’ αυτό!

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom