#interview: Οι 1000mods μιλάνε στο Breakroom


"Το live παραμένει μια μοναδική και ασύγκριτη εμπειρία"


To Youth Of Dissent κυκλοφόρησε τον Μάρτιο, έκανε τον ντόρο που αναμενόταν να κάνει και επανέφερε τις συζητήσεις για το πόσο μακριά έχουν φτάσει οι 1000mods και γενικότερα η εγχώρια underground σκηνή και για το μέχρι πού θα πάει. Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου τους δίσκου κάναμε μια πολύ ωραία κουβέντα με τον Γιώργο, κιθαρίστα της μπάντας. Μιλήσαμε για το άλμπουμ, την παραγωγή του Matt Bayles, τις ηχογραφήσεις στο Seattle, το μέλλον των συναυλιών στην Ελλάδα, τα περιβόητα μέτρα της κυβέρνησης για τη στήριξη των εργαζομένων στον καλλιτεχνικό χώρο, τα πνευματικά δικαιώματα αλλά και το πως γίνονται κινητοποιήσεις στην εποχή των social media.


Συνέντευξη στον Διαμαντή Λουδάρο


Πως σου φαίνεται που έχετε βγάλει άλμπουμ και δε μπορείτε να το παίξετε; Εμένα θα με έτρωγε ας πούμε.


Μας τρώει απίστευτα πολύ. Τόσα χρόνια είχαμε συνηθίσει. Όταν ηχογραφούσαμε κάποιο άλμπουμ, φεύγαμε επιτόπου για περιοδεία έτσι ώστε να προωθήσουμε και να μοιραστούμε τη δουλειά μας με τον κόσμο. Ενώ ήμασταν σε περίοδο διεργασιών και ετοιμασιών, ξεκίνησε να υπάρχει όλο αυτό το φόντο με τον κορωνοϊό που τελικά μετατράπηκε στον μεγαλύτερο εφιάλτη των τελευταίων χρόνων παγκοσμίως. Αποφασίσαμε να μείνουμε συνεπείς στην ανακοινωμένη ημερομηνία κυκλοφορίας και να μην το καθυστερήσουμε παρά το ότι, όπως αποδείχτηκε ήταν αδύνατο να γίνουν συναυλίες.


Προς το παρόν όμως κυλάει πολύ καλά η προώθηση του άλμπουμ. Ρίξατε κάποιο βάρος παραπάνω σε κάποιο Μέσο που θα αντικαθιστούσε σε έναν βαθμό τα lives, ούτως ώστε να σπρώξετε το υλικό;


Το δυνατότερο μέσο είναι το ίντερνετ, από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τις digital streaming πλατφόρμες, μέχρι και το YouTube. Με όσα μέσα διαθέτουμε, προσπαθούμε να συνεχίσουμε να επικοινωνούμε με τους fans να τους κρατούμε ενήμερους για τα όσα κάνουμε. Ευτυχώς που έχουμε και αυτό το μέσον και μπορούμε να παραμένουμε ενεργοί, μέχρι να δούμε πως θα πάνε τα πράγματα. Ελπίζω σύντομα όλα να επιστρέψουν στην προηγούμενη κατάσταση και να καταφέρουμε να βρεθούμε κοντά στον κόσμο με τον αγαπημένο μας τρόπο, τις συναυλίες δηλαδή.


Πάμε στην ουσία, στο υλικό, το πως γεννήθηκε ο δίσκος και το πως φτιάχτηκε. Εντυπωσιαστήκαμε πάρα πολύ με τη συνεργασία με τον Bayles, ήταν δείγμα του levelup που κάνατε, κάτι που φάνηκε και στο αποτέλεσμα. Πως ήταν η εμπειρία του να δουλεύετε με έναν τόσο πεπειραμένο παραγωγό;


Η αλήθεια είναι ότι τον Matt πάντα τον θαυμάζαμε για τις δουλειές του, στις οποίες άλλωστε είχε πρωταγωνιστικό ρόλο κι όχι αυτόν ενός απλού μηχανικού ήχου. Ήταν πάντα για εμάς ένα όνειρο να καταφέρουμε να ηχογραφήσουμε στο εξωτερικό, πόσο μάλλον στο Σιατλ! Μερικά από τα καλύτερα στούντιο βρίσκονται εκεί. Φυσικά είναι και τόπος καταγωγής πολλών σπουδαίων συγκροτημάτων. Ποιος δεν γνωρίζει το κίνημα των 90’s! Ήταν μια σπουδαία εμπειρία το να δουλεύεις με τον Matt. Κερδίσαμε πάρα πολλά πράγματα ενώ είχαμε και μία πάρα πολύ καλή συνεργασία μαζί του. Δεν προσπάθησε να αλλάξει τον ήχο μας, αλλά να πάρει το 100% από εμάς. Χάρη στην τεχνογνωσία και την αμεσότητά του στην διαδικασία, κάνει αυτό που πρέπει για να ακουστείς όπως θες, κάνοντάς σε σε στιγμές να νομίζεις πως είναι στο μυαλό σου. Υπήρξε μια φοβερή χημεία που νομίζω ακούγεται και στο αποτέλεσμα.


Άρα φύγατε και όλα έγιναν εκεί. Γράψιμο, ηχογραφήσεις...


Ναι, είχαμε ξεκινήσει πριν από έναμιση χρόνο περίπου να δουλεύουμε πάνω σε καινούργιο υλικό. Όταν ήρθε η στιγμή να αποφασίσουμε που και με ποιον θα δουλέψουμε, ήρθαμε σε επαφή με διάφορους παραγωγούς πριν καταλήξουμε στον Matt. Τα κομμάτια τα προετοιμάσαμε και τα ολοκληρώσαμε εδώ κατά μεγάλο ποσοστό και σταδιακά ξεκινήσαμε την επικοινωνία με τον Matt. Μιλούσαμε καθημερινά, κάναμε brainstorming, στέλναμε demos και αρχίσαμε μία προπαραγωγή εξ' αποστάσεως. Πήγαμε έτοιμοι στο Σιατλ, τέλη Οκτώβρη με τέλη Νοέμβρη, για να ηχογραφήσουμε στα δύο στούντιο που ξέρεις. Ανεπανάληπτη εμπειρία που άξιζε 1000%.


Ας πάμε στον ήχο, εσύ σε τι έπαιξες, ποιος ήταν ο βασικός σου ήχος;


Σε κάθε παραγωγή που κάνουμε, αφήνουμε το vibe των κομματιών να μας οδηγήσει. Έτσι και αυτή την φορά επειδή η μουσική είχε αυτό το έντονο 90s' vibe, οδηγηθήκαμε στο Seattle. Κάθε κομμάτι έχει φυσικά τις δικές του απαιτήσεις, οπότε κάνουμε και μικροαλλαγές από τραγούδι σε τραγούδι. Δεν επαναπαυόμαστε σε έναν μόνο ήχο και ηχόχρωμα. Προσπαθήσαμε να έχουμε μαζί μας όσο το δυνατόν περισσότερο εξοπλισμό δικό μας γινόταν, αλλά η απόσταση και οι αεροπορικές μεταφορές δεν βοήθησαν πολύ σε αυτό. Ο Matt προσπάθησε να συνδράμει στην ανεύρεση εξοπλισμού, αλλά δεν καταφέραμε να βρούμε όλα όσα χρειαζόμασταν. Ειδικότερα κάποια κομμάτια που έχουμε στην συλλογή μας είναι ιδιαίτερα δυσεύρετα, οπότε χρειάστηκε και να νοικιάσουμε ή και αγοράσουμε κάποια πράγματα, όπως και να προσαρμοστούμε σε κάποιες περιπτώσεις. Συνεργαστήκαμε με την Hillbish Design που κάνει ρέπλικες από ενισχυτές που αγαπάμε πολύ. Χρησιμοποίησα έναν Verellen, έναν Ampeg V4, έναν JMP Marshall και έναν παλιό Orange, όπως και πάρα πολλά πετάλια και κιθάρες. Είχαμε πολλές επιλογές, ενώ πειραματιστήκαμε και με διαφορετικά κουρδίσματα στα όργανά μας, ακόμη και από σημείο σε σημείο στο ίδιο κομμάτι.


Ας πάμε στις συναυλίες και στα τεκταινόμενα. Η Ισπανία επιτρέπει τις συναυλίες με περιορισμένο κόσμο. Το βλέπεις αυτό - ως καλλιτέχνης - να γίνεται στην Ελλάδα; Σαν άνθρωπος που είναι πάνω στη σκηνή.


Δεν έχω ιδέα πως θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί όλο αυτό και είμαι πολύ περίεργος να το δω. Θεωρώ πως συναυλίες με περιορισμένο κόσμο, αποστάσεις, καθήμενους κλπ, θα επηρεάσουν πάρα πολύ την διάθεση του κόσμου. Οι άνθρωποι κοινωνικοποιούνται και επικοινωνούν στις συναυλίες, δεν μπορείς να τους έχεις χώρια. Θα χαθεί όλη η δυναμική και το πάθος από την διαδικασία. Επίσης όλοι έχουν περάσει τόσο πολλά με αυτή την κατάσταση που το τελευταίο που χρειάζονται είναι κάτι που τους την θυμίζει. Θέλει να ξεφύγει ο κόσμος. Ναι, αντιμετωπίζουμε ως ανθρωπότητα έναν θανατηφόρο ιό και πρέπει να ληφθούν μέτρα για αυτό, αλλά κάποια πράγματα δεν γίνονται. Στα θετικά της υπόθεσης, ο κόσμος έχει ευαισθητοποιηθεί και προσέχει. Υπάρχει η πολυσυζητημένη “ατομική ευθύνη”, παρά το ότι τα ΜΜΕ υποστηρίζουν το αντίθετο.


Εσένα, σαν άνθρωπος που σχετίζεται άμεσα με τις συναυλίες, ποια είναι η άποψη σου για την αντιμετώπιση του κράτους απέναντι στον καλλιτεχνικό κόσμο και στη βιομηχανία του θεάματος.


Νομίζω δεν ασχολείται και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το θέμα. Το αντίθετο θα μου έκανε εντύπωση, δυστυχώς. Τις προάλλες στο Σύνταγμα μαζεύτηκε κόσμος, υπήρξαν πάρα πολλές κινητοποιήσεις από διάφορους κλάδους, διοτί μην ξεχνάμε πως πέραν των μουσικών υπάρχει και πολύς κόσμος που δουλεύει παρασκηνιακά για να πραγματοποιηθούν οι συναυλίες και να μπορεί να υπάρξει η βιομηχανία του θεάματος. Κόσμος που δυστυχώς έχει μείνει στον αέρα, χωρίς καμία μέριμνα. Είναι άνθρωποι οι οποίοι έχουν στηριχθεί σε αυτή την δουλειά και έχουν επενδύσει τα όνειρά τους και το κράτος τους έχει... “αδειάσει”. Δεν ξέρω τι θα γίνει με όλη αυτή την κατάσταση. Με στεναχωρεί αφάνταστα.


Θεωρείς πως το κράτος έχει μία τάση να φιμώνει τους καλλιτέχνες και πως αντιμετωπίζει τους μουσικούς ως χομπίστες παρά ως επαγγελματίες;


Κάποιοι φωνάζουν υπέρ αυτόυ που συμβαίνει και κάποιοι κατά. Το κράτος δεν ενδιαφέρεται για τους δεύτερους. Όταν κάποιοι το αμφισβητήσουν, αυτό και την εξουσία του και υπερτονίσουν την καταπίεση που ασκεί στον κόσμο, θα προσπαθήσει να τους παραγκωνίσει και να τους φιμώσει. Τα περισσότερα άτομα από την σκηνή που εκπροσωπούμε, τάσσονται σαφέστατα κατά αυτών των νοοτροπιών. Με ό,τι μέσα μας δίνονται θα συνεχίσουμε να μαχόμαστε και να εκφράζουμε ενεργά την άποψή μας.


Έχεις δει, φαντάζομαι, το κίνημα Support Art Workers. Είσαι υπέρ των κινητοποιήσεων που ξεκινάνε από τα social media;


Είμαι υπέρ του να γίνει κάποιο κάλεσμα μέσω των social media, όχι όμως του να μείνει στον καναπέ, επειδή νομίζουμε πως αυτό αρκεί. Είναι και τα μέσα αυτά μια δίοδος διαμαρτυρίας, αλλά δεν πρέπει να μείνουμε εκεί. Δυστυχώς αυτό είναι ένα σημείο των καιρών και αποδεικνύεται καθημερινά. Είναι ένα πολύ χρήσιμο μέσον το internet με ιδιαίτερη δύναμη και γι’ αυτό πολλά καθεστώτα προσπαθούν να περιορίσουν την ελευθερία του και να το λογοκρίνουν. Είναι και επίκαιρη η ροπή προς το social distancing, οπότε το χρειαζόμαστε πιο πολύ από ποτέ. Ο φόβος μου είναι μήπως η προσωρινή ανάγκη για social distancing μετατραπεί σε μια μόνιμη κατάσταση. Οι συναυλίες είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό και νιώθω πως απειλείται έντονα η ύπαρξή τους ακόμη και μελλοντικά. Αυτό με φοβίζει.


Η κυβέρνηση, μεταξύ άλλων, συζήτησε και το θέμα των πνευματικών δικαιωμάτων. Πώς κρίνεις αυτήν την ενέργεια;


Την θεωρώ λίγο άτοπη. Μετά το μεγάλο φαγοπότι της ΑΕΠΙ και την τελείως λάθος διαχείριση της κατάστασης, τα πράγματα είναι κάπως ρευστά σχετικά με τα δικαιώματα ούτως ή άλλως. Σίγουρα πρέπει να μείνουμε μακριά από αυτές τις καταστάσεις του παρελθόντος. Γενικά όσον αφορά στα δικαιώματα, είμαι της άποψης πως πρέπει να τα διαχειρίζονται οι ίδιοι οι καλλιτέχνες χωρίς μεσάζοντες.


Ας γυρίσουμε και πάλι στα live. Έχετε περιοδεύσει παντού και με μπάντες από όλον τον κόσμο. Ποια η διαφορά αντιμετώπισης και νοοτροπίας συγκριτικά με την Ελλάδα;


Υπάρχει μεγάλη διαφορά από τόπο σε τόπο. Όταν βρίσκεσαι, για παράδειγμα, στην Τασμάνια και λες ότι είσαι απ’ την Ελλάδα, σίγουρα θα σε προσέξουν και θα σου προσφέρουν την καλύτερη φιλοξενία. Βέβαια, επειδή και η χώρα μας έχει ανέβει πολύ συναυλιακά, οι διαφορές με το εξωτερικό έχουν μειωθεί. Η ελληνική underground σκηνή έχει καταφέρει να κάνει ένα πολύ δυνατό όνομα στην Ευρώπη και η αντιμετώπιση που δεχόμαστε είναι πάρα πολύ καλή. Είναι –αν μη τι άλλο- μια ανταμοιβή για όσους έχουν θυσιάσει πράγματα για τη μουσική τους.


Η ανάγκη για lives έστρεψε, εν μέσω καραντίνας, τους μουσικούς προς τα live streams. Πώς σας φάνηκε σαν ιδέα αυτό;


Είναι κατά μία έννοια αναγκαίο κακό. Εν πρώτοις σκεφτήκαμε να το κάνουμε, αλλά πιστεύουμε ότι οι εντάσεις και το vibe που θέλουμε να μεταφέρουμε παίζοντας δεν είναι ταιριαστά με το format αυτό. Υπάρχουν διάφορες ιδέες στο τραπέζι, αλλά το σημαντικό είναι να επιστρέψουν οι συναυλίες. Το live παραμένει μια μοναδική και ασύγκριτη εμπειρία.


Όταν λοιπόν τελειώσει όλο αυτό το κακό, πώς κρίνεις ότι θα εξελιχθούν τα πράγματα σε γενικότερο πλαίσιο, κοινωνικά, οικονομικά και ειδικότερα για την μουσική;


Η κατάσταση είναι πολύ ασταθής, για να κάνω προβλέψεις, άσε που δεν είμαι ο κατάλληλος για αυτό. Το προφανές είναι πως θα υπάρξει μια μεγάλη οικονομική κρίση που θα φέρει διάφορες κοινωνικές αναταραχές, γιατί όπως κάθε άλλη κρίση, έτσι κι αυτήν θα την πληρώσουν τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Η κατάσταση έχει δυστυχώς πολύ μεγαλύτερο βάθος από μια απλή οικονομική κρίση, γιατί πλέον έχουμε και τον παράγοντα ανθρώπινη ζωή. Ελπίζω πως ο κόσμος θα φωνάξει και θα διεκδικήσει πράγματα, ώστε να μην γίνει η κατάσταση ακόμη χειρότερη. Σίγουρα είμαστε αντιμέτωποι με ένα μέλλον δυστοπικό και πολύ διαφορετικό από όσα γνωρίζαμε μέχρι στιγμής. Η μουσική βέβαια είναι αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνίας. Σίγουρα θα επηρεαστεί, αλλά δεν μπορώ να ξέρω σε τι βαθμό και με ποιον τρόπο. Μακάρι όλοι μαζί ενωμένοι να παλέψουμε για το καλύτερο και να καταλήξουμε σε ό,τι πιο θετικό για την ανθρωπότητα.


Τελευταία ερώτηση. Θέλω να στήσεις ένα ιδανικό φεστιβαλικό line-up που να εμπεριέχει τους 1000mods.


Πω πω, αυτό είναι πάρα πολύ δύσκολο (γέλια)! Είμαστε αρκετά τυχεροί να έχουμε παίξει με μπάντες που θαυμάζουμε. Σίγουρα θα με έψηνε να μοιραστούμε την σκηνή με τους Queens Of The Stone Age και τους Pearl Jam, ενώ θα έφερνα πίσω στην ζωή τους Sonic Youth για αυτόν τον σκοπό. Βάλε και τους Tool, αν και έχουμε ξαναπαίξει παρέα.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom