H επιστροφή του John Frusciante αποκατέστησε την τάξη

Ενημερώθηκε: Μαρ 5


Ο John Frusciante επέστρεψε στην θέση (του) στους Red Hot Chili Peppers. Και ο Josh Klinghoffer απομακρύνθηκε από την μπάντα ήσυχα και ωραία. Σχεδόν όπως έγινε η ανακοίνωσή του. Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά για το παρόν και το μέλλον των Red Hot Chili Peppers;


Γράφει ο Μάρκος Σκυριανός


Το βασικό από το οποίο πρέπει να ξεκινήσουμε είναι ότι επέστρεψε στο συγκρότημα ο «φυσικός» του κιθαρίστας. Δεν ήταν ο πρώτος, μιας και αυτός ήταν ο Hillel Slovak (R.I.P.). Δεν ήταν καν ο δεύτερος, μιας και για ένα χρονικό διάστημα οι Peppers πορεύτηκαν με τον Jack Sherman (highlight στην καριέρα του η συμμετοχή του σε έναν δίσκο του Bob Dylan το 1986), και για ακόμα λιγότερο είχαν μαζί τους τον DeWayne McKnight (γνωστό από κάποιες συμμετοχές του σε κάποιους δίσκους των Parliament Funkadelic μεταξύ άλλων). Μετά από αυτούς ήρθε ο Frusciante την πρώτη φορά. Και έφυγε για να πάρει την θέση του ο Dave Navarro, επέστρεψε και ξανάφυγε και ξαναγύρισε.


Είναι όμως ο «φυσικός» κιθαρίστας των Peppers. Από όσους από τους προαναφερθέντες ηχογράφησαν με το συγκρότημα, τα καλύτερα τα έχουν γράψει μαζί με τον Frusciante. Να αναφέρω μόνο σε τίτλους τους δίσκους στους οποίους ο Frusciante συμμετείχε κανονικά: Mother’s Milk (1989), Blood Sugar Sex Magik (1991), Californication (1999), By The Way (2002), Stadium Arcadium (2006). Διαβάστε τους τίτλους των δίσκων και θυμηθείτε τραγούδια, για να καταλάβετε για ποιο λόγο θεωρώ τον Frusciante ως τον κιθαρίστα που ταιριάζει απόλυτα στην νοοτροπία της μπάντας.


Ο Frusciante ήταν ο μόνος που μπόρεσε να ακολουθήσει τους Peppers σε όλες τις «αλλαγές» τους. Από το σκληρό συνδυασμό funk και punk του Mother’s Milk, στο πολύ πιο groove-άτο Blood Sugar Sex Magik. Στη συνέχεια, στο πιο εμπορικό Californication (και πιο απλό ταυτόχρονα), στο πιο εναλλακτικό By The Way και τέλος στον δίσκο με τον οποίον προσπάθησαν να προσεγγίσουν τον όρο magnum opus, το Stadium Arcadium.


Και δεν είναι μόνο οι συνθέσεις που έφερε στο συγκρότημα. Είναι ο τρόπος με τον οποίο έντυνε τα τραγούδια που γράφονταν κυρίως από τον Flea, ο τρόπος με τον οποίο έγραφε τις δεύτερες (και τρίτες, και τέταρτες, και πάει λέγοντας) φωνές στην πρώτη φωνή του Kiedis. Είναι ο συνεχής πειραματισμός του με κιθαριστικές «φράσεις», που έβγαζε συνεχώς για να ταιριάξει με το παίξιμο του Flea. Αυτό χρειάζονταν πάντοτε οι Peppers. Γιατί ο Flea κατά βάση τρομπετίστας είναι, όχι μπασίστας. Ο τρόπος με τον οποίο παίζει και γράφει μουσική δεν είναι ο τυπικός ενός μπασίστα. Γράφει συνεχώς μέρη που χρειάζονται «απαντήσεις» από ένα δεύτερο όργανο.


Πάρτε για παράδειγμα το 'Otherside'. Όλο το τραγούδι είναι μουσικά στημένο σε αλληλεπιδράσεις μεταξύ κιθάρας και μπάσου. Ο Smith κρατάει τον ρυθμό με τον δικό του (μοναδικό) τρόπο και ο Kiedis στο μικρόφωνο. Δύσκολα θα βρείτε κάποιο πιο ισορροπημένο συγκρότημα με τέσσερα (σχεδόν) εξίσου δημιουργικά μέλη.


Από την άλλη, τα τελευταία εννιά χρόνια στην κιθάρα των Peppers είχαμε τον Klinghoffer. Δεν μπορεί φυσικά να πει κάποιος ότι είναι κακός κιθαρίστας. Αλλά δεν ταίριαζε καθόλου με τους υπόλοιπους σε δημιουργικό επίπεδο. Προσπάθησε να σταθεί σε αντίστοιχο επίπεδο στους δύο δίσκους που συμμετείχε (I’m With You – 2011 & The Getaway – 2016), αλλά το αποτέλεσμα δεν ήταν αρκετά ενθουσιαστικό. Μπορεί οι πωλήσεις να ήταν ικανοποιητικές, αλλά απλώς έδειχναν ότι οι Peppers είχαν σταθερό κοινό. Και αν δεν με πιστεύετε, δείτε τις setlists τους το 2012. Σε ένα τυπικό set 15 τραγουδιών (συν δύο στο encore) έπαιζαν δύο τραγούδια από τον καινούριο τότε δίσκο τους.


Επίσης, μπορείτε να κάνετε μία σύγκριση μεταξύ Frusciante και Klinghoffer βάσει των ζωντανών του εμφανίσεων. Δείτε εδώ μία ομολογουμένως πολύ καλή live έκδοση του 'Can’t Stop' πριν δύο χρόνια. Διάλεξα επίτηδες το 'Can’t Stop' γιατί σε ένα τυπικό set των Peppers, είναι το “moment to shine” τραγούδι για τον κιθαρίστα της μπάντας. Είναι καλό το αποτέλεσμα. Δεν μπορώ να πω ότι είναι κακό. Και το κλασικό jam στην αρχή έρχεται ωραία. Δείτε όμως και το ίδιο τραγούδι live στο Slane Castle εδώ. Και κάντε τις συγκρίσεις μόνοι σας.


Και κάτι τελευταίο. Όταν βλέπετε έναν κιθαρίστα να παίζει με μία κιθάρα τόσο χρησιμοποιημένη όσο η Fender του Frusciante, να τον συμπαθείτε λίγο περισσότερο από τους άλλους. Γιατί αυτό δείχνει το πάθος του για τη μουσική του.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom