• Νίκος Παπανικολάου

Όταν η μουσική σίγησε στο Ντιτρόιτ


H κάποτε ακμαία πόλη του Ντιτρόιτ, πόλη-σύμβολο της αμερικάνικης αυτοκινητοβιομηχανίας, που είδε τις τρεις μεγάλες της βιομηχανίες, τη Ford, την Chrysler και τη General Motors να κλείνουν, έφτασε και επίσημα πλέον στο γκρεμό της χρεοκοπίας.


Του Νίκου Παπανικολάου


Η παγκοσμιοποίηση, τα φθηνότερα εργατικά χέρια, η απώλεια του αμερικάνικου ονείρου, η άνοδος νέων υπερδυνάμεων, έφεραν την άλλοτε ευημερούσα πόλη σε κατάσταση που κανείς δε μπορούσε να φανταστεί πριν από εξήντα χρόνια.


Η ιστορία του Ντιτρόιτ, ωστόσο, εκτός από βιομηχανική υπήρξε και βαθιά μουσική. Εκεί, ανάμεσα στα εργοστάσια και στην, προσωρινή, βιομηχανική ακμή, μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα όλων των ειδών της μουσικής, γεννιόντουσαν και μεγαλουργούσαν ξεκινώντας από την πόλη αυτή.


Η Motown Records, όνομα που παραπέμπει στην κύρια πηγή εισοδήματος της πόλης, υπήρξε μία από τις σπουδαιότερες δισκογραφικές εταιρείες στο είδος της R&B και της Soul μουσικής. Μεσουράνησε για σχεδόν είκοσι χρόνια, από τη δεκαετία του ’50 έως αυτή του ’70, και έγινε το σπίτι για φωνές όπως αυτή του Marvin Gaye, των Temptations, του Stevie Wonder, της Dianna Ross και πολλών ακόμη.


Ωστόσο η μουσική της επιρροή ήταν και σε άλλα είδη, όπως αυτό του rock ‘n’ roll. Το 1955 ο Bill Halley ηχογραφεί το 'Rock Around The Clock Tonight', ένα από τα σημαντικότερα κομμάτια του είδους μέχρι και σήμερα. Πέντε χρόνια αργότερα γεννιούνται μουσικά στην ίδια πόλη οι MC5 και ο Iggy Pop παρέα με τους Stooges. Ουσιαστικά ήταν η γέννηση ενός είδους που παρέπεμπε στο rock ‘n’ roll αλλά περιείχε περισσότερο νεύρο, φασαρία, αποφασιστικότητα, σκληράδα. Ουσιαστικά ήταν τα πρώτα δείγματα της πανκ μουσικής, εκεί όπου πάτησαν οι υπόλοιποι μεταγενέστερα, σχεδόν στα τέλη της δεκαετίας του ‘70. Ειδικά στα μονοπάτια που είχε βαδίσει ο Iggy Pop. Κάπου εκεί κυκλοφόρησε και ένα από τα ιστορικότερα μουσικά περιοδικά, το CREEM, και στις σελίδες του μπορούσε να βρει κανείς κείμενα από την Patti Smith, τον Rob Tyner και τον Cameron Crowe ανάμεσα σε άλλους.


Τη δεκαετία του ’70, ήταν σειρά των ροκ ειδώλων, όπως ο Alice Cooper, o Ted Nugent και ο Glenn Frey των Eagles. Ήταν η ίδια περίοδος που το όνομα της πόλης γινόταν αθάνατο μέσα από τις φωνές του David Bowie και των Kiss.


Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90, τα πράγματα κόπασαν κάπως ως προς τη μουσική επανάσταση, άλλωστε η δεκαετία του ’80 υπήρξε αρκετά μπερδεμένη και πειραματική στο χώρο της μουσικής, κάτι που μοιραία συνέβη και στη μουσική σκηνή του Ντιτρόιτ. Τη δεκαετία του ’90 ωστόσο, όταν το ροκ αρχίζει να παίρνει και πάλι τα πάνω του, εκεί κάνουν τα πρώτα τους βήματα οι Electric Six και οι White Stripes, ίσως τα πιο σημαντικά ονόματα που έχει να επιδείξει για τη συγκεκριμένη δεκαετία το Ντιτρόιτ, τουλάχιστον στο είδος της ροκ μουσικής.


Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας βέβαια, μια νέα φόρμα ηλεκτρονικής μουσικής ζυμώνεται, με πρωτεργάτη τον σπουδαίο Derrick May και δεν είναι άλλη από την Techno, άμεσα συνυφασμένη με την με την πόλη του Ντιτρόιτ.


Κι αν στη δεκαετία αυτή το Ντιτρόιτ δεν έδωσε πολλά σε αυτό το είδος, δε συνέβη το ίδιο και με την Hip Hop μουσική. O Kid Rock θεωρείται ένας από τους πρώτους ράπερ που δημιούργησε η πόλη ενώ στη συνέχεια ήρθε ο Dr. Dre, o Big Sean, οι D12 αλλά και ο Eminem.


Μέχρι και το 2007, 14 γκρουπ ή καλλιτέχνες που σχετίζονταν με τη μουσική σκηνή του Ντιτρόιτ, είχαν βάλει τα ονόματα τους στο Rock ‘N’ Roll Hall Of Fame. Πρόκειται για τους Bill Haley, Aretha Franklin, Marvin Gaye, Smokey Robinson, Jackie Wilson, The Supremes, The Temptations, Stevie Wonder, Hank Ballard, The Four Tops, Gladys Knight & The Pips, John Lee Hooker, Wilson Pickett, Martha & The Vandellas, Little Willie John, Parliament-Funkadelic, James Jamerson, Holland-Dozier-Holland, Bob Seger, Glenn Frey, Berry Gordy και Patti Smith.


Σήμερα, ο πληθυσμός μειώθηκε σταδιακά από τα 2.000.000 στις 700.000, 750.000 εγκαταλειμμένα κτίρια στέκουν σα φαντάσματα ενός ένδοξου παρελθόντος, η ανεργία είναι στο 16%, πολύ περισσότερο από τον εθνικό μέσο όρο, οι δημοτικές υπηρεσίες υπολειτουργούν και η μουσική έχει πια σωπάσει. Ωστόσο από κάτι τέτοιες καταστάσεις γεννιούνται, συνήθως, ελπίδες, νότες, φωνές. Και η ίδια ελπίδα υπάρχει και θα υπάρχει για μία από τις πιο σημαντικές μουσικές σκηνές της παγκόσμιας μουσικής.


Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom