• Νίκος Παπανικολάου

Το High Fidelity στην πραγματικότητα: Η ζωή σε ένα ανεξάρτητο δισκοπωλείο


Υποθέτω πως όλοι όσοι ασχολούνται με τη μουσική, συμπεριλαμβανομένου και του υπογράφοντος, φανταστήκαμε να είμαστε στη θέση του Rob Gordon στο High Fidelity. Να έχουμε το μικρό μας δισκάδικο κι ας τα βγάζουμε πέρα με δυσκολία, να ακούμε όλη μέρα τη μουσική που μας αρέσει, να μιλάμε με τις ώρες για τους νέους και τους παλιούς δίσκους.

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολλοί Rob Gordon. Και, άσχετα, αν οι περισσότεροι λατρεύουμε το χαρακτήρα και τη ζωή του John Cusack στη ταινία, στη πραγματική ζωή προτιμάμε τα πολυκαταστήματα. Μιλήσαμε με τον Ιωσήφ, ιδιοκτήτη ενός ανεξάρτητου δισκοπωλείου, του Δισκάδικου, στην Αθήνα. Μας είπε πολλά ενδιαφέροντα πράγματα, για το πόσο εύκολο είναι να έχεις ένα δισκοπωλείο, για τη ψηφιακή επανάσταση, τα βινύλια, τα παράπονα του, τις ιδέες του, την αγάπη του για τη μουσική και για τον Συλβέστερ.

Συνέντευξη στο Νίκο Παπανικολάου

Πως ξεκίνησε η ιδέα σας να ανοίξετε ένα δισκοπωλείο;

Ξεκίνησε πολλά χρόνια πριν. Η αγάπη μου για την μουσική και μια πλούσια συλλογή δίσκων που είχα, με οδήγησαν στο να ασχοληθώ με κάτι που μ’ αρέσει πραγματικά.

Ζούμε σε εποχές που πλέον είναι πολύ εύκολο να βρει κανείς τη μουσική μέσα από το διαδίκτυο. Πόσο σας έχει επηρεάσει αυτό;

Αυτό, καταρχάς, επηρέασε περισσότερο τις πωλήσεις των CD. Οι λάτρεις του βινυλίου πάντα ήθελαν να ψάξουν πραγματικά, να ψηλαφίσουν. Φυσικά όμως και έχει επηρεάσει. Πολλές φορές, μάλιστα, εις βάρος του αγοραστή που μπορεί να το βρει πολύ φτηνότερα στην πραγματική αγορά αλλά παρασέρνεται ψηφιακά και το τελικό προϊόν φτάνει ακριβότερα στα χέρια του. Αλλά δεν θα το παραδεχτεί ποτέ, θα πιστεύει ότι το πήρε τζάμπα.

Τα πολυκαταστήματα έχουν πλέον τη μερίδα του λέοντος στις πωλήσεις CD. Αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω της διαφήμισης και όχι λόγω της ποικιλίας. Εσείς, σαν ανεξάρτητα δισκοπωλεία, πως έχετε συνασπιστεί ώστε να το αντιμετωπίσετε αυτό;

Λίγο δύσκολο σπορ αυτό, δυστυχώς, για τα δεδομένα της χώρας μας, παρόλο που γενικά οι εποχές είναι για συνεργασίες και αλληλεγγύη. Είμαστε πολύ ατομιστές. Ελπίζω ότι κάτι θα αλλάξει. Αν και την έχουν πληρώσει και τα πολυκαταστήματα.

Τις προάλλες διάβαζα μία συνέντευξη στελέχους δισκογραφικής εταιρείας, η οποία έλεγε πως δίνουν τα CD στις εφημερίδες προκειμένου να σωθούν οι δισκογραφικές. Συμμερίζεστε αυτή την άποψη; Και γιατί.

Δεν έσωσαν τίποτα, το budget του κάθε γραφειοκράτη διευθυντή θέλανε να καλύψουν, τις ορέξεις των εκδοτών που δεν μπορούσαν να πουλήσουν "ενημέρωση" και μία αρπαχτή του καλλιτέχνη που είχε μάθει να τα παίρνει με χίλιους τρόπους τόσα χρόνια (τελικά σε όλους τους μουσικούς χώρους). Χαλάσανε όλο το αρχείο τους και άντε να καταφέρουν να ξαναπουλήσουν απαξιωμένους τίτλους και CD.

Έχοντας ζήσει τις χρυσές εποχές των δισκάδικων και σε σύγκριση με τη σημερινή κατάσταση, γιατί πιστεύετε πως έχουν πέσει κατακόρυφα οι πωλήσεις των δίσκων ως φυσική μορφή; Εξαίροντας το αυτονόητο της κρίσης.

Όπως είπα και παραπάνω απαξίωσαν το CD που βίαια επέβαλαν και δεν το διαχειρίστηκαν ποτέ σωστά. Όσο χαμηλή τιμή και να το δώσουν δεν πουλάει πλέον. Αυτό δεν ισχύει στο βινύλιο που έχει ανεβάσει κατακόρυφα τις πωλήσεις του παγκοσμίως. Πάντα θα υπάρχει ένα κοινό που θα θέλει να φυλάξει τη μουσική σε φυσική μορφή. Ας ελπίσουμε να είναι το βινύλιο αυτό, που έχει δοκιμαστεί και τόσα χρόνια. Εκτός και αν οι ίδιοι που κατέστρεψαν το CD, με την πολιτική τους κουράσουν και πάλι τον κόσμο με λάθος επιλογές και πολιτική τιμών.

Στο εξωτερικό, οι άνθρωποι συνεχίζουν να αγοράζουν, ένα μεγάλο ποσοστό έστω, από ανεξάρτητα δισκοπωλεία. Μία κίνηση που ενισχύεται από προτροπές μεγάλων καλλιτεχνών και φυσικά μέσω της Record Store Day. Στην Ελλάδα, πως θα μπορούσε να γίνει κάτι αντίστοιχα σημαντικό, ώστε να προβληθούν και τα ανεξάρτητα δισκοπωλεία;

Είπαμε, δύσκολα να συνεννοηθεί ο κόσμος μας,. Και έχω ένα παράπονο: Είμαστε η μόνη χώρα, που στο Independent Record Store Day κυριαρχεί στην προβολή μία μεγάλη αλυσίδα καταστημάτων. Για τους μεγάλους μας καλλιτέχνες άστα να πάνε. Tώρα που πουλάει το βινύλιο να δεις που θα δούμε κανένα μεγάλο με βινύλιο σε εφημερίδα. Όλα για το χρήμα γίνονται. Θα ‘ταν μία καλή ιδέα ένας οδηγός πραγματικών ανεξάρτητων δισκάδικων στην Ελλάδα που θα φτιαχτεί ομαδικά, να μπορεί να ενημερώνεται και ο ξένος και ο ντόπιος και να πηγαίνει όπου θέλει.

Τα δισκοπωλεία, θεωρώ, πως έχουν κάτι πιο ρομαντικό από το απρόσωπο των πολυκαταστημάτων. Πως θα μπορούσαν να βοηθηθούν ώστε να συνεχίσουν να υπάρχουν και για τις επόμενες γενιές ώστε να μη φτάσουμε να αγοράζουμε δίσκους μόνο από τα περίπτερα ή τα σούπερ μάρκετ;

Πρώτα απ’ όλα οι αγοραστές να στηρίξουν τα δισκοπωλεία και να μην αγοράζουν μόνο από πολυκαταστήματα. Τόσα χρόνια από τα μαγαζιά ενημερώνονταν και μπορούν να συνεχίσουν, εμπιστευόμενοι την εμπειρία και τη γνώση των ειδικών. Και μεγαλύτερη ποικιλία θα δουν και θα την “αγγίξουν”. Μην επηρεάζονται μόνο από την τιμή πώλησης του προϊόντος. Να εκτιμήσουν την πραγματική αξία της προσφοράς των υπηρεσιών και του προϊόντος στο σύνολο. Ακόμα και η διαφορά των 2-3 ευρώ που πιστεύουν ότι το έχει φθηνότερα η αλυσίδα, μπορεί να επιτευχθεί στο ανεξάρτητο δισκοπωλείο στην τελική αξία με έκπτωση. Και να αξίζει πολύ περισσότερο για την καλύτερη ενημέρωση.

Πιστεύετε θα εξαφανιστεί το άλμπουμ ως φυσική μορφή στο μέλλον; Η μουσική θα λειτουργεί μόνο με downloads;

Το είπα και πιο πάνω, δεν υπάρχει περίπτωση να εξαφανιστεί η φυσική μορφή, ποτέ. Πάντα θα υπάρχει κάποιος, ένας απλός μουσικόφιλος, ένας φανατικός συλλέκτης, κάποια προσωπικά αρχεία ή και βιβλιοθήκες που θα θέλουν να φυλάξουν ένα record χειροπιαστό. Μοιάζει να είναι το βινύλιο αυτό. Θα δούμε. Όλα θα εξαρτηθούν από την νεότερη γενιά.

Έχετε καμία ενδιαφέρουσα μουσική ιστορία που έχετε ζήσει στο Δισκάδικο;

Όλοι όσοι έχουμε καταστήματα δίσκων μπορούμε να γράψουμε βιβλία. Εγώ θα σας πω μία δική μου ιστορία: Μικρός, στην κάτω γωνία κάθε βινυλίου, έβαζα μία υπογραφούλα, σα σημάδι. Τέλη της δεκαετίας του ‘80 πούλησα αρκετούς δίσκους της προσωπικής μου συλλογής, λόγω κάποιας ανάγκης, σε γνωστό κατάστημα. Πριν από λίγα χρόνια βρήκα έναν από αυτούς τους δίσκους με την υπογραφούλα μου, σε ένα δρόμο στο Μοναστηράκι. Έκανε μία μουσική βόλτα και επέστρεψε.

O Συλβέστερ πως προέκυψε τόσο μουσικόφιλος γάτος;

Μεγάλωσε στο μαγαζί. Μηνών ήταν που με ακολούθησε και μπήκε στο μαγαζί. Είχα και παλιότερα γάτο. Τον άφησα να ξεκουραστεί και έμεινε. Μας έκανε εντύπωση που κοιμόταν ακόμα και με μουσική metal δυνατά. Ακούει τα πάντα, καλά να ‘ναι.

Πείτε μου πέντε δίσκους που πρέπει να ακούσει κανείς πριν πεθάνει και γιατί.

Αδύνατον να το διαλέξω, και πέντε κιόλας. Άδικο θα ήταν. 1005 και βάλε. Πρώτα απ’ όλα να μην πεθάνει κανείς και να ακούει πάντα μουσική, η μουσική γιατρεύει.

Ποιες είναι οι καλύτερες συναυλίες που έχετε δει στην Ελλάδα;

Όταν κάθεσαι και σκέφτεσαι, βλέπεις ότι τελικά έχουν γίνει πολλές μεγάλες συναυλίες στην Ελλάδα. Ενώ κάποτε λέγαμε πως κανείς δεν έρχεται. Μου ‘χει μείνει σαν ποιότητα ήχου και φοβερού επαγγελματισμού, οι τρεις μέρες του Peter Gabriel στον Λυκαβηττό (μαζί με τα γυρίσματα). Φυσικά σαν εμπειρία, αυτή του Rory Gallagher, οι A. Lee Love, και εκατοντάδες άλλες.

Ποιους καλλιτέχνες ξεχωρίζετε από τους νέους;

Δεν είναι ωραίο σα κατάστημα να ξεχωρίσω κάποιον. Αδικώ τους υπόλοιπους. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια μ’ αρέσουν αυτά που κάνει, γενικά, ο Jack White, οι Black Keys, οι Allah-Las. Πολύ καλά πράγματα γίνονται και στην χώρα μας, όπως οι Empty Frame, J. Kriste, Master of Disguise, Luup και πάρα πολλά ακόμη. Ανοίξτε τα αυτιά σας!  

Τέλος, ποια είναι η ελπίδα σας, το όνειρο σας ή η ευχή σας για το μέλλον της μουσικής αλλά και των δισκοπωλείων. 

Εγώ το μόνο που θέλω είναι να περνάω καλά με αυτό που κάνω, να βλέπω κόσμο στα μαγαζιά και ειδικότερα νεολαία, ξανά, που την χάσαμε τα τελευταία χρόνια. Να έρθει να ξαναπιάσουμε την κουβέντα, θα βρούμε την άκρη. Ελπίζω ότι θα έρθουν καλύτερες μέρες στα δισκοπωλεία αν υπάρξει νέο αίμα και ανακαλύψουν οι νεότερες γενιές αυτό το στρογγυλό μαύρο πράγμα. Vinyl Lives.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2020 by Breakroom