• Νίκος Παπανικολάου

Τα εγχώρια άλμπουμ που ξεχωρίσαμε για το 2020


To 2020, αν και μία αξέχαστη χρονιά για τους λάθος λόγους, ήταν και μία χρονιά όπου η δημιουργικότητα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο επίπεδο, πιθανότατα γιατί υπήρχε χρόνος για έκφραση αλλά και ανάγκη για αυτή. Άλλωστε η τέχνη - και η μουσική ως μέρος αυτής - έβρισκε πάντα πρόσφορο έδαφος στις πιο δύσκολες στιγμές για να δημιουργήσει. Στη λίστα με τα άλμπουμ που ξεχωρίσαμε για το 2020, γράψαμε πως υπήρξε μία χρονιά πολύ γενναιόδωρη μουσικά.


Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου


Ωστόσο, τα διεθνή άλμπουμ δεν ήταν τα μόνα που ξεχώρισαν. Η εγχώρια σκηνή είναι πλημμυρισμένη από ταλέντο και μεράκι, και μας χαρίζει διαρκώς κυκλοφορίες που δεν έχουν να ζηλέψουν το παραμικρό από τις διεθνείς. Και φέτος μας χάρισαν πολλές και καλές. Γενικότερα, παρακολουθώ εδώ και χρόνια την εξέλιξη της σκηνής, και είμαι τρομερά χαρούμενος να ακούω άλμπουμ που μπορώ με άνεση να προτείνω σε κάποιον να ακούσει, αλλά και νέα ονόματα που έχουν φρέσκιες ιδέες και πάθος γι' αυτό που κάνουν. Σε μία συγκυρία που βρίσκει τους μουσικούς και τους εργαζόμενους στο χώρο να έχουν πληγεί βαριά, ας αγκαλιάσουμε αυτά τα παιδιά, ας αγοράσουμε τα άλμπουμ τους μέσω Bandcamp, και ας εκτιμήσουμε αυτή την προσπάθεια. Όχι από λύπηση ή από ανάγκη. Αλλά γιατί το αξίζουν όσο τίποτα. Και αυτή η προσπάθεια, αυτό το πάθος, αυτό το μεράκι, πρέπει να ανταμείβονται.


Δυσκολεύτηκα πολύ να διαλέξω τα δέκα άλμπουμ που ξεχώρισα για τη χρονιά που έφυγε. Αυτός είναι και ο λόγος που δε θα μπουν αριθμοί δίπλα από κάθε κυκλοφορία, γιατί θεωρώ και τις δέκα κυκλοφορίες εξίσου καλές. Αλλά οι κυκλοφορίες που ξεχώρισαν δεν περιορίζονται μόνο σε αυτές τις δέκα. Θα σας συνιστούσα να ακούσετε, να ψάξετε, να μάθετε. Κι αυτά τα άλμπουμ είναι μία καλή αρχή για να το κάνετε.


Τhe Boy - Αντιλόπη

Πίσω στο Μάρτιο, κι όταν η πανδημία είχε αρχίσει να μπαίνει κανονικά στις ζωές μας, και όλες οι μεγάλες πόλεις άρχισαν να επιβάλλουν lockdowns, η μία μετά την άλλη, ο The Boy κυκλοφόρησε την Αντιλόπη. Η Αντιλόπη κυκλοφόρησε ως ανεξάρτητη, δωρεάν κυκλοφορία, και κατάφερε να φτιάξει ένα μουσικό καταφύγιο (την περίοδο του Μένουμε Σπίτι), για όσους δυσκολεύονταν να αντέξουν τη μοναξιά, την αποξένωση, και τον φόβο που υπήρχε. Ο The Boy παίζει με θέματα της επικαιρότητας όπως το Master Chef, θυμάται Rockwave Festivals του παρελθόντος, και την ανάγκη να επιστρέψουμε στα μπαρ, στους χορούς, στα φλερτ, και στην ανθρώπινη επαφή.


Vagina Lips - Outsider Forever

O Τζίμης Πολιούδης είναι το πιο ανήσυχο και εργατικό πνεύμα της εγχώριας μουσικής σκηνής. Στο τρίτο του άλμπουμ ως Vagina Lips, μας θυμίζει τους λόγους για τους οποίους αξίζει να ζούμε και να προσπαθούμε ακόμη και στις πιο σκοτεινές μέρες, όπως αυτές που ζούσαμε τον Μάρτιο και ζούμε μέχρι και σήμερα. Ο Τζίμης εναλλάσει το ύφος των κομματιών, με την ίδια ευκολία που άλλαζε και αλλάζει η διάθεση μας τον τελευταίο χρόνο. Από τη χαρά στη λύπη και αντίστροφα. Αν το ατελείωτο συναισθηματικό rollercoaster είχε μουσική υπόκρουση, αυτή θα ήταν το Outsider Forever.


Johnny Labelle - XVIII

O Johnny Labelle είναι ένας μουσικός που του αρέσει να παίζει με το σκοτάδι. Μέσω ήχου και αισθητικής. Κάτι όπως ο Mark Lanegan ή ο Richard Hawley, με τη φωνή των οποίων μοιάζει αυτή του Labelle - περιέργως - στο άλμπουμ αυτό. Μέσω των εννέα κομματιών του, το XVIII, κατάφερε με ευκολία να είναι στα άλμπουμ που ξεχώρισαν στη χρονιά, παρότι κυκλοφόρησε τον τελευταίο μήνα του 2020. Ένα άλμπουμ που δεν προσπάθησε να χωρέσει παραπάνω κομμάτια από αυτά που μπορούσε να δώσει, κάτι που το κάνει ξεχωριστό ως σύνολο χωρίς να μπορείς να αποκόψεις κάποια ξεχωριστή του στιγμή με ευκολία.


The Callas - Είμαι Ένα Ξενοδοχείο

Όπως έγραψα στο review του Είμαι Ένα Ξενοδοχείο, "το άλμπουμ είναι ένα μωσαϊκό οχτώ κομματιών. Ένα μωσαϊκό που έχει τις μουσικές επιρροές από μπάντες της Δύσης, όπως οι Sonic Youth, οι Bad Seeds, αλλά παράλληλα έχει πλήρη επίγνωση της ράτσας μας, των διαφορών μας, και την πιο ανατολίτικη πολιτισμική μας ταυτότητα - μακριά από καθαρότητες και στυλιζαρισμένες γιορτές. Ένας δίσκος στον οποίο εναλλάσσονται grunge, garage, ελαφρολαϊκό και αμανέδες με απόλυτη επιτυχία. Ένας δίσκος που αποτυπώνει - σε ένα βαθμό - τον τρόπο με τον οποίο μεγαλώσαμε, τα ακούσματα μας, την ίδια μας την ταυτότητα".


Τα Παιδιά Της Παλαιότητας- Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών

"Το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών δεν είναι ένα άλμπουμ στενάχωρο. Τουλάχιστο όχι πιο στενάχωρο από όσο είναι η ίδια η ζωή μας πια. Η καθημερινότητα μας. Ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε στην απώλεια και στα λίγα. Και ο φόβος για τα όσα θα έρθουν. Η ανάγκη να αγαπάς, να έχεις κάπου να στηρίζεσαι. Η συντροφικότητα. Το μαζί. Το άλμπουμ είναι - αναμφίβολα - το καλύτερο άλμπουμ από Τα Παιδιά Της Παλαιότητας και ένα άλμπουμ που θα μνημονεύουμε για πολλά χρόνια ακόμη. Γιατί είναι ένα άλμπουμ δωσμένο με ανθρωπιά, γλυκύτητα, νοσταλγία, φόβο, αγωνία, εγκατάληψη, στεναχώρια, χαρά. Ένα άλμπουμ που μυρίζει αυτή την Ελλάδα που πια έχουμε ξεχάσει ή που ενδεχομένως και ποτέ να μην υπήρξε. Την Ελλάδα που κοιτάμε πίσω από τον φακό της νοσταλγίας, που ενδεχομένως να είναι πιο άσχημη απ' όσο νομίζουμε. Και η ανάγκη να δούμε την ομορφιά ακόμη και στο πιο άσχημο". Αυτό έγραψα στο review μου για το άλμπουμ, και δε βρίσκω το λόγο να αλλάξω κάποια λέξη.


Goodbye Bedouin - The Shaking People

"Η αγγλόφωνη μουσική σκηνή στην Ελλάδα απαρτίζεται – κυρίως – από μπάντες με σκληρό ήχο. Χωρίς αυτό να αναφέρεται ως κάτι αρνητικό. Αντιθέτως βλέπουμε μπάντες να κάνουν σπουδαία δουλειά κι ακόμη σπουδαιότερη καριέρα. Η μουσική σκηνή στην Πάτρα, ωστόσο, είναι μία άλλη ιστορία. Λίγο πιο indie, λίγο πιο DIY, λίγο πιο ψυχεδελική, λίγο πιο garage. Και συμπτωματικά μόλις περιέγραψα τους Goodbye Bedouin – που άθελα τους συμβολίζουν αυτό που είχα στο μυαλό μου. Το The Shaking People – το οποίο είναι το ντεμπούτο τους – αν έπρεπε κάποιος να το περιγράψει με τρεις λέξεις, θα ήταν ακριβώς αυτές που χρησιμοποίησαν για τον τίτλο του άλμπουμ τους. Κι αν αυτό είναι το πρώτο τους άλμπουμ, τα μέλη της μπάντας μόνο πρωτάρηδες δεν είναι, κάτι που αποτυπώνεται με ευκολία στο πόσο άνετα και smoothly παίζουν σε αυτό το άλμπουμ. Τα πάντα κυλούν αβίαστα και στα εννιά κομμάτια του The Shaking People. Και το καλύτερο; Τελειώνει χωρίς καν να το καταλάβεις. Και ξανά από την αρχή". Αυτά έγραψα στο review που έκανα στο άλμπουμ, τον περασμένο Μάιο.


Kristof - TALKSHOW

"Το Talk Show μπορεί να μην είναι το τέλειο άλμπουμ αλλά είναι μία πολύ υποσχόμενη αρχή, σε ένα είδος που διψάμε να βγάλει κάτι καλό. Ειδικότερα σε μία σκηνή - όπως η ελληνική - που έχει βρει καταφύγιο μόνο στον σκληρό ήχο και αυτοί που ακολουθούν κάτι διαφορετικό, ενίοτε αντιμετωπίζονται και ως παρίες. Βέβαια το γεγονός πως ζούμε πια στο 2020 και μερικά από τα σπουδαιότερα ονόματα της μουσικής σήμερα ανήκουν στο είδος της ποπ, αυτό λέει πολλά. Το καλοκαίρι είναι εδώ για τα καλά, και επιτάσσει να ακούσουμε κάτι που θα μας κάνει να χορέψουμε. Το άλμπουμ του Kristof ήρθε σε μία ιδανική στιγμή και η Inner Ear συνεχίζει να επενδύει στον καλό ήχο, ανεξαρτήτου είδους. Κι αν αυτό δεν είναι ποπ, τότε τι είναι;". Πέντε μήνες μετά, δεν αλλάζω λέξη από το review.


Μινέρβα - Konserva

"Μουσικά, πατάνε από τη surf στην punk – όχι παλιομοδίτικα ωστόσο – και κάνουν θόρυβο. Κυριολεκτικά. Προφανώς πατάνε πάνω στη νοσταλγία των ήχων, ωστόσο θέλοντας να βάλουν τη δική τους πινελιά σε αυτούς. Οι Μινέρβα ζουν στην Αθήνα – με ο,τι συνεπάγεται αυτό – και το διηγούνται στίχο-στίχο. Είναι παιδιά που βλέπουν και αφουγκράζονται ο,τι συμβαίνει γύρω τους. Από την πολυχρωμία των γειτονιών, στη μελαγχολία των γεγονότων, ένα άλμπουμ που συνθέτει το μωσαϊκό της πρωτεύουσας μέσα από τα μάτια μίας μπάντας, μίας παρέας, της νέας γενιάς". Και ξανά, αυτά που έγραψα για το Konserva τον περασμένο Φεβρουάριο.


Melentini - 9 Songs For Post-Greek Films

H Melentini είναι ένα από τα πιο ανήσυχα πνεύματα της σκηνής, εδώ και αρκετά χρόνια. Πατώντας στο soundtrack που συνέθεσε για το Άφτερλωβ του Στέργιου Πάσχου, το 9 Songs For Post – Greek Films περιλαμβάνει όλες τις κινηματογραφικές συνθέσεις που έχει γράψει και ερμηνεύσει η Melentini. Αν και τα εννέα κομμάτια που περιλαμβάνονται στο άλμπουμ προέρχονται από διαφορετικές ταινίες, η αισθητική της Melentini καταφέρνει να δημιουργήσει ένα άλμπουμ συμπαγές, νοσταλγικό, ένα soundtrack για την ταινία της ίδιας μας της ζωής.


Nalyssa Green - Ταξίδι Αστρικό

"Είτε πρόκειται λοιπόν για τη γυναίκα της διπλανής πόρτας, την αγαπητή νεράιδα ή την τραγική αγαπημένη του Άμλετ, η ηρωίδα και οι αμέτρητες ηρωίδες του χθες και του σήμερα, ορίζονται μέσα από το συναίσθημα τους κι ετεροκαθορίζονται μέσα από τον βαθμό ανταπόκρισης στο κάθε τραγούδι. Σε άλλον έναν παραλληλισμό με το Σαμποτάζ βέβαια, όπου επιχειρεί ένα ανάλογο absurdity με εκείνο των στίχων της Κριεζή, το αποτέλεσμα μοιάζει πιο οργανικό, πιο ταιριαστό με το ταξίδι που υφαίνει η μουσική και σε έναν βαθμό, πιο αισιόδοξο. Το Ταξίδι Αστρικό πετυχαίνει αυτό που θέλει και η Nalyssa Green κάνει ένα μεγάλο βήμα μπροστά με αυτόν τον δίσκο. Ο ακροατής μπορεί να φτιάξει όμορφες εικόνες, ακόμα κι αν βρίσκεται καθηλωμένος στο σαλόνι του και μπορεί να ταξιδέψει, ακόμα κι από το κρεβάτι του. Και σε τελική ανάλυση, αυτή η σύνδεση μοιάζει πιο σημαντική από οτιδήποτε άλλο". Αυτά έγραψε ο Δημήτρης Φαληρέας στο review του για το άλμπουμ, και συμφωνώ απολύτως.