Τα αγαπημένα κομμάτια της δεκαετίας


Ήταν αναμφίβολα μία δεκαετία που μας χάρισε πολλά σπουδαία άλμπουμ, μία δεκαετία που χάσαμε πολλούς αγαπημένους μουσικούς, μία δεκαετία που σφραγίστηκε από την ποιότητα και την αρτιότητα στη μουσική που κυκλοφόρησε. Παράλληλα, ήταν μία δεκαετία που οι πλατφόρμες streaming έκαναν την εμφάνιση τους και άλλαξαν για πάντα τη μουσική βιομηχανία, μία δεκαετία που είδαμε πολλές σπουδαίες συναυλίες.


Γιώργος Φακαλής, Στέφανος Πρεδάρης, Διαμαντής Λουδάρος, Νικόλας Αραχωβίτης, Μάγδα Σαββινίδου, Δημήτρης Φαληρέας και Νίκος Παπανικολάου γύρισαν πίσω στο χρόνο και διάλεξαν τα κομμάτια που αγάπησαν περισσότερο μέσα σε αυτή τη δεκαετία. Δεν είναι τα καλύτερα, όπως η εικόνα μπορεί να υποδεικνύει, ωστόσο είναι τα αγαπημένα μας και αυτό τα κάνει τα καλύτερα για μας. Λίγο πριν το τέλος του 2019 και αυτής της δεκαετίας, αυτά είναι τα κομμάτια που αγαπήσαμε περισσότερο:


Kendrick Lamar – DNA (Μάγδα Σαββινίδου)

Ο Kendrick Lamar δεν ήταν ποτέ στην λίστα με τα αγαπημένα μου κομμάτια ούτε στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες αλλά μετά την κυκλοφορία του δίσκου DAMN. Σίγουρα έγινε ένας από τους αγαπημένους μου και κατά τη γνώμη μου ένα από τους καλύτερους ράπερ της εποχής μας με δυνατά κομμάτια όπως το DNA. Που καταφέρνει με πολύ ωραίο τρόπο να είναι δύο κομμάτια σε ένα. Πολύ αγαπημένο!


Mark Ronson ft. Bruno Mars - Uptown Funk (Διαμαντής Λουδάρος)

Ο Mark Ronson μέσω του Bruno Mars επαναφέρει το funk στις pop παραγωγές και όλοι είμαστε πιο χαρούμενοι άνθρωποι από τότε. The Funk is back!


Kings Of Leon - Find me (Στέφανος Πρεδάρης)

Μπορεί ο δίσκος να μην ήταν σπουδαία επιτυχία, το 'Find Me', μουσικά είναι προσεγμένο, με εύπεπτα αλλά όμορφα καθαριστικά lead.


Massive Attack - Paradise Circus (Γιώργος Φακαλής)

Ποιος θα το πίστευε ότι το Paradise Circus δεν ανήκει στη χρυσή δεκαετία των 90s για τους Massive Attack. Χαλαρό, σέξυ, ατμοσφαιρικό. Μια κομματάρα που, πλέον, συγκαταλέγεται στο πάνθεον της ηλεκτρονικής μουσικής.


Arctic Monkeys - Do I Wanna Know? (Νικόλας Αραχωβίτης, Μάγδα Σαββινίδου, Διαμαντής Λουδάρος)

Ο Alex Turner και η παρέα του με έκαναν να τους ερωτευτώ πολύ περισσότερο την δεκαετία που μας πέρασε. Από το δίσκο AM που ήταν ένα ξεχωριστό άλμπουμ, διάλεξα για τη λίστα αυτή ένα κομμάτι διαμαντάκι για τη νέα rock σκηνή. Ο ρυθμός του και οι στίχοι του μου έχουν κάνει πολλές φορές συντροφιά και δεν νομίζω να καταφέρω να το βαρεθώ ποτέ.


Pixx – Bitch (Δημήτρης Φαληρέας)

Οι γυναικείες φωνές των 90's συναντούν την Courtney Barnett και το αποτέλεσμα μπορεί να ξεσηκώσει σε τρεις δεκαετίες απόσταση.


The National – Bloodbuzz Ohio (Νίκος Παπανικολάου)

To High Violet είναι ένα masterpiece και κάθε του κομμάτι χωρούσε άνετα στη λίστα (μου), ωστόσο αν δεν είχα ακούσει το Bloodbuzz Ohio στο ραδιόφωνο, εκείνο το βροχερό πρωινό πριν παρουσιαστώ για τη θητεία μου, ίσως να μην είχα μάθει ποτέ τους National. Κι αυτό θα ήταν life changing για μένα.


The Weeknd – Starboy (Μάγδα Σαββινίδου)

Ο Abel Makkonen Tesfaye,όπως είναι το πραγματικό του όνομα, είναι ένας από τους καλλιτέχνες που ξέρουν να κάνουν επιτυχίες στην pop και rnb σκηνή. Με αυτό το κομμάτι για μένα κατάφερε να εκτοξεύσει την καριέρα του σε έναν άλλο level. Ένα ξεκάθαρο starboy όπως είναι και ο τίτλος του τραγουδιού που σίγουρα έχω ακούσει άπειρες φορές.


David Bowie – Lazarus (Διαμαντής Λουδάρος)

Η πιο ανατριχιαστική μουσική συγκυρία της δεκαετίας. Το τελευταίο αριστούργημα του μεγαλύτερου ειδώλου της μουσικής βιομηχανίας, λίγες μέρες πριν επιστρέψει στα αστέρια.


Interpol – All The Rage Back Home (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα κορυφαίο single στιχουργικά (γεμάτο ερωτήματα και συναισθηματισμούς), σε χαρακτηριστική mid tempo μουσική υπόκρουση.


Chase and Status - Blind Faith (Γιώργος Φακαλής)

Νεούδια, τότε, στο τέλος του λυκείου, μια εποχή που ζούσαμε ακόμα μεταξύ ραδιοφώνου και internet, ψάχναμε να απορροφήσουμε ό,τι μουσική βρίσκαμε. Και αυτό είναι, από όσο θυμάμαι, το πρώτο σοβαρό κόλλημα που είχα φάει. Γκρουβάτο drum and base - ήταν της μοδός - έπαιζε τέρμα τα ηχεία στο repeat ξανά και ξανά. Συγγνώμη, μαμά.


The Black Keys - Lonely Boy (Νικόλας Αραχωβίτης, Διαμαντής Λουδάρος)

Όταν είσαι ελεύθερος και θες να σηκωθείς να το φωνάξεις, ένας πολύ καλός τρόπος είναι να ακούσεις στη διαπασών το συγκεκριμένο κομμάτι. Έχουν περάσει 8-9 χρόνια απ’την κυκλοφορία του κι απ’την μέρα που η μελωδία του μας τρύπησε και μπήκε στον εγκέφαλό μας και, παραδεχτείτε το, ακόμα που και που, το σφυρίζετε!


The Comet is Coming - Summon the Fire (Δημήτρης Φαληρέας)

Δεν ξέρω τι να πω, πέρα από το ότι ευχαριστώ τον αλγόριθμο του YouTube.


The Strokes – Undecover Of Darkness (Νίκος Παπανικολάου)

Οι Strokes έμελλαν να γίνουν μία από τις μπάντες που με σημάδεψαν. Αποτέλεσαν το soundtrack μίας γλυκιάς πενταετίας και στο Julian, λίγο έως πολύ, θα χρωστάω πολλά γιατί μου χάρισε, άθελα του, το σπουδαιότερο δώρο στη ζωή μου.


Coldplay – Paradise (Μάγδα Σαββινίδου)

Ήξερα ότι θα έβαζα σίγουρα τους αγαπημένους μου Coldplay σε αυτή τη λίστα γιατί είναι χρόνια τώρα πολύ αγαπημένοι μου αλλά σίγουρα δυσκολεύτηκα να επιλέξω αγαπημένο κομμάτι τους από τη δεκαετία που πέρασε. Το 'Paradise' εκτός ότι μου φτιάχνει το κέφι κάθε φορά που το ακούω είναι και το κομμάτι που θεωρώ πως χαρακτηρίζει με τον καλύτερο τρόπο την αλλαγή που έκαναν στο στυλ μουσικής τους σαν group οι Coldplay την τελευταία δεκαετία. Είναι και θα είναι αγαπημένο κομμάτι για αρκετά χρόνια ακόμη.


Prophets Of Rage – Unfuck The World (Διαμαντής Λουδάρος)

Η μεγαλύτερη συνύπαρξη καλλιτεχνών μέσα στο rock και το hip-hop πήρε σάρκα και οστά και το 'Unfuck The World' ήταν ο ύμνος του εγχερήματος. Οι Prophets Of Rage ήρθαν, είδαν, αφύπνησαν κι έφυγαν!


Radiohead - Lotus Flower (Γιώργος Φακαλής, Μάγδα Σαββινίδου)

Ένας σοφός είπε κάποτε ότι έναν δίσκο των Radiohead τον εκτιμάς μετά την κυκλοφορία του επόμενου. Πώς να μην ερωτευτείς, όμως, τον Yorke με την πρώτη ματιά όταν χορεύει όπως εσύ μετά από δύο καραφάκια τσίπουρο; Και ναι, οι Radiohead χορεύονται. Και ναι, το King of Limbs είναι αλμπουμάρα.


Kasabian - Goodbye Kiss (Νικόλας Αραχωβίτης)

Σίγουρα αν έχεις ερωτευτεί και έχεις ακούσει αυτό το κομμάτι, θα έχεις ταυτιστεί απόλυτα. Ένα πολλά υποσχόμενο αποχαιρετιστήριο φιλί, ίσως να είναι η σπίθα που θα πυροδοτήσει τα συναισθήματα που μπορεί να κρύβεις μέσα σου για κάποιον.


Brian Jonestown Massacre – Fingertips (Δημήτρης Φαληρέας)

Τραγούδια των Brian Jonestown Massacre γέμιζαν άλλη μια λίστα, αλλά το συγκεκριμένο θα έπιανε κορυφή σε κάθε περίπτωση.


Arctic Monkeys – Suck It And See (Νίκος Παπανικολάου)

Πριν την AM εποχή, και το άλμπουμ με το οποίο όλοι έπαθαν παροξυσμό, οι Arctic Monkeys κυκλοφόρησαν, ίσως, το σπουδαιότερο τους άλμπουμ. Το Suck It And See είναι μία γλυκιά μελωδία που θα ζεσταίνει την καρδιά μου πάντα.


Rihanna – Love On The Brain (Μάγδα Σαββινίδου)

Η Rihanna εκτός από μία πολύ εντυπωσιακή και σέξυ γυναίκα, μέσα στις καλύτερες pop γυναίκες καλλιτέχνες τις γενιάς της, κατάφερε με αυτό το κομμάτι να με αγγίξει. Ένα πολύ όμορφο κομμάτι με τρυφερούς στίχους και πολύ διαφορετικό για το είδος των κομματιών που μας έχει συνηθίσει. Σε αυτό το κομμάτι κατάφερε να δείξει πως έχει και μία διαφορετική πλευρά σαν καλλιτέχνης όπως επίσης και να αποδείξει ότι έχει κάποιες φωνητικές δυνατότητες που ίσως δεν είχαμε προσέξει. Μία πολύ αγαπημένη μου πλευρά της.


Snarky Puppy – Lingus (Διαμαντής Λουδάρος)

Οι Snarky Puppy αυτοπροσδιορίζονται ως αυτοσχεδιαστική μουσική ομάδα, αλλά είναι πολλά παραπάνω. Δικαίως θεωρούνται το κορυφαίο μουσικό act αυτή την στιγμή στον πλανήτη και το 'Lingus' είναι η επιτυχία τους.


Arcade Fire – Ready To Start (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα απόλυτα ισορροπημένο Alt-rock κομμάτι, σε έναν δίσκο που έθεσε νέα στάνταρ στο συγκεκριμένο είδος.


Kasabian - Turkish Acid Bath (Γιώργος Φακαλής)

Η πρώτη μου κάθοδος στην πρωτεύουσα ως ενήλικος έγινε με αφορμή το live των Kasabian στην πλατεία Νερού. Εκεί, γνώρισα τα καλύτερα ατομάκια που υπάρχουν σε μία από τις καλύτερες συναυλιακές εμπειρίες που έχω ζήσει. Το Velociraptor! είναι από τα καλύτερα άλμπουμ των πολυαγαπημένων μου Kasabian με το Turkish Acid Bath να κόβει πρώτο το νήμα, ίσως γιατί διαφέρει αισθητικά από τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου.


Stereophonics - I Wanna Get Lost With You (Νικόλας Αραχωβίτης)

I Wanna Get Lost With You: πόσο όμορφος τρόπος να δηλώσεις στον άνθρωπό σου τα συναισθήματα που νιώθεις για αυτόν. Ένα ρομαντικό story που αφηγούνται υπέροχα οι Stereophonics, από το ομότιτλο άλμπουμ τους το 2015.


Queens Of the Stone Age - The Vampyre Of Time & Memory (Δημήτρης Φαληρέας)

Ίσως να μην είναι η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή από το ...Like Clockwork, αλλά αυτή είναι μια λίστα με αγαπημένα, όχι καλύτερα. Και το βίωμα πάντα κερδίζει.


The Vaccines – I Always Knew (Νίκος Παπανικολάου)

Το 'Post Break Up Sex' είναι το κομμάτι με το οποίο όλοι χόρεψαν και ταυτίστηκαν, ωστόσο το' I Always Knew' ήταν, είναι και θα είναι το πιο αγαπημένο μου κομμάτι τους. Και θα είναι, πιθανότατα, για πάντα. Ένα χαλασμένο CD κολλημένο στο CD player του Peugeot θα μου το θυμίζει κάθε φορά.


Tame Impala – The Less I Know The Better (Μάγδα Σαββινίδου)

Ένα κομμάτι που με κέρδισε από την πρώτη φορά που το άκουσα. Το ρυθμικό του μπάσο και ο χαρακτηριστικός ήχος των Tame Impala μου ταιριάζει πολύ και σίγουρα εύχομαι να συνεχίσουν να κάνουν τόσο καλή μουσική γιατί είναι από τα συγκροτήματα που θεωρώ πως είναι αρκετά υποτιμημένα για την ποιότητα της μουσικής που προσφέρουν.


A Tribe Called Quest – We The People (Διαμαντής Λουδάρος)

Οι ιστορικοί Hip-Hoppers της Ανατολικής Ακτής επανήλθαν το 2016 με εκπληκτικό άλμπουμ και αυτήν εδώ την κομματάρα, που στήνει στον τοίχο τον Trump και τους υποστηρικτές του.


Queens Of The Stone Age - Smooth Sailing (Στέφανος Πρεδάρης, Γιώργος Φακαλής)

Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να βγάλουν από μέσα σου έναν διαφορετικό εαυτό. Ισορροπώντας ανάμεσα σε μια βασανιστική αίσθηση κινδύνου και στην αποπλάνηση με το σκοτάδι, το … Like Clockwork ήταν σίγουρα από τις κυκλοφορίες που ξεχώρισαν για τη μοναδικότητά τους. Μια ιδιαίτερη γοητεία, που παρά το ότι ήταν απόκοσμη, κατάφερε να σαγηνεύσει πολλούς.


Rival Sons - Pressure And Time (Γιώργος Φακαλής)

Το rock’n’roll πέθανε, θα έλεγε κάποιος που δεν έχει ακούσει Rival Sons. Ένας καθαρά κιθαριστικός ήχος που, ξεκάθαρα, λείπει από τη σημερινή μουσική βιομηχανία. Τους λατρεύω για την ολντσκουλιά τους, για την ενέργειά τους, για τη φωνάρα του Jay Buchanan και το 'Pressure And Time' είναι το πιο αντιπροσωπευτικό τους δείγμα. Φέρτε τους στην Ελλάδα!


Muse – Supremacy (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά κομμάτια που έγραψαν ποτέ οι Muse, θα μπορούσε να θεωρηθεί και το συγκεκριμένο. Ο συνδυασμός της μουσικής με την παρανοϊκή φωνή του Matt Bellamy να κραυγάζει, ταράζει τα αυτιά μας.


Black Rebel Motorcycle Club - Little Thing Gone Wild (Δημήτρης Φαληρέας)

Με είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ σαν πρώτο single που προπαράγγειλα το δίσκο. Φυσικά και το μετάνιωσα όταν άκουσα τον υπόλοιπο, αλλά τι να κάνουμε.


Mumford And Sons – Ghosts That We Knew (Νίκος Παπανικολάου)

Το Babel, αναμφισβήτητα, είναι ένα άλμπουμ γεμάτο υπέροχα κομμάτια. Το 'Ghosts That We Knew' υπήρξε η ήρεμη δύναμη του δίσκου και ένα κομμάτι που με συντρόφευσε σε πολλές διαφορετικές στιγμές της ζωής μου. Και συνεχίζει να το κάνει.


Red Hot Chili Peppers – Dark Necessities (Μάγδα Σαββινίδου, Νικόλας Αραχωβίτης)

Δεν θα μπορούσε να είναι αγαπημένη μου λίστα της δεκαετίας χωρίς Red Hot Chili Peppers. Αγαπώ το κομμάτι αυτό τόσο πολύ γιατί είναι η απόδειξη ότι ένα συγκρότημα μετά από πολλά χρόνια μπορεί,αν το έχει όπως οι Red Hot Chili Peppers, να γράφει κομμάτια που θα σε αγγίζουν όπως τα πρώτα τους. Γκρουβάτος ρυθμός και κιθαριστικά solo από το διάστημα χτύπησαν το 2016 μέσα στον ‘The Getaway’. Στο repeat λοιπόν, κάνοντας ευχή να μην σταματήσουν να κάνουν ποτέ μουσική.


Anderson .Paak – Come Down (Διαμαντής Λουδάρος)

O Anderson .Paak βάζει αναλογικούς και vintage ήχους στις παραγωγές του και ξαφνικά, το σύγχρονο R’n’B γίνεται ενδιαφέρον όχι μόνο για τους λάτρεις του είδους.


Foals – Inhaler (Στέφανος Πρεδάρης)

Μοναδική φωνητική εκτέλεση του ικανότατου Φιλιππάκη , που κορυφώνεται στο pre-chorus και chorus.


Muse - Animals (Γιώργος Φακαλής, Νίκος Παπανικολάου)

Εδώ, τα λόγια περιττεύουν. Οι Muse είναι το σπουδαιότερο από τα μεγάλα σύγχρονα συγκροτήματα, γιατί επανακαθορίζουν και εφευρίσκουν τη μουσική του αύριο. Λυπάμαι για τα άλλα δέκα κομμάτια που κόπηκαν από τη λίστα, αλλά αφενός το 2nd Law είναι με διαφορά το αγαπημένο μου άλμπουμ τους, αφετέρου το Animals είναι πιο κοντά στο τι θέλω να ακούω από τον Bellamy και την παρέα του.


Editors – Sugar (Νικόλας Αραχωβίτης, Μάγδα Σαββινίδου)

Μία από τις πιο μεγάλες επιτυχίες που περιείχε το ‘The Weight of Your Love’ του 2013 και που ίσως να κουραστήκαμε να ακούμε στο ραδιόφωνο, ήταν το ‘Sugar’ των Editors. Εντάξει, όντως το κομμάτι το άξιζε. Όσες φορές και να το ακούσω μου αρέσει ακόμη περισσότερο.Ένα ιδιαίτερο γκρουπ με μία δική του ξεχωριστή ποιότητα. Love, love, love.


Kasabian - La Fee Verte (Δημήτρης Φαληρέας)

Η "πράσινη νεράιδα" του Velociraptor και το καλοκαίρι του 2011 που περάσαμε με τον κολλητό βλέποντας ξανά και ξανά το London Boulevard και αναλύοντας το υπέροχό του soundtrack.


The Walkmen – Heaven (Νίκος Παπανικολάου)

Ουφ. Όσο αγαπώ αυτό το κομμάτι, το άκουσα σε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνο το απόγευμα Σεπτέμβρη στο Ελ. Βενιζέλος, εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη στη στάση λεωφορείων στο Εδιμβούργο. Ωστόσο πάντα θα το λατρεύω γιατί αποτελεί μέρος του soundtrack της ζωής μου.


Muse – Psycho (Μάγδα Σαββίνίδου)

Είναι σίγουρο ότι οι Muse έχουν μία από τις καλύτερες συνταγές για τα καλύτερα rock κομμάτια. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση του Drones,που ήταν απίστευτος, ξεχώρισα το κομμάτι αυτό γιατί ήταν τόσο δυνατό και είχε ένα πολύ ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Όταν δε, το άκουσα και live μπήκε αμέσως στη λίστα με τα αγαπημένα μου κομμάτια ever, συνεπώς ανήκει σίγουρα και στα αγαπημένα της δεκαετίας.


Greta Van Fleet – Highway Tune (Διαμαντής Λουδάρος)

Ναι, νοσταλγούν τους «δεινοσαύρους» δίχως αύριο.Αλλά, μήπως είναι και ο καλύτερος τρόπος να μάθουν, μέσω των Greta, το Classic Rock κι αυτοί που δεν το ξέρουν;


Foo Fighters - These Days (Στέφανος Πρεδάρης)

Με παραγωγό απο την Nirvana (Nevermind) εποχή και Novocelic (Nirvana) στο μπάσο, το αποτέλεσμα δε γίνεται να απογοητεύσει.


Mumford & Sons - Broken Crown (Γιώργος Φακαλής)

Κάνοντας την απαραίτητη έρευνα για να συγκεντρώσω τις κυκλοφορίες της δεκαετίας, έπεσα στους Mumford & Sons. Αρχικά outsider για να τα καταφέρει, όσο το άκουγα ξανά, ανέσυρε μνήμες από την τρίτη σεζόν του Game Of Thrones, της οποίας ήταν και το soundtrack. Νοσταλγικά, γύρισα σε εκείνα τα χρόνια, τότε που όλοι γύρω σου μιλούσαν για τη σειρά του Martin. Φορός τιμής, λοιπόν, για την καλύτερη σειρά όλων των εποχών με αυτήν την τραγουδάρα.


White Lies - Getting Even (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια από το Big TV και γενικότερα των White Lies, είναι το ‘Getting Even’ με τον πολύ γεμάτο ήχο του και την καθηλωτική φωνή του Harry McVeigh, το οποίο πρωτοακούστηκε το 2013 και το αγαπήσαμε χωρίς επιστροφή.


LCD Soundsystem - Dance Yrself Clean (Δημήτρης Φαληρέας, Διαμαντής Λουδάρος)

Το Νew Υear's Resolution κάθε (μα κάθε) χρονιάς. Ο Murphy κι η παρέα του τζάμαραν έναν εκ των ύμνων της δεκαετίας. Ένα κομμάτι που το ακούς και δεν μπορείς να μην κουνηθείς, ενώ παράλληλα δεν ξεπουλιέται στιγμή για να κλέψει εντυπώσεις.


The Voidz – Human Sadness (Νίκος Παπανικολάου)

Αυτό που είπα στο σχόλιο για το Undercover Of Darkness των Strokes. Ο Julian Casablancas μου χάρισε το σπουδαιότερο δώρο στη ζωή μου και το κομμάτι αυτό ήταν η αρχή. Ακόμη και χωρίς τη δική μου ιστορία, ωστόσο, παραμένει ένα αριστούργημα παρά τα οχτώ λεπτά διάρκειας του.


Kasabian – Rewired (Μάγδα Σαββινίδου)

Αυτό το τραγούδι σίγουρα ανήκει στη λίστα μου. Ένα ξεχωριστό κομμάτι που ακούω κάθε φορά που θέλω να γεμίσω με ενέργεια και δύναμη. Με ξεσηκώνει κάθε φορά και για αυτό το αγαπώ τόσο πολύ.


Kendrick Lamar – Alright (Διαμαντής Λουδάρος)

Όταν οι στίχοι σου γίνονται «σύνθημα» σε χείλη διαδηλωτών, την ίδια εποχή που γράφτηκαν, τότε κάτι κάνεις πολύ καλά!


Royal Blood – Out Of The Black (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα απο τα πρώτα single των hard rockers, σε μια εκτέλεση - έκρηξη ενέργειας και δυναμικής (σε ντραμς - φωνητικά)


Shawn James - Through The Valley (Γιώργος Φακαλής)

Σιγά σιγά, το gaming έχει αρχίσει να “αποποινικοποιείται” ως δραστηριότητα για περίεργους, για χαμένους. Τα παιχνίδια εξελίσσονται, μετατρέπονται, ουσιαστικά, σε interactive storytelling, και η μουσική, πλέον, είναι αναπόσπαστο κομμάτι τους. Έτσι, έπεσα πάνω στον Shawn, εναν folk, country blues μουσικό που έγραψε το soundtrack για το The Last of Us. Πολύ δυνατή δισκογραφία, ακόμα καλύτερα acoustic sets. Σίγουρα, από τα καλύτερα διαμαντάκια που παραμένουν κρυμμένα στην αφάνεια.


Ed Sheeran - Castle On The Hill (Νικόλας Αραχωβίτης)

Μεγαλώνοντας, περνάς από πολλές περιπέτειες στη ζωή σου. Είτε αυτές είναι στην αγάπη, είτε όχι. Όσα εμπόδια και να συναντήσεις στη διαδρομή, μην το βάλεις κάτω! «Γύρισε πίσω», μόνο και για να δεις που έχεις φτάσει.


Young Fathers – Shame (Δημήτρης Φαληρέας)

Οι Young Fathers ήταν μια από τις αποκαλύψεις της δεκαετίας, το Some White Men Are Black Men Too ήταν ένα διαμάντι και το "Shame" η πιο γυαλισμένη γωνία του.


Woodkid – I Love You (Νίκος Παπανικολάου)

Ο Γάλλος μας χάρισε μόνο ένα άλμπουμ μέχρι στιγμής, ωστόσο και μόνο για το κομμάτι αυτό ήταν αρκετό. Εκείνα τα πρωινά Κυριακής στο Φιξ, με κρύο καφέ και τσιγάρο και τον ήλιο να μπαίνει από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα.


Dua Lipa – New Rules (Μάγδα Σαββινίδου)

Αυτή η κοπέλα με κέρδισε με την ιδιαίτερη φωνή της και αυτό το πολύ εύηχο και catchy κομμάτι της. Κατά τη γνώμη μου μία από τις πιο διαφορετικές παρουσίες στο χώρο της νέας pop σκηνής. Άνοιξε μία νέα σελίδα στην pop με αυτό το κομμάτι. Ένα από τα αγαπημένα μου.


Planet Of Zeus – Leftovers (Διαμαντής Λουδάρος)

Υπάρχουν πολυπλοκότερες συνθέσεις, πιο deep στίχοι, αλλά, όπως και να το κάνουμε, το 'Leftovers' είναι ο ύμνος της εγχώριας σκληρής σκηνής των 10’s.


Alice in Chains – Voices (Στέφανος Πρεδάρης)

Μια τίμια προσπάθεια, των Alice In Chains να διατηρήσουν τη μουσική τους φήμη, το voices αποτελεί ένα συνονθύλευμα ώριμης μουσικής με μεστά ρυθμικά και σόλο.


Jack White - Sixteen Saltines (Γιώργος Φακαλής, Στέφανος Πρεδάρης)

Προφανώς και θα υπήρχε Jack σε μία τέτοια λίστα. Έπειτα από ένα meeting με τον σύνδεσμο οπαδών Jack White, λοιπόν, αποφασίστηκε ότι το 'Sixteen Saltines' θα είναι ο εκπρόσωπος. Πιο κοντά σε αυτό που θεωρούμε ήχο του Jack White, με τις παραμορφώσεις και τα βρώμικα, κοφτά riff.


Warhaus - Love's A Stranger (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ένα κομμάτι για την αγάπη, ένα κομμάτι για τον έρωτα. Απαλό σαν χάδι, μελωδικό σαν νανούρισμα... ‘Love Is A Stranger’ από το 2017.


Arcade Fire - Normal Person (Δημήτρης Φαληρέας)

"Is anything as strange as a normal person?" σε μουσική που πατάει στα βήματα των Pixies; Ναι, μου αρέσει.


Of Monsters And Men – Dirty Paws (Νίκος Παπανικολάου)

Τους ανακάλυψα στο Λονδίνο, το 2013. Εκείνη η βόλτα στο HMV, όταν έψαχνα να αγοράσω CDs. Το εξώφυλλο με τράβηξε, η τιμή ήταν καλή και μπήκε στην τσάντα. Έκτοτε ερωτεύτηκα παράφορα αυτό το κομμάτι. Δε θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα μου.


Lana Del Rey – West Coast (Μάγδα Σαββινίδου)

Η απαλή της φωνή και το στυλ των τραγουδιών της πάντα ήταν ιδιαίτερο αλλά αυτό το κομμάτι με αυτή την κιθάρα είναι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια της και για μένα είναι ένα από τα κομμάτια που χαρακτηρίζουν το είδος που εκπροσωπεί με τον πιο σωστό τρόπο.


Adele – Rolling In The Deep (Διαμαντής Λουδάρος)

Το τραγούδι, μέσα απ’το οποίο μας αποκαλύφθηκε η καλύτερη φωνή της δεκαετίας. Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω.


Marilyn Manson - Third Day Of A Seven Day Binge (Στέφανος Πρεδάρης)

Το απόλυτο Manson-hit, με σταθερό drum beat, λυρικά, έχει να κάνει με αμφιβολίες που κυμαίνονται στα ανθρώπινα/πνευματικά πιστεύω (τροφή για σκέψη).


Nick Cave & The Bad Seeds - Higgs Boson Blues (Γιώργος Φακαλής)

Σε μια μεγάλη μάχη με το Jubilee Street, νικητής βγήκε το Higgs Boson Blues. Για όλες εκείνες τις στιγμές που θέλεις να τις περάσεις μόνος, να καθαρίσει το μυαλό, να ταξιδέψει μακριά από την πραγματικότητα. 9 λεπτά ( κάντα 27) μαγείας και αποφόρτωσης. Όταν η μουσική σε υπνωτίζει και ξεφεύγει από τα στενά όρια της Τέχνης.


R.E.M. – Überlin (Νικόλας Αραχωβίτης)

Το παρών τους στη δεκαετία, έδωσαν και οι αγαμημένοι R.E.M. όταν το 2011 κυκλοφόρησαν το ‘Collapse into Now’ με το κομμάτι ‘Überlin’ να είναι ένα από αυτά που ξεχώρισε και αγαπήθηκε πολύ από τον κόσμο.


Pixies - Indie Cindy (Δημήτρης Φαληρέας)

Καμία από τις τρεις διακογραφικές απόπειρες των Pixies αυτή τη δεκαετία δεν έπεισε, αλλά είμαι μεγάλο fanboy και το 'Indie Cindy' με ξεγέλασε.


Iggy Pop – Gardenia (Νίκος Παπανικολάου)

Το Post Pop Depression, για μένα, είναι ο πιο συγκινητικός δίσκος του Iggy. Ακριβώς για τον τίτλο του. Τι γίνεται μετά τη φήμη. Ο Iggy γίνεται κοινός θνητός, δημιουργεί μία εξαιρετική μπάντα γύρω του και βγάζει αυτό το κομμάτι. Και τι κομμάτι.


Miles Kane – Come Closer (Μάγδα Σαββινίδου)

Δεν θα μπορούσε να έλειπε. Το έχω τραγουδήσει και χορέψει άπειρες φορές. Ένα κομμάτι και ένας καλλιτέχνης που είναι σαν να βγήκαν από άλλη εποχή. Σαν να αναβιώνει τα 60's με έναν απίστευτα μοντέρνο τρόπο.


Gary Clark Jr. – When My Train Pulls In (Διαμαντής Λουδάρος)

Σε ευχαριστούμε Gary Clark που κρατάς τα blues ζωντανά και τα παίζεις, εν έτει 2019, σε μεγάλα ακροατήρια.


Paradise Lost - No Hope In Sight (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα εξαιρετικό κομμάτι με black metal ήχους, ωραία ρυθμικά, διακριτικά doom φωνητικά και τρομερή εισαγωγή.


Clutch - D.C. Sound Attack! (Γιώργος Φακαλής)

Για μένα, το Earth Rocker είναι το σύγχρονο Ευαγγέλιο της hard rock. Επιλέγω το DC Sound Attack για τον πολύ απλό λόγο ότι στην επανακρόαση του δίσκου, νιώθω τα πόδια μου περισσότερο πιασμένα από το κοπάνημα.


Coldplay - A Sky Full of Stars (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ένα δυναμικό ξεκίνημα της δεκαετίας που διανύσαμε, έκαναν οι Coldplay με το ‘A Sky Full Of Stars’ να ηχεί από όλους του ραδιοφωνικούς σταθμούς και να γεμίζει τους μουσικούς μας ουρανούς με συναισθήματα.


David Bowie - The Next Day (Δημήτρης Φαληρέας)

Μπορεί το μακάβριο Lazarus να τράβηξε τα φώτα, αλλά το Next Day ήταν ένα fun μικρό ταξίδι στο '80, με το ομώνυμο τραγούδι να μοιάζει σα να ξεπήδησε από τα b-sides του Let's Dance.


The National – I Need My Girl (Νίκος Παπανικολάου)

Ναι, προφανώς και είμαι προκατειλημμένος και στη λίστα μου θα υπάρχουν πολλά κομμάτια τους, αλλά το I Need My Girl είναι το κομμάτι που συνοψίζει όλη την γλυκιά απόγνωση του Trouble Will Find Me. Υπέροχο άλμπουμ, εξαιρετικά κομμάτια, και ο Matt.


Hozier – Take Me To Church (Μάγδα Σαββινίδου, Διαμαντής Λουδάρος)

Ένας από τους πιο σπάνιους καλλιτέχνες της γενιάς του με απίστευτη φωνή που κατάφερε να τραβήξει όλα τα βλέμματα πάνω του με αυτό το κομμάτι. Ένα πανέμορφο τραγούδι που έλαβε την αποδοχή που του άξιζε και μέσω του ανατριχιαστικού του video clip εκτοξεύθηκε, ανοίγοντας παράλληλα συζητήσεις για θέματα που καίνε.


Daft Punk ft.Pharrell Williams, Nile Rodgers – Get Lucky (Διαμαντής Λουδάρος)

Αυτό το κομμάτι «μυρίζει» καλοκαίρι, είναι η επάνοδος των Daft Punk, έχει Nile Rodgers και «γλυκοκοιτάζει» το Funk. Και ίσως να είναι η απόλυτη Pop επιτυχία της δεκαετίας.


Mastodon – Steambrather (Στέφανος Πρεδάρης)

Τα lyrics σε ταξιδεύουν σε κάποια μακρινή έρημο, τη στιγμή που ο βαρύς distorted ήχος του κομματιού, ταιριάζει απόλυτα στο νοητό σκηνικό.


Editors - The Phone Book (Γιώργος Φακαλής)

Κρήτη, Ιούλιος του ‘13. Περνάω τα τραγούδια που θα με συντροφεύουν για δύο εβδομάδες, εννοείται και τους καινούριους Editors. Έλα, όμως, που το mp3 χαλάει και μένω παρέα μόνο με το Phone Book. Για όλα τα ερωτευμενάκια εκεί έξω, μια υπέροχη μπαλάντα που θα σου χαϊδεύει τα μαλλιά όσο υπεραναλύεις γεγονότα και καταστάσεις.


Kovacs - My Love (Νικόλας Αραχωβίτης)

Η μεγαλοπρεπής Sharon Kovacs με το retro κομμάτι ‘My Love’ του 2014, άφησε κι αυτή το στίγμα της στη δεκαετία, χαρίζοντάς μας μια πολύ ωραία γεύση μιας σύγχρονης Grace Jones, με μεστό ήχο και κινηματογραφικά στοιχεία.


Parquet Courts - Total Football (Δημήτρης Φαληρέας)

Devo-ικός ύμνος για την ενότητα και την ολιστικότητα της κινηματικής δράσης. Δύσκολα ξεχώρισα τραγούδι από το Wide Awake!


Τhe National - Rylan (Νίκος Παπανικολάου)

Αυτό το κομμάτι αποτελούσε αστικό μύθο μέχρι και πριν κυκλοφορήσει. Κάποιοι λένε πως το άκουσαν σε κάποιες συναυλίες, κάποιοι άλλοι όχι. Η αλήθεια είναι πως είναι ένα κομμάτι που έχει γραφτεί καιρό, ωστόσο οι National ποτέ δεν είχαν βρει την κατάλληλη μουσική υπόκρουση που θα τους ικανοποιούσε έτσι ώστε να το κυκλοφορήσουν. Πολλά χρόνια μετά, μας έκαναν το χατίρι, το έβαλαν στο τελευταίο τους άλμπουμ και μάθαμε την ιστορία του ήσυχου Rylan.


Alt-j – Left Hand Free (Μάγδα Σαββινίδου)

Το συγκρότημα που είχα απωθημένο να ακούσω live όταν κυκλοφόρησε αυτό το κομμάτι με έκανε να το αγαπήσω λίγο παραπάνω. Θεωρώ ότι αυτό το κομμάτι θα μπορούσε να είχε βγει και σε άλλη δεκαετία. Το αγαπώ γιατί το θεωρώ διαχρονικό.


Childish Gambino – This Is America (Διαμαντής Λουδάρος)

Ένας από τους πιο χαρισματικούς καλλιτέχνες της γενιάς μας γράφει κοινωνικοπολιτικό στίχο και τους συνοδεύει με ΤΕΡΑΣΤΙΑ μπάσα! Αριστούργημα!


Megadeth – Dystopia (Στέφανος Πρεδάρης)

Η απόλυτη επιστροφή της μπάντας στους γνωστούς thrash ρυθμούς και στίχους με βαθύτερα νοήματα (το γνωστό κοινωνικοπολιτικό πεδίο που ειδικεύεται ο Dave Mustaine).


Kaleo - No Good (Γιώργος Φακαλής)

Τότε που ο αλγόριθμος του Youtube δεν σου έβαζε τα ίδια και τα ίδια. Δεν θυμάμαι αν με κέρδισε το “περίεργο” όνομα ή το thumbnail, θυμάμαι, όμως, να ακούω το No Good και κάτι να σκάει μέσα μου. Η σχέση μου με τους Kaleo είναι ιδιαίτερη, γι’αυτό και θα μπουν σε αυτή τη λίστα μιας και ήταν η αφορμή για να έρθω στην οικογένεια του Breakroom. Ένα αφιέρωμα για τους Ισλανδούς ήταν και το πρώτο μου άρθρο, πολύ πριν τα ραδιόφωνα μάς ζαλίσουν με το Way Down We Go. Εμείς τους φέραμε πρώτοι εδώ, ας ελπίσουμε να μην ήταν ένα πυροτέχνημα.


LP - Lost On You (Νικόλας Αραχωβίτης)

Το ‘Lost On You’ ήταν το έναυσμα για να ψάξει κανείς ποια είναι η Laura Pergolizzi. Ένα κομμάτι, με μία τόσο απλή, αλλά συγχρόνως και γλυκιά μελωδία, τρύπησε την καρδιά μας. Όσες φορές και να το άκουσα στο ραδιόφωνο, δε το βαρέθηκα.


King Krule - Dum Surfer (Δημήτρης Φαληρέας)

"Τι κριτική για κρεμ μπρουλέ μωρέ;" ήταν η αντίδραση μου όταν πήρα το The OOZ για review, όμως τρία χρόνια μετά, το "Dum Surfer" απολαμβάνει status κλασικού στο rotation μου.


Editors - Marching Orders (Νίκος Παπανικολάου)

Ο πήχης είχε ανέβει ψηλά μετά το The Weight Of Your Love και οι Editors αποδείχθηκαν αντάξιοι των προσδοκιών. Με ένα άλμπουμ γεμάτο από κομμάτια που άνετα χωρούσαν στη λίστα αυτή, το Marching Orders κέρδισε στο νήμα για εκείνες τις βόλτες με το αμάξι και τον στίχο "In these desperate times, I'm walking home, walking home to you".


The Raveonettes – Observations (Μάγδα Σαββινίδου)

Όπως και με το παραπάνω κομμάτι, το Observations είναι ένα από τα κομμάτια που θεωρώ σπάνια. Η μελωδία του μου αρέσει πάρα πολύ όπως μου αρέσουν και σχεδόν όλα τα κομμάτια αυτού του συγκροτήματος. Το αγαπημένο μου κομμάτι από ένα συγκρότημα που ξέρει να κάνει σωστή garage rock σε συνδυασμό με noise pop.


Dream Theater – Paralyzed (Στέφανος Πρεδάρης)

Κάπως έτσι μπορείς να χωρέσεις πολλές μουσικές πληροφορίες, σε ένα τετράλεπτο κομμάτι! Γνώρισμα των Dream Theater άλλωστε.


David Bowie - Blackstar (Γιώργος Φακαλής, Νίκος Παπανικολάου)

Ο David Bowie δεν πέθανε, έγινε μουσική. Το αριστούργημα αυτό είναι το εισιτήριό του για την αθανασία. Μόνο τύχη και ευγνωμοσύνη για το ότι μπορούμε να πούμε ότι ζήσαμε την εποχή που εμφανίστηκε το μεγαλείο του Bowie.


Kaleo - Way Down We Go (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ίσως από τα πιο δυνατά κομμάτια των Ισλανδών Kaleo, από το οποίο έγιναν γνωστοί και αγαπήθηκαν αρκετά από τον κόσμο.


DyE – Fantasy (Δημήτρης Φαληρέας)

Από την Grimes μέχρι τον Kavinsky, αυτή η δεκαετία έζησε την neo-80's αναβίωση έντονα και θεωρώ ότι το "Fantasy" είναι η καλύτερη εισαγωγική βουτιά σε αυτό τον ήχο.


The Maccabees - Pelican (Νίκος Παπανικολάου)

Ήρθαν, είδαν και απήλθαν. Αυτά τα παιδιά θα μπορούσαν να έχουν ένα λαμπρό μέλλον, ωστόσο αποφάσισαν να τελειώσουν το όλο εγχείρημα που λεγόταν Maccabees, αρκετά νωρίς. Ωστόσο, ανάμεσα στα πολλά εξαιρετικά κομμάτια που έβγαλαν, ήταν και το Pelican το οποίο μπήκε με άνεση στη λίστα μου.


The Black Keys – Little Black Submarines (Μάγδα Σαββινίδου)

Το δίδυμο - φωτιά από το Ohio έγραψε αυτή την κομματάρα και έκανε χαμό. Ένα από τα πιο αγαπημένα μου κομμάτια γιατί αγαπώ άπειρα τον ήχο της κιθάρας και των δυνατών drums.


Imagine Dragons – Radioactive (Διαμαντής Λουδάρος)

Οι Imagine Dragons συστήνονται σε όσους δεν τους ήξεραν, μέσω αυτού του κομματιού, το οποίο θεωρείται επανάσταση και δημιούργησε μια νέα τάση στις σύγχρονες προσεγγίσεις στις παραγωγές τέτοιου είδους.


Judas Priest - Halls Of Valhalla (Στέφανος Πρεδάρης)

Έχουμε να κάνουμε με κιθαριστική παράνοια και με τον Rob να ακούγεται κυριολεκτικά αγέραστος.


Iggy Pop - Break Into Your Heart (Γιώργος Φακαλής)

Bowie, βγες από το σώμα του Iggy. Στην τελευταία, πριν την συνταξιοδότηση, ο Iggy Pop συνεργάζεται με φίλους και μας παρουσιάζει το Post Pop Depression. Μια βαρβάτη νταρκίλα ο δίσκος, έχει μέσα του κομματάρες όπως το American Valhalla και το Gardenia, το Break Into Your Heart, όμως, ήταν αυτό που κατάφερε να μπει μέσα στην καρδιά μου (sic).


The Revivalists - Wish I Knew You (Νικόλας Αραχωβίτης)

Η μεγαλύτερη, ως τώρα, επιτυχία των Revivalists, που μας κέντρισε το ενδιαφέρον με το που κυκλοφόρησε. Εάν κάτι μου άφησε αυτό το κομμάτι, είναι το να ζεις την κάθε σου στιγμή, ώστε να μείνει ανεξίτηλη στο μυαλό σου.


Florence And The Machine - Shake it Out (Δημήτρης Φαληρέας)

Τόσο όσο πικρό, τόσο όσο αισιόδοξο. Ή όπως το θέτει η Φλοράνς "It's always darkest before the dawn".


Band Of Horses - Laredo (Νίκος Παπανικολάου)

Οι περισσότεροι τους αγάπησαν - και δικαίως - για το 'The Funeral'. Ωστόσο αποτελούν μία μπάντα με εξαιρετικά κομμάτια στη δισκογραφία τους. Το 'Laredo' ήταν ο λόγος που αγόρασα το ομώνυμο άλμπουμ τους και το κομμάτι ακούγεται ακόμη και σήμερα στα ακουστικά μου. Και ένα κομμάτι που κρατάει στην playlist μου εννιά χρόνια, είναι ένα καλό κομμάτι.


Lady Gaga – Applause (Μάγδα Σαββινίδου)

Η νέα queen της pop μετά τη Madonna, με έκανε καιρό τώρα να την αγαπήσω. Είναι φωνάρα και έχει πολύ ταλέντο μέσα της. Αυτό το κομμάτι με κάνει να θέλω να χορέψω και μου φτιάχνει το κέφι κάνοντάς με να μετανιώνω που δεν πήγα στο live της.


Vulfpeck – 1612 (Διαμαντής Λουδάρος)

Σε πολλούς οι Vulfpeck δεν είναι γνωστοί, όμως τo 1612 είναι η δήλωση τους, ότι το Funk έιναι εδώ και αξίζει την προσοχή σου.


Ghost – Cirice (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα κομμάτι που οδήγησε τη μπάντα σε μεγάλο θρίαμβο. Μυστικιστική εισαγωγή, ντραμς που προκαλούν ρίγος και εναλλαγές βαρέων riffs με υπόκρουση μελωδικού πιάνου.


Leonard Cohen - You Want It Darker (Paul Kalkbrenner Remix) (Γιώργος Φακαλής)

Πρέπει να είσαι προσεκτικός με τις διασκευές, ειδικά αν αποφασίζεις να καταπιαστείς με έναν ογκόλιθο, όπως είναι ο Cohen. Απαιτεί ταλέντο και, πάνω από όλα, σεβασμό στο πρωτότυπο έργο και στο μέγεθος του καλλιτέχνη. O Kalkbrenner κατάφερε με έναν μοναδικό τρόπο να ενώσει δύο καθόλα διαφορετικούς κόσμους, να γεφυρώσει ένα μεγάλο χάσμα και να μας δώσει αυτό το έπος. Αν έπρεπε να διαλέξω ένα από όλα τα αγαπημένα, θα έθετε σοβαρή υποψηφιότητα, καθώς δείχνει το εύρος του μεγαλείου της μουσικής.


The Last Shadow Puppets – Aviation (Νικόλας Αραχωβίτης)

Τα μελαγχολικά κομμάτια λένε πως έχουν κάτι το καθηλωτικό που σε κάνει να τα ακούς ξανά και ξανά. Έτσι και στο συγκεκριμένο οι Last Shadow Puppets, μέχρι και την τελευταία νότα σου ρουφάνε την ψυχή.


La Femme - Ou Va Le Monde (Δημήτρης Φαληρέας)

Οι La Femme είναι από τις μπάντες που ακούς ξανά και ξανά και κολλάς κάθε φορά με κάτι διαφορετικό. Επιλέγω το "Ou Va Le Monde" γιατί ήθελε κάτι πραγματικά όμορφο για το follow-up στο Psycho Tropical Berlin.


Fort Atlantic - Let Your Heart Hold Fast (Νίκος Παπανικολάου)

Καλώς ή κακώς αυτή η λίστα περιλαμβάνει τα αγαπημένα μας και όχι τα καλύτερα κομμάτια που μπορεί να κυκλοφόρησαν. Όπως είπε και ο Φαληρέας πιο πάνω, η ανάμνηση νικάει. Και το κομμάτι αυτό ήταν εκεί σε πολλές καλές και κακές στιγμές.


The Last Shadow Puppets – Bad Habits (Μάγδα Σαββινίδου)

Αυτό το κομμάτι είναι η απόδειξη του τι συμβαίνει αν ενώσεις τις δυνάμεις και το ταλέντο των Alex Turner και Miles Kane. Απίστευτο κομμάτι,με καταπληκτική μουσική! Πολύ πολύ αγαπημένο μου.


The “Hamilton” Cast – Alexander Hamilton (Διαμαντής Λουδάρος)

Το 2015 ανέβηκε το “Hamilton”, ένα έπος για το μουσικό θέατρο, εφάμηλο με τεράστια έργα, όπως το “Jesus Christ Superstar” και το “Phantom Of The Opera”.Το “ Alexander Hamilton” είναι το κομμάτι που ξεχωρίζει.


Black Sabbath - God Is Dead? (Στέφανος Πρεδάρης)

Η περιγραφή είναι περιττή. Ozzy, Butler, Iommi στο studio αρκεί.


Sleepin Pillow - Skinny Puppy (Γιώργος Φακαλής)

Μια ελληνική κυκλοφορία που, πραγματικά, ξεχωρίζει. Ήθελα να βάλω και κάτι από την εγχώρια μουσική σκηνή. Αμφιταλαντεύτηκα μεταξύ των Θεσσαλονικιών και κάτι από το Super Van Vacation των 1000mods που είχε φέρει επανάσταση στην ελληνική εναλλακτική μουσική. Προσωπικά, αυτό το κράμα ψυχεδέλειας με ανατολίτικα στοιχεία που συνδυάζουν οι Sleepin Pillow έχει κάτι το ξεχωριστό. Ειδικά σε live, τα παιδιά είναι εξαιρετικά και με βεβαιότητα, μπορώ να πω ότι, πλέον, είναι μια από τις αγαπημένες μου μπάντες.


Tom Odell - Another Love (Νικόλας Αραχωβίτης)

Έχεις βρεθεί ποτέ στο σημείο που δεν έχεις, ούτε τη δύναμη, αλλά ούτε και διάθεση να στεναχωρηθείς και να κλάψεις για κάποια παλιά σου αγάπη; Ο Tom Odell μάλλον, ναι. Αυτό ήρθε και μας είπε με το πιάνο του και το μελαγχολικό ‘Another Love’.


Wolf Alice – Silk (Δημήτρης Φαληρέας)

Είχα χάσει το hype train των Wolf Alice κι έπρεπε να δω το Trainspotting 2 για να πέσω πάνω στο "Silk". Και ξανάπεσα καμιά εικοσαριά φορές στα καπάκια.


Arctic Monkeys – I Wanna Be Yours (Νίκος Παπανικολάου)

Το περιβόητο AM που έκανε τους Arctic Monkeys μία mainstream μπάντα, μας έδωσε πολλά αξιόλογα κομμάτια. Ενώ θα μπορούσα να βάλω οποιοδήποτε άλλο κομμάτι από το άλμπουμ, επέλεξα αυτό. Για τη θλιμμένη φωνή του Alex Turner, που ήταν έτοιμος να γίνει οτιδήποτε για να είναι κοντά της, από ηλεκτρική σκούπα μέχρι ένα Ford Cortina.


Metallica - Moth Into Flame (Στέφανος Πρεδάρης)

Μιλάμε για ένα κομμάτι που παραπέμπει στους παλιούς Metallica, με επιθετικά φωνητικά που φέρνουν εικόνες moshpit στο μυαλό.


King Gizzard And The Lizard Wizard - Rattlesnake (Γιώργος Φακαλής)

Άλλο ένα άχαστο live, άλλη μια αξέχαστη κάθοδος στην Αθήνα. Έχει αναλυθεί πολλάκις και με όλους τους πιθανούς τρόπους η αγάπη μου για τους Αυστραλούς, ζορίστηκα αρκετά να ξεχωρίσω το ένα αγαπημένο. Το Rattlesnake είναι σουξεδάκι, είναι catchy, είναι παιχνιδιάρικο, είναι το soundtrack της εκδρομής εκείνης, δίκαια επικράτησε των συναγωνιστών του.


U2 - Ordinary Love (Νικόλας Αραχωβίτης)

Πίσω στο 2013, όταν οι θρυλικοί U2 έγραψαν άλλη μια επιτυχία για την ταινία Mandela: Long Walk to Freedom με τα αγαπημένα φωνητικά του Bono αλλά και τον μοναδικό τρόπο του Edge να απογειώνει τα κομμάτια. “We can't reach any higher, If we can't deal with ordinary love”.


Courtney Barnett - Avant Gardener (Δημήτρης Φαληρέας)

Με αρκετή ψυχραιμία πιστεύω οτί η Courtney είναι η καλύτερη στιχουργός της δεκαετίας. Ή έστω που μπορεί να αποδώσει το ύφος της και τον τρόπο μιας ολόκληρης γενιάς μέσα από τα τραγούδια της. Και εξίσου ψύχραιμα πιστεύω ότι το "Avant Gardener" είναι το αποκορύφωμα.


The National - Guilty Party (Νίκος Παπανικολάου)

Όταν σε μία δεκαετιά έχουν βγάλει τέσσερα άλμπουμ, ήταν επόμενο να περιλάβω ένα κομμάτι από κάθε άλμπουμ τους στη λίστα μου. Το Sleep Well Beast ήταν το άλμπουμ στο οποίο είδαμε τους National να πειραματίζονται όσο ποτέ και να βγάζουν ένα άρτιο άλμπουμ, απόδειξη της σπουδαιότητας του κάθε μέλους αυτής της μπάντας. Το 'Guilty Party' επιλέχθηκε δύσκολα καθώς όλο το άλμπουμ αποτελεί ένα αριστούργημα.


Iron Maiden - Empire of the Clouds (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα κομμάτι που χαρακτηρίστηκε ως “αριστούργημα” απο πολλούς ειδικούς. Αδιαμφησβήτητα ένα από τα πιο ιδιαίτερο τραγούδια όχι μόνο της μπάντας αλλά και του είδους γενικότερα.


Samsara Blues Experiment - One With The Universe (Γιώργος Φακαλής)

Είναι το fuzz η καλύτερη ανακάλυψη στην ιστορία της μουσικής; Ναι, είναι. Σε ένα καθηλωτικό 15λεπτο, οι Samsara Blues Experiment, κατά πολλούς οι κορυφαίοι εκπρόσωποι της stoner σήμερα, μας βάζουν σε τροχιά γύρω από το διάστημα. Ατμοσφαιρικές κιθάρες, ψυχεδελικά riff βγαλμένα από τα πιο αλλόκοτα όνειρα και αργόσυρτο drumming συνθέτουν ένα συναισθηματικό rollercoaster που σε προκαλεί να χαθείς στο ρυθμό του.


Brandon Flowers – Crossfire (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ένα από τα πολύ όμορφα κομμάτια που δε θα μπορούσα να παραλείψω από αυτή τη λίστα, είναι το ‘Crossfire’ από την προσωπική καριέρα του τραγουδιστή των Killers. Μία αγγελική φωνή και μία γλυκιά γεύση που μου άφησε από την πρώτη στιγμή που το άκουσα το 2010, το κάνει να βρίσκεται εδώ.


Alt-j - In Cold Blood (Δημήτρης Φαληρέας)

Και η τυπική nerd νωχελικότητα των Alt-j και δυνατά ρεφρέν για να ξελαρυγγιάζεσαι όταν τα τραγουδάς. What's not to love?


Mumford And Sons – Monster (Νίκος Παπανικολάου)

Συνολικά το άλμπουμ εκείνο με συντρόφευσε σε μία πολύ δύσκολη περίοδο. Και αν λάτρεψα όλα τα κομμάτια, το Monster πάντα είχε ξεχωριστή θέση μέσα μου. Γιατί όλοι μας μπορούμε να μεταμορφωθούμε σε οτιδήποτε, αρκεί να μας αγαπήσει αυτός που θέλουμε. Η αγάπη υπερέχει της λογικής.


Tool - Fear Inoculum (Στέφανος Πρεδάρης)

Το τραγούδι σε ταξιδεύει σε σκοτεινά μυστικιστικά μονοπάτια (βλέπε lyrics) στα οποία σε ξεναγεί ο Keenan τη στιγμή που τα υπόλοιπα όργανα παίζουν στη δική τους μουσική τελετουργία. Αν η μουσική παιδεία είχε όνομα.


Allah-las - Vis-a-Vis (Δημήτρης Φαληρέας)

Οι Allah-las μπήκαν στις ζωές μας αρκετά απότομα, αλλά θρονιάστηκαν για τα καλά και κέρδισαν κλειστό συμβόλαιο στο rotation list από τον Απρίλη μέχρι τον Σεπτέμβρη. Το Vis a Vis απλά μου αρέσει ένα τσακ περισσότερο.


Editors - No Sound But The Wind (Νίκος Παπανικολάου)

Το κομμάτι που είχαμε ακούσει live και ποτέ δεν είχαμε καταφέρει να πάρουμε τη στούντιο εκτέλεση του. Οι Editors μας έκαναν το χατίρι και κάπως έτσι το κομμάτι που είχε γίνει κάτι σαν αστικός μύθος, μπήκε στις λίστες μας και παραμένει εκεί. Μουσικά άρτιο, στιχουργικά σπαρακτικό. Ένα μικρό μουσικό θαύμα.

Όταν η alternative δεν είναι η εναλλακτική σου​

  • Facebook
  • Instagram
  • Spotify
  • YouTube
  • Twitter

©2021 by Breakroom