Τα αγαπημένα κομμάτια της δεκαετίας


Ήταν αναμφίβολα μία δεκαετία που μας χάρισε πολλά σπουδαία άλμπουμ, μία δεκαετία που χάσαμε πολλούς αγαπημένους μουσικούς, μία δεκαετία που σφραγίστηκε από την ποιότητα και την αρτιότητα στη μουσική που κυκλοφόρησε. Παράλληλα, ήταν μία δεκαετία που οι πλατφόρμες streaming έκαναν την εμφάνιση τους και άλλαξαν για πάντα τη μουσική βιομηχανία, μία δεκαετία που είδαμε πολλές σπουδαίες συναυλίες.


Γιώργος Φακαλής, Στέφανος Πρεδάρης, Διαμαντής Λουδάρος, Νικόλας Αραχωβίτης, Μάγδα Σαββινίδου, Δημήτρης Φαληρέας και Νίκος Παπανικολάου γύρισαν πίσω στο χρόνο και διάλεξαν τα κομμάτια που αγάπησαν περισσότερο μέσα σε αυτή τη δεκαετία. Δεν είναι τα καλύτερα, όπως η εικόνα μπορεί να υποδεικνύει, ωστόσο είναι τα αγαπημένα μας και αυτό τα κάνει τα καλύτερα για μας. Λίγο πριν το τέλος του 2019 και αυτής της δεκαετίας, αυτά είναι τα κομμάτια που αγαπήσαμε περισσότερο:


Kendrick Lamar – DNA (Μάγδα Σαββινίδου)

Ο Kendrick Lamar δεν ήταν ποτέ στην λίστα με τα αγαπημένα μου κομμάτια ούτε στους αγαπημένους μου καλλιτέχνες αλλά μετά την κυκλοφορία του δίσκου DAMN. Σίγουρα έγινε ένας από τους αγαπημένους μου και κατά τη γνώμη μου ένα από τους καλύτερους ράπερ της εποχής μας με δυνατά κομμάτια όπως το DNA. Που καταφέρνει με πολύ ωραίο τρόπο να είναι δύο κομμάτια σε ένα. Πολύ αγαπημένο!


Mark Ronson ft. Bruno Mars - Uptown Funk (Διαμαντής Λουδάρος)

Ο Mark Ronson μέσω του Bruno Mars επαναφέρει το funk στις pop παραγωγές και όλοι είμαστε πιο χαρούμενοι άνθρωποι από τότε. The Funk is back!


Kings Of Leon - Find me (Στέφανος Πρεδάρης)

Μπορεί ο δίσκος να μην ήταν σπουδαία επιτυχία, το 'Find Me', μουσικά είναι προσεγμένο, με εύπεπτα αλλά όμορφα καθαριστικά lead.


Massive Attack - Paradise Circus (Γιώργος Φακαλής)

Ποιος θα το πίστευε ότι το Paradise Circus δεν ανήκει στη χρυσή δεκαετία των 90s για τους Massive Attack. Χαλαρό, σέξυ, ατμοσφαιρικό. Μια κομματάρα που, πλέον, συγκαταλέγεται στο πάνθεον της ηλεκτρονικής μουσικής.


Arctic Monkeys - Do I Wanna Know? (Νικόλας Αραχωβίτης, Μάγδα Σαββινίδου, Διαμαντής Λουδάρος)

Ο Alex Turner και η παρέα του με έκαναν να τους ερωτευτώ πολύ περισσότερο την δεκαετία που μας πέρασε. Από το δίσκο AM που ήταν ένα ξεχωριστό άλμπουμ, διάλεξα για τη λίστα αυτή ένα κομμάτι διαμαντάκι για τη νέα rock σκηνή. Ο ρυθμός του και οι στίχοι του μου έχουν κάνει πολλές φορές συντροφιά και δεν νομίζω να καταφέρω να το βαρεθώ ποτέ.


Pixx – Bitch (Δημήτρης Φαληρέας)

Οι γυναικείες φωνές των 90's συναντούν την Courtney Barnett και το αποτέλεσμα μπορεί να ξεσηκώσει σε τρεις δεκαετίες απόσταση.


The National – Bloodbuzz Ohio (Νίκος Παπανικολάου)

To High Violet είναι ένα masterpiece και κάθε του κομμάτι χωρούσε άνετα στη λίστα (μου), ωστόσο αν δεν είχα ακούσει το Bloodbuzz Ohio στο ραδιόφωνο, εκείνο το βροχερό πρωινό πριν παρουσιαστώ για τη θητεία μου, ίσως να μην είχα μάθει ποτέ τους National. Κι αυτό θα ήταν life changing για μένα.


The Weeknd – Starboy (Μάγδα Σαββινίδου)

Ο Abel Makkonen Tesfaye,όπως είναι το πραγματικό του όνομα, είναι ένας από τους καλλιτέχνες που ξέρουν να κάνουν επιτυχίες στην pop και rnb σκηνή. Με αυτό το κομμάτι για μένα κατάφερε να εκτοξεύσει την καριέρα του σε έναν άλλο level. Ένα ξεκάθαρο starboy όπως είναι και ο τίτλος του τραγουδιού που σίγουρα έχω ακούσει άπειρες φορές.


David Bowie – Lazarus (Διαμαντής Λουδάρος)

Η πιο ανατριχιαστική μουσική συγκυρία της δεκαετίας. Το τελευταίο αριστούργημα του μεγαλύτερου ειδώλου της μουσικής βιομηχανίας, λίγες μέρες πριν επιστρέψει στα αστέρια.


Interpol – All The Rage Back Home (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα κορυφαίο single στιχουργικά (γεμάτο ερωτήματα και συναισθηματισμούς), σε χαρακτηριστική mid tempo μουσική υπόκρουση.


Chase and Status - Blind Faith (Γιώργος Φακαλής)

Νεούδια, τότε, στο τέλος του λυκείου, μια εποχή που ζούσαμε ακόμα μεταξύ ραδιοφώνου και internet, ψάχναμε να απορροφήσουμε ό,τι μουσική βρίσκαμε. Και αυτό είναι, από όσο θυμάμαι, το πρώτο σοβαρό κόλλημα που είχα φάει. Γκρουβάτο drum and base - ήταν της μοδός - έπαιζε τέρμα τα ηχεία στο repeat ξανά και ξανά. Συγγνώμη, μαμά.


The Black Keys - Lonely Boy (Νικόλας Αραχωβίτης, Διαμαντής Λουδάρος)

Όταν είσαι ελεύθερος και θες να σηκωθείς να το φωνάξεις, ένας πολύ καλός τρόπος είναι να ακούσεις στη διαπασών το συγκεκριμένο κομμάτι. Έχουν περάσει 8-9 χρόνια απ’την κυκλοφορία του κι απ’την μέρα που η μελωδία του μας τρύπησε και μπήκε στον εγκέφαλό μας και, παραδεχτείτε το, ακόμα που και που, το σφυρίζετε!


The Comet is Coming - Summon the Fire (Δημήτρης Φαληρέας)

Δεν ξέρω τι να πω, πέρα από το ότι ευχαριστώ τον αλγόριθμο του YouTube.


The Strokes – Undecover Of Darkness (Νίκος Παπανικολάου)

Οι Strokes έμελλαν να γίνουν μία από τις μπάντες που με σημάδεψαν. Αποτέλεσαν το soundtrack μίας γλυκιάς πενταετίας και στο Julian, λίγο έως πολύ, θα χρωστάω πολλά γιατί μου χάρισε, άθελα του, το σπουδαιότερο δώρο στη ζωή μου.


Coldplay – Paradise (Μάγδα Σαββινίδου)

Ήξερα ότι θα έβαζα σίγουρα τους αγαπημένους μου Coldplay σε αυτή τη λίστα γιατί είναι χρόνια τώρα πολύ αγαπημένοι μου αλλά σίγουρα δυσκολεύτηκα να επιλέξω αγαπημένο κομμάτι τους από τη δεκαετία που πέρασε. Το 'Paradise' εκτός ότι μου φτιάχνει το κέφι κάθε φορά που το ακούω είναι και το κομμάτι που θεωρώ πως χαρακτηρίζει με τον καλύτερο τρόπο την αλλαγή που έκαναν στο στυλ μουσικής τους σαν group οι Coldplay την τελευταία δεκαετία. Είναι και θα είναι αγαπημένο κομμάτι για αρκετά χρόνια ακόμη.


Prophets Of Rage – Unfuck The World (Διαμαντής Λουδάρος)

Η μεγαλύτερη συνύπαρξη καλλιτεχνών μέσα στο rock και το hip-hop πήρε σάρκα και οστά και το 'Unfuck The World' ήταν ο ύμνος του εγχερήματος. Οι Prophets Of Rage ήρθαν, είδαν, αφύπνησαν κι έφυγαν!


Radiohead - Lotus Flower (Γιώργος Φακαλής, Μάγδα Σαββινίδου)

Ένας σοφός είπε κάποτε ότι έναν δίσκο των Radiohead τον εκτιμάς μετά την κυκλοφορία του επόμενου. Πώς να μην ερωτευτείς, όμως, τον Yorke με την πρώτη ματιά όταν χορεύει όπως εσύ μετά από δύο καραφάκια τσίπουρο; Και ναι, οι Radiohead χορεύονται. Και ναι, το King of Limbs είναι αλμπουμάρα.


Kasabian - Goodbye Kiss (Νικόλας Αραχωβίτης)

Σίγουρα αν έχεις ερωτευτεί και έχεις ακούσει αυτό το κομμάτι, θα έχεις ταυτιστεί απόλυτα. Ένα πολλά υποσχόμενο αποχαιρετιστήριο φιλί, ίσως να είναι η σπίθα που θα πυροδοτήσει τα συναισθήματα που μπορεί να κρύβεις μέσα σου για κάποιον.


Brian Jonestown Massacre – Fingertips (Δημήτρης Φαληρέας)

Τραγούδια των Brian Jonestown Massacre γέμιζαν άλλη μια λίστα, αλλά το συγκεκριμένο θα έπιανε κορυφή σε κάθε περίπτωση.


Arctic Monkeys – Suck It And See (Νίκος Παπανικολάου)

Πριν την AM εποχή, και το άλμπουμ με το οποίο όλοι έπαθαν παροξυσμό, οι Arctic Monkeys κυκλοφόρησαν, ίσως, το σπουδαιότερο τους άλμπουμ. Το Suck It And See είναι μία γλυκιά μελωδία που θα ζεσταίνει την καρδιά μου πάντα.


Rihanna – Love On The Brain (Μάγδα Σαββινίδου)

Η Rihanna εκτός από μία πολύ εντυπωσιακή και σέξυ γυναίκα, μέσα στις καλύτερες pop γυναίκες καλλιτέχνες τις γενιάς της, κατάφερε με αυτό το κομμάτι να με αγγίξει. Ένα πολύ όμορφο κομμάτι με τρυφερούς στίχους και πολύ διαφορετικό για το είδος των κομματιών που μας έχει συνηθίσει. Σε αυτό το κομμάτι κατάφερε να δείξει πως έχει και μία διαφορετική πλευρά σαν καλλιτέχνης όπως επίσης και να αποδείξει ότι έχει κάποιες φωνητικές δυνατότητες που ίσως δεν είχαμε προσέξει. Μία πολύ αγαπημένη μου πλευρά της.


Snarky Puppy – Lingus (Διαμαντής Λουδάρος)

Οι Snarky Puppy αυτοπροσδιορίζονται ως αυτοσχεδιαστική μουσική ομάδα, αλλά είναι πολλά παραπάνω. Δικαίως θεωρούνται το κορυφαίο μουσικό act αυτή την στιγμή στον πλανήτη και το 'Lingus' είναι η επιτυχία τους.


Arcade Fire – Ready To Start (Στέφανος Πρεδάρης)

Ένα απόλυτα ισορροπημένο Alt-rock κομμάτι, σε έναν δίσκο που έθεσε νέα στάνταρ στο συγκεκριμένο είδος.


Kasabian - Turkish Acid Bath (Γιώργος Φακαλής)

Η πρώτη μου κάθοδος στην πρωτεύουσα ως ενήλικος έγινε με αφορμή το live των Kasabian στην πλατεία Νερού. Εκεί, γνώρισα τα καλύτερα ατομάκια που υπάρχουν σε μία από τις καλύτερες συναυλιακές εμπειρίες που έχω ζήσει. Το Velociraptor! είναι από τα καλύτερα άλμπουμ των πολυαγαπημένων μου Kasabian με το Turkish Acid Bath να κόβει πρώτο το νήμα, ίσως γιατί διαφέρει αισθητικά από τα υπόλοιπα κομμάτια του δίσκου.


Stereophonics - I Wanna Get Lost With You (Νικόλας Αραχωβίτης)

I Wanna Get Lost With You: πόσο όμορφος τρόπος να δηλώσεις στον άνθρωπό σου τα συναισθήματα που νιώθεις για αυτόν. Ένα ρομαντικό story που αφηγούνται υπέροχα οι Stereophonics, από το ομότιτλο άλμπουμ τους το 2015.


Queens Of the Stone Age - The Vampyre Of Time & Memory (Δημήτρης Φαληρέας)

Ίσως να μην είναι η πιο αξιομνημόνευτη στιγμή από το ...Like Clockwork, αλλά αυτή είναι μια λίστα με αγαπημένα, όχι καλύτερα. Και το βίωμα πάντα κερδίζει.


The Vaccines – I Always Knew (Νίκος Παπανικολάου)

Το 'Post Break Up Sex' είναι το κομμάτι με το οποίο όλοι χόρεψαν και ταυτίστηκαν, ωστόσο το' I Always Knew' ήταν, είναι και θα είναι το πιο αγαπημένο μου κομμάτι τους. Και θα είναι, πιθανότατα, για πάντα. Ένα χαλασμένο CD κολλημένο στο CD player του Peugeot θα μου το θυμίζει κάθε φορά.


Tame Impala – The Less I Know The Better (Μάγδα Σαββινίδου)

Ένα κομμάτι που με κέρδισε από την πρώτη φορά που το άκουσα. Το ρυθμικό του μπάσο και ο χαρακτηριστικός ήχος των Tame Impala μου ταιριάζει πολύ και σίγουρα εύχομαι να συνεχίσουν να κάνουν τόσο καλή μουσική γιατί είναι από τα συγκροτήματα που θεωρώ πως είναι αρκετά υποτιμημένα για την ποιότητα της μουσικής που προσφέρουν.


A Tribe Called Quest – We The People (Διαμαντής Λουδάρος)

Οι ιστορικοί Hip-Hoppers της Ανατολικής Ακτής επανήλθαν το 2016 με εκπληκτικό άλμπουμ και αυτήν εδώ την κομματάρα, που στήνει στον τοίχο τον Trump και τους υποστηρικτές του.


Queens Of The Stone Age - Smooth Sailing (Στέφανος Πρεδάρης, Γιώργος Φακαλής)

Λίγοι καλλιτέχνες καταφέρνουν να βγάλουν από μέσα σου έναν διαφορετικό εαυτό. Ισορροπώντας ανάμεσα σε μια βασανιστική αίσθηση κινδύνου και στην αποπλάνηση με το σκοτάδι, το … Like Clockwork ήταν σίγουρα από τις κυκλοφορίες που ξεχώρισαν για τη μοναδικότητά τους. Μια ιδιαίτερη γοητεία, που παρά το ότι ήταν απόκοσμη, κατάφερε να σαγηνεύσει πολλούς.


Rival Sons - Pressure And Time (Γιώργος Φακαλής)

Το rock’n’roll πέθανε, θα έλεγε κάποιος που δεν έχει ακούσει Rival Sons. Ένας καθαρά κιθαριστικός ήχος που, ξεκάθαρα, λείπει από τη σημερινή μουσική βιομηχανία. Τους λατρεύω για την ολντσκουλιά τους, για την ενέργειά τους, για τη φωνάρα του Jay Buchanan και το 'Pressure And Time' είναι το πιο αντιπροσωπευτικό τους δείγμα. Φέρτε τους στην Ελλάδα!


Muse – Supremacy (Νικόλας Αραχωβίτης)

Ένα από τα πιο ανατριχιαστικά κομμάτια που έγραψαν ποτέ οι Muse, θα μπορούσε να θεωρηθεί και το συγκεκριμένο. Ο συνδυασμός της μουσικής με την παρανοϊκή φωνή του Matt Bellamy να κραυγάζει, ταράζει τα αυτιά μας.


Black Rebel Motorcycle Club - Little Thing Gone Wild (Δημήτρης Φαληρέας)

Με είχε ενθουσιάσει τόσο πολύ σαν πρώτο single που προπαράγγειλα το δίσκο. Φυσικά και το μετάνιωσα όταν άκουσα τον υπόλοιπο, αλλά τι να κάνουμε.


Mumford And Sons – Ghosts That We Knew (Νίκος Παπανικολάου)

Το Babel, αναμφισβήτητα, είναι ένα άλμπουμ γεμάτο υπέροχα κομμάτια. Το 'Ghosts That We Knew' υπήρξε η ήρεμη δύναμη του δίσκου και ένα κομμάτι που με συντρόφευσε σε πολλές διαφορετικές στιγμές της ζωής μου. Και συνεχίζει να το κάνει.


Red Hot Chili Peppers – Dark Necessities (Μάγδα Σαββινίδου, Νικόλας Αραχωβίτης)

Δεν θα μπορούσε να είναι αγαπημένη μου λίστα της δεκαετίας χωρίς Red Hot Chili Peppers. Αγαπώ το κομμάτι αυτό τόσο πολύ γιατί είναι η απόδειξη ότι ένα συγκρότημα μετά από πολλά χρόνια μπορεί,αν το έχει όπως οι Red Hot Chili Peppers, να γράφει κομμάτια που θα σε αγγίζουν όπως τα πρώτα τους. Γκρουβάτος ρυθμός και κιθαριστικά solo από το διάστημα χτύπησαν το 2016 μέσα στον ‘The Getaway’. Στο repeat λοιπόν, κάνοντας ευχή να μην σταματήσουν να κάνουν ποτέ μουσική.


Anderson .Paak – Come Down (Διαμαντής Λουδάρος)

O Anderson .Paak βάζει αναλογικούς και vintage ήχους στις παραγωγές του και ξαφνικά, το σύγχρονο R’n’B γίνεται ενδιαφέρον όχι μόνο για τους λάτρεις του είδους.


Foals – Inhaler (Στέφανος Πρεδάρης)

Μοναδική φωνητική εκτέλεση του ικανότατου Φιλιππάκη , που κορυφώνεται στο pre-chorus και chorus.


Muse - Animals (Γιώργος Φακαλής, Νίκος Παπανικολάου)

Εδώ, τα λόγια περιττεύουν. Οι Muse είναι το σπουδαιότερο από τα μεγάλα σύγχρονα συγκροτήματα, γιατί επανακαθορίζουν και εφευρίσκουν τη μουσική του αύριο. Λυπάμαι για τα άλλα δέκα κομμάτια που κόπηκαν από τη λίστα, αλλά αφενός το 2nd Law είναι με διαφορά το αγαπημένο μου άλμπουμ τους, αφετέρου το Animals είναι πιο κοντά στο τι θέλω να ακούω από τον Bellamy και την παρέα του.


Editors – Sugar (Νικόλας Αραχωβίτης, Μάγδα Σαββινίδου)

Μία από τις πιο μεγάλες επιτυχίες που περιείχε το ‘The Weight of Your Love’ του 2013 και που ίσως να κουραστήκαμε να ακούμε στο ραδιόφωνο, ήταν το ‘Sugar’ των Editors. Εντάξει, όντως το κομμάτι το άξιζε. Όσες φορές και να το ακούσω μου αρέσει ακόμη περισσότερο.Ένα ιδιαίτερο γκρουπ με μία δική του ξεχωριστή ποιότητα. Love, love, love.


Kasabian - La Fee Verte (Δημήτρης Φαληρέας)

Η "πράσινη νεράιδα" του Velociraptor και το καλοκαίρι του 2011 που περάσαμε με τον κολλητό βλέποντας ξανά και ξανά το London Boulevard και αναλύοντας το υπέροχό του soundtrack.


The Walkmen – Heaven (Νίκος Παπανικολάου)

Ουφ. Όσο αγαπώ αυτό το κομμάτι, το άκουσα σε πολύ δύσκολες στιγμές. Εκείνο το απόγευμα Σεπτέμβρη στο Ελ. Βενιζέλος, εκείνο το πρωινό του Νοέμβρη στη στάση λεωφορείων στο Εδιμβούργο. Ωστόσο πάντα θα το λατρεύω γιατί αποτελεί μέρος του soundtrack της ζωής μου.


Muse – Psycho (Μάγδα Σαββίνίδου)

Είναι σίγουρο ότι οι Muse έχουν μία από τις καλύτερες συνταγές για τα καλύτερα rock κομμάτια. Από την πρώτη κιόλας ακρόαση του Drones,που ήταν απίστευτος, ξεχώρισα το κομμάτι αυτό γιατί ήταν τόσο δυνατό και είχε ένα πολύ ισχυρό πολιτικό μήνυμα. Όταν δε, το άκουσα και live μπήκε αμέσως στη λίστα με τα αγαπημένα μου κομμάτια ever, συνεπώς ανήκει σίγουρα και στα αγαπημένα της δεκαετίας.


Greta Van Fleet – Highway Tune (Διαμαντής Λουδάρος)

Ναι, νοσταλγούν τους «δεινοσαύρους» δίχως αύριο.Αλλά, μήπως είναι και ο καλύτερος τρόπος να μάθουν, μέσω των Greta, το Classic Rock κι αυτοί που δεν το ξέρουν;


Foo Fighters - These Days (Στέφανος Πρεδάρης)

Με παραγωγό απο την Nirvana (Nevermind) εποχή και Novocelic (N