Ο Johnny Cash φόρεσε τα μαύρα για τον κάθε καταπιεσμένο επί γης


Στις 26 Φεβρουαρίου του 1932, στο Kingsland του Arkansas, γεννήθηκε ο John R. Cash (Johnny Cash) από φτωχούς αγρότες γονείς. Ήταν ο τέταρτος κατά σειρά από τα επτά αδέρφια της οικογένειας. Στην ηλικία των τριών ετών μετακόμισε με την οικογενειά του στο Dyess, όπου και έζησε έως ότου τελείωσε το Λύκειο. Μαζί με τους γονείς του και τα αδέρφια του, δούλευαν στις βαμβακοφυτείες τραγουδώντας συνεχώς όλοι μαζί gospel και country μουσική. Στα δώδεκά του, που έμαθε κιθάρα από τη μητέρα του και ένα παιδικό του φίλο, ξεκίνησε να γράφει και να παίζει τα πρώτα του τραγούδια. Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από το θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Jack που αγαπούσε ιδιαίτερα, όταν αυτός τραυματίστηκε σοβαρά εν ώρα εργασίας, καθώς επίσης και από τη στάση του πατέρα του που κράτησε μετά τον χαμό του αδερφού του.


Γράφει ο Νικόλας Αραχωβίτης


Ο Johnny Cash ήταν ένας ένθερμος πατριώτης ο οποίος στήριζε και λάτρευε την Αμερική, οποιοδήποτε πρόεδρο και αν είχε. Στα δεκαοχτώ του, ενώ υπηρετούσε στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία, δημιούργησε το πρώτο του συγκρότημα The Landsberg Barbarians στην Γερμανία και αγόρασε την πρώτη του κιθάρα. Όταν έφυγε από την Πολεμική Αεροπορία, το 1954 παντρεύτηκε την Vivian Liberto και μετακόμισαν στο Memphis του Tennessee. Εκεί ο Cash εντρύφησε στο μουσικό είδος της rockabilly, γνώρισε τους Tennessee Two με τους οποίους συνεργάστηκε για 25 χρόνια και ηχογράφησε τα πρώτα του τραγούδια στη Sun Records, στούντιο του Sam Phillips. Το Folsom Prison Blues και το I Walk the Line που ηχογραφήθηκαν στην πορεία το 1955 και το 1956 αντίστοιχα, κατέκτησαν τις πρώτες θέσεις των charts της χώρας. Τον ίδιο καιρό διέκοψε τη συνεργασία του με τη Sun Records για να υπογράψει με την Columbia και έτσι μπόρεσε να ασχοληθεί και με το είδος της gospel.


«Ευχαριστώ τον Θεό για τις ελευθερίες που έχουμε στη χώρα μας. Τις σέβομαι πολύ. Ακόμα και το δικαίωμα να κάψεις τη σημαία, είμαι περήφανος για αυτά τα δικαιώματα. Αλλά θα σας πω κάτι, έχουμε επίσης και το δικαίωμα στην οπλοκατοχή, και αν κάψεις τη σημαία, θα σε πυροβολήσω. Αλλά θα σε πυροβολήσω με πολύ αγάπη, σαν καλός Αμερικανός»

Λόγια του Cash στο Nassau Coliseum, Uniondale, NY – Μάρτιος του 1990

Στα τέλη της δεκαετίας του ‘50, ο Johnny Cash ξεκίνησε να πίνει αρκετά και να κάνει χρήση ουσιών, προκειμένου να ανταπεξέλθει στις περιοδίες του, ενώ παράλληλα αρκετές ήταν οι φορές που είχε συλληφθεί από την αστυνομία, περνώντας μερικές νύχτες στη φυλακή ή πληρώνοντας πρόστιμα.


Ενθυμούμενος το παρελθόν του, σε μία συνέντευξη το 1997, δήλωσε: «Έπαιρνα τα χάπια για λίγο καιρό, και στη συνέχια τα χάπια άρχισαν να με παίρνουν.

Το 1964 κυκλοφόρησε το album Bitter Tears: Ballads of the American Indian με το οποίο εστίαζε στην ιστορία των Ιθαγενών πληθυσμών της Αμερικής, καθώς και τα προβλήματά τους. Παρά το μποϊκοτάρισμά του από τις εταιρίες, το album κατάφερε να σκαρφαλώσει στις πρώτες θέσεις της country.


Φτάνοντας σε ακραίο σημείο με τον εθισμό του στα ναρκωτικά και την συμπεριφορά του, αναγκάζεται να πάρει διαζύγιο με την Vivian και ακυρώνει πολλές εμφανίσεις. Την αμέσως επόμενη χρονιά το ντουέτο του Cash μαζί με την June Carter στο κομμάτι 'Jackson' κερδίζει βραβείο Grammy, με την εντυπωσιακή φωνή της να τον «αγγίζει» και να της κάνει, μετέπειτα το 1968, πρόταση γάμου επί σκηνής σε μία συναυλία στον Καναδά.

Το γράμμα στη June, που ψηφίστηκε ως το καλύτερο μήνυμα αγάπης όλων των εποχών


23 Ιουνίου 1994


Odense, Denmark.


Χρόνια πολλά Πριγκίπισσα,


Μεγαλώνουμε και χρησιμοποιούμε ο ένας τον άλλο. Σκεφτόμαστε όμοια. Διαβάζει ο ένας τη σκέψη του άλλου. Γνωρίζουμε τι επιθυμεί ο άλλος δίχως να το ζητήσει. Μερικές φορές εκνευρίζει λίγο ο ένας τον άλλο. Μπορεί μερικές φορές να θεωρούμε τον άλλο σαν δεδομένο. Αλλά μια φορά στο τόσο, όπως και σήμερα, συλλογίζομαι και διαπιστώνω πόσο τυχερός είμαι που μοιράζομαι τη ζωή μου με την καλύτερη γυναίκα που γνώρισα ποτέ. Εξακολουθείς να με εντυπωσιάζεις και να με εμπνέεις. Με επηρεάζεις προς το καλύτερο. Είσαι το αντικείμενο του πόθου μου, ο νούμερο ένα γήινος λόγος για την ύπαρξή μου. Σε αγαπώ πολύ.


Χρόνια πολλά Πριγκίπισσα.


- John

Την ίδια περίοδο πραγματοποιούσε συναυλίες σε φυλακές, λέγοντας πως ο ίδιος ένιωθε τον πόνο των άλλων και πως τραγουδούσε για όσους είχαν ανάγκη να πιστέψουν σε κάτι και να εμψυχωθούν. Η πιο γνωστή συναυλία ήταν αυτή του Folsom Prison το 1968, η οποία έφτασε στο νούμερο ένα όταν κυκλοφόρησε σε live album. Με αυτή την ζωντανή ηχογράφηση στις φυλακές, ήθελε να δείξει πόσο άγριο ήταν να τραγουδάς για αυτούς τους ανθρώπους. Έτσι το κοινό τον αγάπησε και άρχισαν να τον βλέπουν ως τον Johnny Cash, τον επαναστάτη.

Το διάστημα εκείνο στην Αμερική, επικρατούσε μεγάλη αναταραχή. Η πολιτική ουδετερότητα του Cash σε συνδυασμό με την αγάπη για την πατρίδα του, τον ώθησε να αναφέρει στον αέρα της δικής του τηλεοπτικής εκπομπής The Johnny Cash Show πως θα στηρίξει τον πρόεδρο στα όσα είχε δηλώσει τότε, για την αποκατάσταση της ειρήνης στη χώρα. Έτσι, ο πρόεδρος τον ευχαρίστησε μέσω μιας επιστολής και ένα χρόνο αργότερα, τον προσκάλεσε να δώσει μία συναυλία στον Λευκό Οίκο.


An Evening at the White House


To 1970, o τότε πρόεδρος της Αμερικής Richard Nixon, αναγνωρίζοντας τη συμβολική του σημασία και την επίδραση που είχαν τα τραγούδια του στο λαό της χώρας του, κάλεσε τον ίδιο να δώσει μία συναυλία στις 17 του Απρίλη στον Λευκό Οίκο. O Johnny Cash προβληματίστηκε πολύ, καταλαβαίνοντας πως αυτή θα ήταν μια καθοριστική στιγμή για τον ίδιο. Ο πρόεδρος Nixon, πιστεύοντας ότι ο Cash μπορούσε να «αγγίξει» όλη τη χώρα και να επηρεάσει τις απόψεις τους, τον χρησιμοποίησε με σκοπό να στρέψει το λαό με το μέρος του, παίζοντας country μουσική του Νότου. Ο πρόεδρος, του είχε ζητήσει μάλιστα, να παίξει δύο συγκεκριμένα τραγούδια για να «περάσει» μηνύματα που αυτός ήθελε. Όμως ο Cash από την πλευρά του, όχι μόνο δεν το έπραξε, αλλά αντιθέτως έθεσε ο ίδιος με έμμεσο τρόπο προβληματισμούς στον Nixon, παίζοντας μία καινούρια του σύνθεση με πολιτικό-κοινωνικό μήνυμα, το 'What is Truth'.

Λίγο μετά τη συναυλία του στον Λευκό Οίκο, κυκλοφορεί το Man in Black στο οποίο μιλάει για τον ίδιο και αποκαλύπτει τον λόγο για τον οποίο εμφανιζόταν μαυροφορεμένος. Στους στίχους του τραγουδιού, λέει πως με αυτό του το ντύσιμο πρέσβευε τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους, αλλά και τους φυλακισμένους που εξακολουθούν να βρίσκονται στη φυλακή γιατί είναι θύματα των καιρών.


Τη δεκαετία του ‘80 εντάχθηκε στο Country Music Hall of Fame, ενώ στη συνέχεια μαζί με τους Highwaymen πραγματοποίησε μια καλή μουσική πορεία με την κυκλοφορία τριών albums. Παράλληλα εμφανιζόταν σε αρκετές τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες ως ηθοποιός, κερδίζοντας αναγνώριση. Την επόμενη δεκαετία ο Cash έκανε πολλές συνεργασίες με μεγάλα ονόματα της μουσικής σκηνής, καθώς επίσης είχε και αρκετές συμμετοχές σε ηχογραφήσεις άλλων καλλιτεχνών όπως αυτή του Bob Dylan, αλλά και δικών του albums με τη συμμετοχή άλλων μουσικών. Σπουδαίες ήταν επίσης και διασκευές γνωστών τραγουδιών που έκανε και αγαπήθηκαν εξίσου από τον κόσμο, με σημαντικότερες το 'Hurt' των Nine Inch Nails, το 'Personal Jesus' των Depeche Mode, το 'One' των U2, αλλά και το 'Solitary Man' του Neil Diamond. Ακολούθησαν κι άλλες βραβεύσεις, ηχογραφήσεις αρκετού υλικού και κυκλοφορίες album, ώσπου και στις 12 Σεπτεμβρίου του 2003, ενώ η κατάσταση της υγείας του είχε επιδεινωθεί, άφησε την τελευταία του πνοή, λίγους μόλις μήνες μετά το θάνατο της γυναίκας του June.

Ο Johnny Cash υπήρξε ένας βαθιά ευαισθητοποιημένος καλλιτέχνης για το κάθε τι που συνέβαινε γύρω του. Με μία κιθάρα και τη βαρύτονη φωνή του, άφησε το στίγμα του στα μονοπάτια της country, rockabilly, folk, rock and roll και gospel μουσικής, δίδαξε με τα τραγούδια του και προσπάθησε να κάνει την κοινωνία λίγο καλύτερη με τον δικό του τρόπο. Γνώριζε πώς είναι να βρίσκεσαι στην «κορυφή» αλλά και στον «πάτο». Υπήρξε ένας από τους πιο παραγωγικούς καλλιτέχνες μουσικής όλων των εποχών. Στα περίπου 50 χρόνια δράσης του, κατάφερε να κυκλοφορήσει σχεδόν 100 albums, να ενταχθεί σε πέντε διαφορετικές κατηγορίες Hall of Fame της μουσικής, καθώς και να κερδίσει πολλά άλλα τιμητικά βραβεία για τα έργα του. Η προσφορά του ήταν τεράστια.