Ο δίσκος Book Of Bad Decisions των Clutch είναι το πάτημα του γκαζιού μετά από μία δύσκολη στροφή


Δεν οδηγείς καιρό αλλά ποτέ δεν είχες σκεφτεί πως δεν είσαι ικανή, απλά δεν έδωσες ποτέ αξία και προτεραιότητα στο ζήτημα. Άλλωστε η οδήγηση δεν ήταν η μόνη που ανήκε σε μία τέτοια μεταχείριση από μέρους σου. Πολλά πράγματα έμεναν συνειδητά πίσω, είτε επειδή είχες σκεφτεί πως ανήκουν σε έναν άλλο χωροχρόνο της ζωής σου είτε επειδή δεν είχαν έως τότε τραβήξει αρκετά την προσοχή σου.


Γράφει η Αναστασία Μαρκολέφα


Το πλήρωμα του χρόνου έρχεται για το καθετί όμως, ή τουλάχιστον έτσι επιμένεις ακόμη να πιστεύεις.


“Weird times


She radiated


Out of control”


Η ζώνη τον πρώτο καιρό έμοιαζε να σε πνίγει και όλα τα αντικείμενα δεν κατείχαν καμία απολύτως γνώριμη θέση. Πηγαινοέφερνες την θέση μη ξέροντας τι είναι καλύτερο για την στάση του σώματος σου, μήπως ήξερες την ίδια την στάση του σώματος που έπρεπε να κρατήσεις? Κατσουφιασμένη και μπερδεμένη πάσχιζες να αντιγράψεις την λογική όσων οδηγών βρέθηκες συνοδηγός.


Καρδιοχτύπια αργότερα και μίλια απογοητευμένων σκέψεων παρακάτω βρήκες μία πειθαρχεία που βοήθησε κάθε πτυχή όσων γνώριζες και μεταχειριζόσουν.


“Are you cool?


Well I'm cool


Is everybody cool?


Well let's get hot”


Ο φόβος σου να αποκτήσεις την αυτοπεποίθηση του πιο απλού πράγματος ξαφνικά φάνταζε η δύναμη σου. Όπως συμβαίνει με κάθε τι στην ενήλικη πια ζωή μας. Οτιδήποτε αρχικά μας φοβίζει, μαζεύει και τιθασεύεται υποκαθιστώντας την τρομάρα που μας προσέφερε με μια αίσθηση δυναμισμού που μας γίνεται απαραίτητη. Πράγματα που μας φόβιζαν μετατράπηκαν για στιγμές στις μοναδικές διεξόδους μας από την πραγματικότητα.


Διέξοδος, κάθε φορά που πίεσες τα αλάρμ σε ένα θεοσκότεινο στενό γυρνώντας από την πρώτη σου δουλειά , απελευθέρωσες τη ζώνη σου και ξαφνικά από την κάτω πλευρά της κοιλιάς σου απελευθερώθηκε ένα βουβό κλάμα. Άκουγες τον εαυτό σου επιτέλους να ανασαίνει σαν να ήσουν θεατής του από κάπου κοντά. Επιβεβαίωσες ότι οι πόρτες είναι κλειδωμένες και με τα δυο σου χέρια ακούμπησες δεξιά και αριστερά στο τιμόνι, σαν να αγκάλιαζες κάποιον φίλο. Ένιωσες μια ζεστασιά να σε διαπερνάει.


“Gimme the keys, they can keep the guarantee


Gimme the keys, and get the hell out of dodge”


Ένα πρωινό μπήκες άγρυπνη και ζαλισμένη από το χτεσινό μεθύσι μέσα στο ζεστό σαλόνι εκείνου του αυτοκινήτου που το βάραγε από το πρωί ο ήλιος. Έβγαλες την ταχύτητα ανόρεχτη και έβαλες μπροστά τη μηχανή, όταν δυνατή μουσική άρχισε να ξεπηδάει από τα ηχεία που είχαν μείνει από το βράδυ στο τέρμα.


“Defcon! Tractor beams!


Weaponized Funk


In walks Barbarella, set to stun


Defcon! Tractor beams!


Gamma ray gun”


Δεν επιχείρησες καν να το χαμηλώσεις. Οδήγησες τουλάχιστον δέκα λεπτά όταν η διάθεση σου είχε ήδη αλλάξει δίχως να έχεις προσπαθήσει. Σε εκείνη την γνωστή στροφή που σε έβρισκε πάντα στην δεξιά λωρίδα του δρόμου, τώρα βρισκόσουν στην αριστερή. Την είχες μάθει τόσο καλά που την έβγαλες δίχως σταλιά φρένο. Άφησες χαλαρά το γκάζι από πριν, σχεδόν γνωρίζοντας την ιδανική ταχύτητα για την καμπυλότητα της