Οι αγαπημένες ταινίες του 2019


Βρισκόμαστε πλέον στο σβήσιμο του 2019 και όπως κάθε χρονιά, ήρθε η στιγμή που όλοι μας περιμέναμε. Αυτήν την φορά δεν αναφέρομαι μόνο στα Χριστούγεννα όμως, αλλά και στα κινηματογραφικά μας top 10, μια δοκιμή που έγινε πλέον παράδοση. Ξεφυλλίζοντας λοιπόν τις σημειώσεις των ταινιών που είχα την τύχη (ή την ατυχία) να παρακολουθήσω φέτος, συνειδητοποίησα πόσο κινηματογραφικά «φορτωμένο» είναι το 2019, με πολλά ξεχωριστά και εξαιρετικά φιλμ, σε κάθε κατηγορία. Αυτό κατέστησε το καθήκον της δημιουργίας αυτής της λίστας ιδιαίτερα απαιτητικό. Ωστόσο, όπως κάθε χρόνο, αποφάσισα να διατηρηθώ όσο πιο αμερόληπτος γίνεται, προσθέτοντας βέβαια και μια ελαφριά δόση προσωπικής προτίμησες στην συνταγή.


Γράφει ο Αλέσσιο Γκούτζιος


10. Ready or Not

Μπορεί αυτή η ταινία να βρίσκεται στην τελευταία θέση της λίστας, είναι ωστόσο η ταινία που πιο πολύ αγάπησα φέτος. Ένα εξαιρετικά καλαίσθητο comedy-horror, με διάσπαρτες πινελιές gore δοσμένες με ιδιαίτερα λεπτό τρόπο. Το «Ready or Not» καταφέρνει με μοναδικό τρόπο, να διατηρήσει μια δυσοίωνη αισθητική κρατώντας όμως ένα ελαφρύ και ευχάριστο κλίμα για τον θεατή σε κάθε στιγμή. Η επίδοση της Samara Weaving δε , είναι μαγευτική. Η ταλαντούχα ανιψιά του Hugo είναι το στοιχείο που κάνει το «Ready or Not» μια πραγματικά αξιομνημόνευτη ταινία. Αυτό δεν το καταφέρνει μόνο μέσα από την ηθοποιία της, αλλά κυρίως μέσα από τον χαρακτήρα που υποδύεται. Παρά τα δεκάδες τεμπέλικα Χολιγουντιανά remake με πλήρως θηλυκό καστ, οι σεναριογράφοι του «Ready or Not» κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα δυνατό, καλοδουλεμένο θηλυκό πρωταγωνιστή, δεκάδες φορές πιο βαθύ από οτιδήποτε άλλο παρουσίασε το Χόλυγουντ φέτος. Δυναμική, όμορφη και αποφασισμένη, η εκπληκτική Samara με έκανε κατά την διάρκεια της ταινία κυριολεκτικά να φωνάξω «Πάμε κορίτσαρε, σκότωσε τους όλους!!»

9. The Art of Self-Defense

Το «The Art of Self-Defense» είναι μια ιδιαίτερη μαύρη κωμωδία που πραγματεύεται ένα πολύ επίκαιρο ζήτημα, αυτό της τοξικής αρρενωπότητας. Το φιλμ αρχικά μοιάζει απλό και ανάλαφρο, με την χαρακτηριστικά απροσάρμοστη ηθοποιία του Jesse Eisenberg να δεσπόζει. Το σενάριο ωστόσο γρήγορα αλλάζει, ενώ η ταινία αργά και σταδιακά βυθίζεται σε έναν σκοτεινό βούρκο μίσους, βίας και απόγνωσης. Τα κοινωνικά μηνύματα είναι δυνατά και ξεκάθαρα, ενώ ο σκηνοθέτης φαίνεται πολλές φορές πως επιδιώκει να προκαλέσει αίσθηση στον θεατή, με σκοπό να τον αναγκάσει να προβληματιστεί για όλα όσα παρακολουθεί.

8. Knives Out

To «Knives Out» ανήκει σε ένα συγκεκριμένο είδος ταινιών, ονόματι «whodunit». Οι ταινίες whodunit ήταν κάποτε πολύ δημοφιλής, τα τελευταία χρόνια όμως ξεχάστηκαν καθώς σε ελάχιστες περιπτώσεις εμφάνιζαν πρωτοτυπία, και ήταν αρκετά προβλέψιμες. O Ryan Johnson ωστόσο σπάει αυτό το μοτίβο φέτος και μας παραδίδει ένα ωραία δομημένο, ευφυές και αρκετά πρωτότυπο φιλμ, φέρνοντας μια φρέσκια πνοή στο whodunit. Το καστ της ταινίας είναι αστρικό, με ονόματα όπως Daniel Craig, Ana de Armas, Michael Shannon, Chris Evans και Tommy Lee Curtis, των οποίων οι φανταστικές ηθοποιίες πλαισιώνουν άψογα την καλοχτισμένη πλοκή. Τέλος η δυναμική σκηνοθετική προσέγγιση του Ryan Johnson δίνει την τελευταία ευχάριστη πινελιά, κάνοντας το «Knives Out» μια από τις πιο διασκεδαστικές ταινίες του 2019.

7. Dolemite Is My Name

«Dolemite is my name, and fuckin' up motherfuckers is my game!»

Συνοψίζοντας το σε μια πρόταση, το «Dolemite is my name» είναι το «Disaster Artist» του 2019. H ταινία διηγείται την πραγατική ιστορία του Rudy Ray Moore, ενός ιδιόρρυθμου παρουσιαστή, ο οποίος παρουσιάζει στον κόσμο ένα πρωτοπόρο και επαναστατικό για την εποχή πάντρεμα κωμωδίας και ραπ μουσικής. Συγκεκριμένα η ιστορία του ξεκινάει όταν ένα βράδυ αποφασίζει να παρουσιάσει στον κόσμο το άσεμνο alter-ego του ονόματι Dolemite, που μέσα από υβριστικούς ραπ στοίχους προκαλεί μεγάλη αίσθηση στην νυχτερινή ζωή της μαύρης κοινότητας. Ο Rudy βλέπει σταδιακά την δημοτικότητα του αισχρού Dolemite να αυξάνεται, ώσπου κάποια στιγμή τραβάει αναπόφευκτα τα βλέμματα της λευκής κοινότητας πάνω του. Από εκεί η ιστορία του Dolemite γίνεται ένα κρεσέντο παράνοιας με κορύφωση την στιγμή που αποφασίζει να γυρίσει την δική του ταινία, πράγμα το οποίο καταφέρνει έπειτα από αμέτρητες δυσκολίες και κλειστές πόρτες. Πέρα από το καθαρά κωμικό ύφος της ταινίας, το «Dolemite is my name» απεικονίζει εξαιρετικά την Αμερική κοινωνία των 70s καθώς και τις έντονες φυλετικές αντιπαραθέσεις της εποχής. Ολοκληρώνοντας για το φιλμ αυτό, η επιστροφή του Eddy Murphy στην μεγάλη οθόνη ως Rudy Ray Moore είναι από τα ομορφότερα κινηματογραφικά γεγονότα του 2019.

6. Joker

Το «Joker» είναι ίσως η πιο πολυσυζητημένη και αμφιλεγόμενη ταινία της χρονιάς, και ως εκ τούτου, σχεδόν όλα όσα θα μπορούσαν να ειπωθούν και να γραφτούν για αυτό έχουν ήδη ειπωθεί και γραφτεί, πολλάκις. Ο λόγος που αυτό το φιλμ συζητήθηκε τόσο είναι η υποτιθέμενη σκληρή κοινωνική κριτική που ασκεί. Ωστόσο εγώ θα ήθελα να κάνω μια διαφορετική προσέγγιση, διότι η κοινωνική διάσταση της ταινίας για να είμαι ειλικρινής μου πέρασε ελαφρώς αδιάφορη. Μέσα στην διαμάχη των ευρύτερων νοημάτων που μπορεί να έχει ή να μην έχει, φαίνεται πως πολλοί, αν όχι οι περισσότεροι, ξέχασαν ότι το «Joker» είναι μια comic-book ταινία. Αυτός είναι ο λόγος που ως λάτρης των κόμικς, θα ήθελα να σχολιάσω αυτήν την πλευρά της ταινίας, διότι αυτήν την πλευρά κατανόησα και αγάπησα. Το «Joker» λοιπόν είναι αυτό ακριβώς που περίμενα να δω, μια ταινία καλογραμμένη, προσεκτική στις λεπτομέρειες και πάνω από όλα σκοτεινή, σε πραγματική DC-αισθητική. Η εξωπραγματική ηθοποιία του Joaquin Phoenix μας μεταδίδει τέλεια την αργή, σταθερή, καθοδική πορεία του Arthur Fleck προς την παράνοια, και την μετάβαση του από διαταραγμένος σε ψυχασθενής. Παράλληλα οι διάσπαρτες αναφορές σε παλαιοτέρα κόμικς και ταινίες θα κάνουν όλους τους φαν να χαμογελάσουν, ενώ η σκηνοθεσία του Todd Phillips ανυψώνει την ταινία στα ουράνια. Το «Joker» εν ολίγης, είναι από τις καλύτερες comic-book ταινίες όλων των εποχών.

5. The Two Popes

Αυτή η ταινία ήταν μια προσθήκη της τελευταίας στιγμής, αλλά μόλις την ολοκλήρωσα συνειδητοποίησα αμέσως ότι είναι μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, και μάλιστα ότι αξίζει μια θέση ψηλά σε αυτήν την λίστα. Το «The Two Popes» εξιστορεί τα πραγματικά γεγονότα γύρω από την απόφαση του Πάπα Βενέδικτου να παραιτηθεί από τον τίτλο του, τοποθετώντας στην θέση του τον Πάπα Φραγκίσκο. Η ταινία διερευνά την εξέλιξη της ιδιόρρυθμης σχέσης ανάμεσα στον Jorge Bergolio και τον Joseph Ratzinger και πώς από αντίπαλοι καρδινάλιοι κατέληξαν σε μια αρμονική συμβίωση στο Βατικανό ως Πάπας και «Papa Emeritus» αντίστοιχα. Η σκηνοθεσία της ταινίας είναι διακριτική και κομψή, με ήρεμα πλάνα και ζωντανά χρώματα, ενώ μέσα από απλές λήψεις, ο σκηνοθέτης πολλές φορές κάνει ξεκάθαρο το μήνυμα του. Αυτή η εκλεπτυσμένη σκηνοθετική προσέγγιση είναι απαραίτητη για να μπορέσουμε να απολαύσουμε το πραγματικό μεγαλείο της ταινίας, δηλαδή οι ηθοποιίες των Anthony Hopkins και Jonathan Pryce. Χωρίς αυτά τα δύο ιερά τέρατα της υποκριτικής, η ταινία σε καμία περίπτωση δε θα βρισκόταν σε αυτήν την λίστα.

4. Parasite

Ας είμαστε ειλικρινής. Όλοι φέτος είχαμε έναν φίλο που με την πρώτη ευκαιρία θα ξεστόμιζε την φράση που μέσα στο 2019 ακούσαμε περισσότερο. «Έχεις δει τα Παράσιτα;». Το υπόλοιπο της συζήτησης ήταν γνωστό, ανάλογα με το αν δώσαμε θετική η αρνητική απάντηση, και ιδιαίτερα στην δεύτερη περίπτωση θα νιώθαμε πως διαπράξαμε κάποιο έγκλημα. Για να μην υπάρξει κάποια παρεξήγηση όμως, το «Parasite» του κορεάτη κινηματογραφιστή Bong Joon Ho είναι πραγματικά καταπληκτική ταινία, που θα μας κρατήσει καθηλωμένους στην οθόνη μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο. Ωστόσο όσοι έχουν εντρυφήσει σε κορεάτικα θρίλερ, ή ακόμη και σε παλαιότερες ταινίες του ίδιου Bong Joon Ho, θα συμφωνήσουν μαζί μου όταν πω πως αυτό το φιλμ παραφουσκώθηκε ελαφρώς, λόγο της τεράστιας εμπορικής επιτυχίας που επίτευξε. Σε κάθε περίπτωση όμως, το «Parasite» είναι σίγουρα μια από τι καλύτερες ταινίες του 2019. Πέρα από την μοναδική πλοκή που θα μας αφήσει άναυδους, η σκηνοθετική προσέγγιση είναι ιδανική, ενώ οι ηθοποιίες όλων όσων συμμετέχουν είναι απόλυτα ταιριαστές με το παιχνιδιάρικο ύφος της ταινίας.

3. The Irishman

Όσον αφορά το «The Irishman», θα ξεκινήσω λέγοντας το εξής: Όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα «μεγάλα κεφάλια» του Χόλυγουντ και αν ξεχάσουν την ύπαρξή του, ο Martin Scorsese καταφέρνει να αποδείξει γιατί έχει κατοχυρώσει άξια μια θέση ψηλά στο πάνθεων των σπουδαιότερων σκηνοθετών. Επιπλέον, φαίνεται να το καταφέρνει πάντα με σχετική ευκολία. Ας γυρίσουμε στην ταινία ώμος. Το «The Irishman» δεν είναι σε καμία περίπτωση το Magnus Opus του Scorsese. Είναι ωστόσο κάτι παραπάνω. Η ταινία αυτή είναι ένας προσωπικός φόρος τιμής σε ολόκληρη την σπουδαία γκανγκστερική φιλμογραφία που με τα χρόνια έχτισε. Μέσα από τις αναμνήσεις του Robert De Niro, υποδυόμενο έναν Ιρλανδό hitman της μαφίας, θα νιώσουμε και εμείς πως ταξιδεύουμε στις δικές μας αναμνήσεις, ανακαλύπτοντας γνώριμους χαρακτήρες. Με αυτό το φιλμ ο Scorsese καταφέρνει να μας προκαλέσει ένα οικείο συναίσθημα, χωρίς ποτέ να γίνεται ανέμπνευστο ή μονότονο. Η αισθητική της ταινίας είναι από μόνη της ένα έργο τέχνης, και για την υποκριτική δεν χρειάζεται πιστεύω να ειπωθεί κάτι. Η μεγάλη διάρκεια αρχικά ξένισε πολλούς, αλλά τελικώς παίζει καθοριστικό ρόλο για να νιώσουμε το πλήρες βάθος της αφήγησης. Εν κατακλείδι, το «The Irishman» είναι πράγματι μια κλασσική γκανγκστερική ταινία «αλά Scorsese» και δεν υπάρχει τίποτα κακό με αυτό.

2. Marriage Story

Δεν υπερβάλω όταν λέω πως το «Marriage Story» είναι ίσως η πιο συναισθηματικά φορτισμένη ταινία που έχω δεί ποτέ μου. Με ένα μοναδικό τρόπο o σκηνοθέτης Noah Baumbach εξαφανίζει τελείως το τείχος ανάμεσα στον θεατή και τους ηθοποιούς, δίνοντάς μας την αίσθηση ότι παρακολουθούμε πραγματικά γεγονότα. Μας κάνει να νιώθουμε την χαρά, την λύπη, τον θυμό, την απόγνωση και αγανάκτηση των χαρακτήρων. Ο Baumbach θα φροντίσει από το πρώτο δευτερόλεπτο να γνωρίσουμε τα πάντα για τους πρωταγωνιστές, όλες τις σκέψεις τους, όλα τα μοναδικά στοιχεία του χαρακτήρα τους, όλα τα ελαττώματα και τα προτερήματα που τους καθιστούν μοναδικούς, μέχρι να πιστέψουμε πως είναι δικά μας παιδιά. Θα αγαπήσουμε τον Charlie και την Nicole, θα τους μισήσουμε, θα απογοητευτούμε από αυτούς, μα πάνω από όλα θα τους λυπηθούμε, και θα αναρωτηθούμε «Γιατί το κάνετε αυτό, σας παρακαλώ, αγαπηθείτε». Τίποτα από όλα αυτά βέβαια δε θα είχε πετύχει ο σκηνοθέτης, αν οι ηθοποιοί που επέλεξε δεν ήταν σε θέση να το υποστηρίξουν. Ο Adam Driver για ακόμη μια φορά μας αποδεικνύει πως έχει πετάξει από πάνω του το στάτους του ανερχόμενου, ενώ η Scarlett Johansson είναι για μια ακόμη φορά απλά υπέροχη. Πέρα από τις φοβερές ατομικές εκτελέσεις, οι δύο ηθοποιοί φαίνεται να βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία και αυτό είναι ξεκάθαρο στα μάτια του θεατή.

1. The Lighthouse

Το κινηματογραφικό ταξίδι του 2019 τελειώνει με το «The Lighthouse». Μπορεί η επιλογή του συγκεκριμένου φιλμ ως νούμερο 1 να σας φαίνεται ελαφρώς διφορούμενη, καθώς πολλοί δε θα το τοποθετούσαν καν στις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, ωστόσο αποφάσισα να επιλέξω την καλύτερη ταινία με καθαρά προσωπικό γνώμονα. Είχα την τύχη να δω αυτήν την ταινία «ημιλαθραία» στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, και παραδέχομαι πως το περιστατικό ίσως ενίσχυσε την εμπειρία θέασης. Ανεξάρτητα από αυτό όμως, το «The Lighthouse» είναι με μια λέξη, μοναδικό στο είδος του, ξεκινώντας από τα τεχνικά χαρακτηριστικά του. Η ταινία είναι εξολοκλήρου ασπρόμαυρη, γυρισμένη σε 35mm φιλμ με αναλογία απεικόνισης 1,19x1. Με αυτήν την ασυνήθιστη επιλογή, ο Robert Eggers όχι μόνο επιτυγχάνει άψογο ρεαλισμό, μιας και η ταινία μοιάζει να γυρίστηκε το 1910, αλλά προσθέτει επίσης μια ασφυκτική αίσθηση κλειστοφοβίας. Οι λήψεις είναι καλομελετημένες και σε συνδυασμό με τον χειρισμό της κάμερας αλλά και τον μουντό (σχεδόν ανύπαρκτο) φωτισμό, η διεύθυνση φωτογραφίας έχει καταφέρει να αποδώσει σωστά το ζοφερό κλίμα που βιώνουν οι πρωταγωνιστές. Η μουσική υπόκρουση είναι απλή, μονότονη και δυσοίωνη, απόλυτα ταιριαστή με την αποπνικτική ατμόσφαιρα που επικρατεί. Οι προϋποθέσεις της ταινίας είναι εξαιρετικές, το μόνο που μένει για να δέσει αυτό το αλλόκοτο δημιούργημα, είναι μια υποκριτική επίδοση που να στέκεται στο επίπεδο των περιστάσεων. Ακριβώς εδώ μπαίνουν στο παιχνίδι ο Robert Pattinson και ο Willem Dafoe. Η καταπληκτική χημεία που αναπτύσσουν σε συνδυασμό με τις επιμέρους ικανότητες τους, καθιστούν το «The Lighthouse» πραγματικό αριστούργημα. Ας μην παρασυρόμαστε όμως, αυτό δεν είναι το τέλειο φιλμ. Είναι όμως αυτό ακριβώς που μας υποσχέθηκε ο Robert Eggers ότι θα ήταν. Στην εποχή που οι περισσότερες ταινίες φαίνεται να έχουν δυνατές προϋποθέσεις αλλά τραγικές εκτελέσεις, η ειλικρίνεια μπορεί πολλές φορές να επισκιάσει κάποια ασήμαντα κινηματογραφικά παραπτώματα.

Άλλη μια, εξαιρετική οφείλω να σχολιάσω, κινηματογραφική χρονιά φτάνει στο τέλος της. Με τις συνήθεις εξαιρέσεις των τελευταίων ταινιών της χρονιάς, όπως το τελευταίο προς το παρόν Star Wars , το Richard Jewell ή το 1917, είμαι εδώ για να συνοψίσω όλα όσα αξίζει να κρατήσει κανείς, από κινηματογραφικής άποψης από τη φετινή χρονιά, την τελευταία της δεκαετίας.


Γράφει ο Άλκης Νικομάνης


10. Ad Astra/Once Upon a Time in Hollywood

Ξεκινάω τη λίστα μου κλέβοντας ώστε να χαρίσω μια θέση σε δύο ταινίες, οι οποίες, αν και ικανοποιητικές, είχαν δημιουργήσει προσδοκίες για κάτι καλύτερο, για αυτό και βρέθηκαν να μοιράζονται την τελευταία θέση (και τιμή τους). Στην τελευταία ταινία του Tarantino, ο Pitt κλέβει την παράσταση, από τη θέση του δεύτερο ρόλου και ο Di Caprio είναι εξαιρετικός, αλλά τίποτα από τα δύο δεν αποτελεί κάποια αποκάλυψη με τα στάνταρ που οι δύο τους έχουν χτίσει. Πέρα από αυτές τις ερμηνείες και την ατμόσφαιρα που σε ταξιδεύει όμως δεν υπάρχουν πολλά να εκθειάσει κανείς, σε μια ταινία μάλλον ανθολογική που ο σκηνοθέτης αισθάνθηκε την ανάγκη να κάνει για να επισκεφθεί ίσως την εποχή που νοστάλγησε. Από την άλλη το Ad Astra είναι ένα one man show του Brad Pitt, στο ρόλο ενός μοναχικού αστροναύτη που αναζητά «στα άστρα» γήινες αλήθειες, δίχως ποτέ να εκτοξεύεται στα επίπεδα ενός νέου Interstellar ή The Martian από άποψη κορύφωσης.

9. Knives Out

Το whodunit του Rian Johnson έχει ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον, επειδή πάει καιρός που δεν ανθούν, στον κινηματογράφο τουλάχιστον, ιστορίες στο στυλ της Agatha Christie. Ίσως αυτό να ώθησε το σκηνοθέτη στην αναγκαία, κατά τη γνώμη μου κίνηση να φτιάξει ένα προσωπικό μήνυμα για τους θεατές ώστε να μην αποκαλύψουν τα μυστικά της ταινίας βγαίνοντας από την αίθουσα. Μήνυμα αναγκαίο για ταινία που βασίζεται στην πλοκή της, στην εποχή της pop culture που αν πεθάνει λόγου χάρη ο Χ Skywalker στο νέο Star Wars ή ο Χ Lannister στο Game of Thrones, κάποια διεστραμμένα μυαλά το επόμενο δευτερόλεπτο το έχουν διακινήσει σε όλο το διαδίκτυο. Συνοψίζοντας: Αξιόλογη προσπάθεια από άποψη διασκέδασης, ωραία μουσική και ατμόσφαιρα, υπέρ- ταλαντούχοι ηθοποιοί στους κύριους ρόλους (ιδίως ο ντετέκτιβ Daniel Craig), ψήγματα κωμωδίας. Αρκούν για μια θέση στη λίστα και την εύλογη απορία μου αν οι σκέψεις του Johnson να τη μετατρέψει σε franchise με μόνο πρωταγωνιστή τον Craig θα έχουν ανάλογη επιτυχία, ή το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού την κολάκεψε επαρκώς για μια μόνο φορά.

8. Motherless Brooklyn

Από εδώ και στο εξής περνάμε στα ιδιαίτερα αξιόλογα θεάματα της χρονιάς, πολλά από τα οποία θεωρώ σχεδόν ισάξια. Ο διακαής πόθος του Edward Norton να διασκευάσει κινηματογραφικά το μυθιστόρημα, πραγματοποιήθηκε και έδωσε μια από τις πιο αναπάντεχες ευχάριστες εκπλήξεις. Ο ίδιος ο Norton λάμπει σε διπλό ρόλο σκηνοθέτη και πρωταγωνιστή, ως ο μαθητευόμενος ντετέκτιβ με σύνδρομο Tourette που προσπαθεί να διαλευκάνει την τελευταία υπόθεση που οδήγησε στο θάνατο του μέντορά του. Η ταινία αναπαριστά καθηλωτικά τη δεκαετία του 1950, με τα jazz joints, τον υπόκοσμο και την πολιτική διαφθορά στην πόλη της Νέας Υόρκης. Υστερεί από άποψη κορύφωσης αλλά η ομορφιά του ταξιδιού συνεπαίρνει τον θεατή υπερβολικά για να ενδιαφερθεί για τον προορισμό.

7. The King

Η χρονιά που φεύγει κατά γενική ομολογία περιείχε πολύ καλύτερες ταινίες παραγωγής Netflix σε σύγκριση με τις προηγούμενες. Το The King ήταν μία από αυτές, όπως και το μεγάλο φαβορί που θα συναντήσουμε παρακάτω. Παρότι η ιστορική ακρίβεια αυτής της σεξπηρικής μεταφοράς αμφισβητείται (όπως άλλωστε και αυτή της πηγής του), το The King προσφέρει ακριβώς όσα υπόσχεται, ίσως και περισσότερα. Το αποτέλεσμα είναι μια αξιοπρεπέστατη ταινία για το μεσαίωνα, την εποχή των ιπποτών και βασιλιάδων και περιλαμβάνει δολοπλοκίες, πολιτική, εκτελέσεις και μερικές μάχες που ικανοποιούν τη δίψα του θεατή, ούσες ανάλογες των υψηλών στάνταρ για παραγωγές της συγκεκριμένης θεματολογίας από το Hollywood. Οι προβολείς πέφτουν πάνω στο νεαρό γόη Timothee Chalamet, ο οποίος είναι εξαιρετικός στο ρόλο του διαδόχου Χαλ, ενός βασιλιά που προτιμά την ειρήνη και την καλοπέραση, σε μια εποχή που οι ανάγκες της πατρίδας του τον οδηγούν στον πόλεμο, περικυκλωμένο από αναιδείς εχθρούς (Robert Pattinson) και αναξιόπιστους φίλους. Ευχάριστη προσθήκη στο είδος της, το οποίο σε γενικές γραμμές δεν περνάει και τις καλύτερες μέρες.

6. Parasite

Η γνωστότερη ξενόγλωσση ταινία των τελευταίων μηνών, η νοτιοκορεάτικη “tragicomedy” Παράσιτα που τόσο υμνήθηκε από κριτικούς, πιστούς του ασιατικού κινηματογράφου και όχι μόνο, χώρια τις πολυάριθμες βραβεύσεις βρίσκει φυσικά τη θέση της και στη δική μου λίστα αλλά δηλώνω λιγότερο ενθουσιασμένος από το αναμενόμενο. Η πλοκή αφορά μια καλοστημένη απάτη από μια φτωχή οικογένεια σε βάρος μιας πλουσιότερης και καλό είναι να μην ξέρει περισσότερα όποιος επιλέξει να τη δει. Στα θετικά, είναι αρκετά πρωτότυπη με γρήγορους διαλόγους και κάθε λογής κωμικά στοιχεία. Δεν της λείπουν και τα σοβαρότερα μηνύματα, αλλά υπό τον κίνδυνο να φαίνεται ότι «κουνάει το δάχτυλο» στο κοινό (κάτι που αυτό διόλου απολαμβάνει), κατά την ταπεινή μου γνώμη ίσως αποφεύγει να τα αναδείξει όσο πρέπει.

5. Green Book

Με το Green Book σημειώνεται μια από τις σπάνιες φορές που, αν δε συμμερίζομαι, τουλάχιστον κατανοώ την επιλογή της Ακαδημίας για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας . Ταινία του 2018, που έκανε πρεμιέρα στη χώρα μας με το νέο έτος, το Green Book είναι ένα road trip δύο διαμετρικά αντίθετων ανδρών, του ιταλού μικροαπατεώνα Frank και του διάσημου αφροαμερικανού πιανίστα Don Shirley , στην περιοδεία του δεύτερου στον έντονα ρατσιστικό αμερικάνικο νότο. Όπως σημείωνα και για το BlacKKKlansman την ίδια εποχή πέρσι, μια ταινία με αυτή τη θεματολογία πρέπει να βρει την απαραίτητη ισορροπία ώστε να μην «κάνει κήρυγμα» με το σαφώς πάντα επίκαιρο αντιρατσιστικό της μήνυμα αλλά να το αφήσει να λάμψει με πρωτότυπους τρόπους. Το The Green Book επιτυγχάνει ακριβώς αυτό, ως μια σονάτα στη φιλία με άριστη εναλλαγή στις κωμικές και δραματικές νότες, από τους εμπειρότατους Mahershala Ali και Viggo Mortensen, ενώ μαγεύει με τη μουσική του επένδυση, τις μελωδίες του Shirley και των συνεργατών του. Ακόμα και η μικρότερη αλληλεπίδραση των δύο τους είναι απολαυστική.

4. Toy Story 4

Όταν ολοκληρωνόταν το Toy Story 3, στο μακρινό 2010, τα παιχνίδια του Andy είχαν βρει μια νέα ιδιοκτήτρια καθώς εκείνος μεγάλωσε και είχε από χρόνια σταματήσει να ασχολείται μαζί τους. Από εκείνο τον άκρως συναισθηματικό αποχωρισμό, κανείς δεν πίστευε ότι υπήρχε καλύτερος τρόπος να κλείσει το ιστορικό franchise κινουμένων σχεδίων. Η φετινή καλύτερη ταινία animation, αν και δεν πιάνει τα υψηλότατα στάνταρ του προκατόχου της, θέτει πρωτότυπους (και υπαρξιακούς!) προβληματισμούς και συγκινεί για μια ακόμα φορά με τα ανθρώπινα συναισθήματα των πρωταγωνιστών της.

3. Avengers: Endgame

Το colpo grosso της Marvel μετά την ανατροπή στο φινάλε του Infinity War ήταν πολύ περισσότερα από όσα υποσχόταν. Ήταν αρχικά ένα ταξίδι στο 10ετές κινηματογραφικό σύμπαν, σε γνώριμα σκηνικά και χαρακτήρες από κάθε πιθανή γωνιά του και έπειτα, στην τελευταία του ώρα, ήταν ο,τι ποτέ θα μπορούσε να ζητήσει ο θαυμαστής των βασισμένων σε κόμικς ταινιών: Μια πρωτόγνωρων διαστάσεων σύγκρουση που περιείχε πρακτικά οποιονδήποτε ήρωα μας έχει συστηθεί. Οριστικούς αποχαιρετισμούς, στιγμές γηπεδικών συνειρμών και, στο βάθος, μια αίσθηση πληρότητας. «Γιατί να συνεχίσει μετά από αυτό;» Αναρωτιέται εύλογα κανείς. Τι , από πλευράς Marvel Cinematic Universe, θα μπορέσει να ξεπεράσει σε μέγεθος όσα κατάφερε να φέρει σε πέρας το Avengers Endgame;

Ατέλειες, κυρίως στο σενάριο, υπάρχουν φυσικά, όπως για κάθε τι τόσο μεγάλο. Αλλά υπάρχουν και τόσο πολλά (δύσκολα) που εκτυλίχθηκαν όπως ακριβώς πρέπει που θα ήταν άδικο να επικεντρωθείς σε αυτές. Αυτές ωστόσο, στην προσωπική μου λίστα το κατατάσσουν πίσω από το Infinity War αλλά και από τις δύο ακόλουθες ταινίες.

2. The Irishman

Πραγματικός πόλεμος έχει ξεσπάσει γύρω από το τελευταίο γκανγκστερικό δράμα του Martin Scorsese, αδίκως όμως αν ρωτάει κανείς εμένα. Με τις κριτικές να εστιάζουν στη μαραθώνια διάρκεια των 3,5 ωρών, μέγεθος σχεδόν διπλάσιο από αυτό που ο μέσος θεατής δείχνει να αντέχει, αναρωτιούνται πολλοί γιατί δεν μπορούσε να κοπεί κάτι για να ελαττωθεί η διάρκεια. Προσωπική μου γνώμη όμως είναι ότι δεν υπάρχει σχεδόν τίποτα που θα μπορούσε να αφαιρεθεί από το The Irishman αφήνοντας ίδια την ποιότητά του, πολλώ δε μάλλον να την ανεβάσει. Αρνούμενος να υπηρετήσει οτιδήποτε άλλο παρά το προσωπικό του όραμα, ο μαέστρος Martin ενώνει τα ιερά τέρατα της υποκριτικής Robert De Niro, Al Pacino και Joe Pesci και αναβιώνει ένα είδος του οποίου οι σπουδαιότερες μέρες απείχαν έως τώρα δεκαετίες ολόκληρες, την κρυφή όψη της αμερικάνικης ιστορίας, όπως γράφτηκε στους δρόμους, από παρανόμους με επιρροή και διεφθαρμένους πολιτικούς. Το The Irishman λειτουργεί ως επίλογος σε μια αλυσίδα που περιλαμβάνει τα (παρόμοια σε διάρκεια!) Godfather και το Goodfellas και βάζει μέχρι και το τελευταίο θαυμαστικό με τον απόηχο του ασυνήθιστου φινάλε του. Στο The Irishman κηδεύεται η ψευδαίσθηση του αμερικάνικου ονείρου, όπως την είχε χτίσει σε προηγούμενες ταινίες του ο μαέστρος. Είτε κανείς είναι θαυμαστής του είδους είτε όχι, σε μια κηδεία δείχνεις σεβασμό.

1. Joker

Η στιγμή της δικαίωσης για τη DC ήρθε τη μέρα που αποφάσισε ότι δεν είναι ανάγκη να ανταγωνιστεί τη Marvel στο πεδίο της, αυτό του ενιαίου σύμπαντος, αρκεί να αξιοποιήσει το πλούσιο υλικό της για μικρότερες και πιο αυτοτελείς ταινίες. Με πρώτη από όλες, την solo ταινία του πιο δημοφιλούς και αναγνωρίσιμου villain της, του Joker. Το Joker ήταν μια παράσταση για ένα ρόλο, αυτόν του υπέρ- ταλαντούχου Joaquin Phoenix, ο οποίος παίρνει τη σκυτάλη από τον Ledger υποκρινόμενος μια διαφορετική εκδοχή του διάσημου κακοποιού με την ίδια αν όχι περισσότερη επιτυχία. Με εμφανείς επιρροές από την πρώιμη φιλμογραφία του Scorsese, το Fight Club και το V for Vendetta , παρατηρεί κανείς εύλογα ότι το Joker θα μπορούσε να μην αφορά, στο τέλος της ημέρας, τον μεγάλο κακοποιό, αλλά έναν κοινό άνθρωπο- παρία, όπως ο Arthur. Ωστόσο υπό το μανδύα της pop culture καταφέρνει να δώσει ένα ισχυρό μήνυμα σε μια πολύ μεγαλύτερη μερίδα κοινού. Η προσωπική μου άποψη, τέλος, είναι ότι κάθε σκέψη για πιθανό sequel μετά την άνευ προηγουμένου εμπορική της επιτυχία θα πρέπει να πεταχτεί στον κάλαθο των αχρήστων. Η ιστορία στέκει καλύτερα αυτοτελώς και άλλοι χαρακτήρες, ακόμα και villains της DC έχουν επαρκέστατο υλικό για να πάρουν την ευκαιρία τους.

Αυτά (τα ιδιαίτερα αξιόλογα) ήταν για μια ακόμα χρονιά! Καλές προβολές από την επόμενη!

<