Οι αγαπημένες ταινίες της δεκαετίας


Η δεκαετία που φτάνει στο τέλος της, από κινηματογραφικής άποψης χάρισε αξιομνημόνευτες στιγμές στους θεατές κάθε είδους ταινίας εκεί έξω, λίγο παραπάνω όμως στο ενθουσιώδες κοινό της φαντασίας, της επιστημονικής φαντασίας, των υπερηρώων και των comics. Με την κουλτούρα που άλλοτε ονομαζόταν geek, μα πλέον έχει γίνει pop και απευθύνεται μαζικά σε ανθρώπους όλων των ηλικιών, στη δεκαετία που κλείνει είδαμε να «σπάνε τα ταμεία» πολλές φορές, κάθε χρόνο ρεκόρ να καταρρίπτονται, η ζήτηση και η παραγωγή αυτών των ταινιών να αυξάνονται διαρκώς και να ενθουσιάζουν, ή να απογοητεύουν, συχνά σε υπερθετικό βαθμό.


Γράφει ο Άλκης Νικομάνης


Παρακάτω σημειώνω μια λίστα με τις 20 πιο αγαπημένες μου ταινίες από ολόκληρη τη δεκαετία. Για να αποφύγω, κατά το δύναμιν τη μονομέρεια, κάθε franchise ταινιών θα εκπροσωπείται αποκλειστικά από την πιο αγαπημένη ταινία που είχε να επιδείξει στη δεκαετία.


20. Wolf of Wall Street

Η λίστα μου ξεκινά με δίλημμα ανάμεσα σε 2 ταινίες με κοινό πρωταγωνιστή, το Inception και το Wolf of Wall Street. Επειδή όμως τόσο ο Christopher Nolan όσο και το γενικότερο είδος του sci-fi εκπροσωπούνται επάξια από καλύτερες στιγμές τους στη συνέχεια, τη λίστα ανοίγω με αυτή την λεπτομερέστατη μαύρη κωμωδία για τη ζωή των χρηματιστών, τις απάτες και την άσωτη ζωή, όπως την περιέγραψε εκ των έσω ο Jordan Belfort και της έδωσαν πνοή οι Leonardo Di Caprio, Jonah Hill και Margot Robbie.

19. Rogue One: A Star Wars Story

Ο εκπρόσωπος του Star Wars στη λίστα αυτή, η οποία γράφεται δίχως να έχει βγει το 9ο επεισόδιο, το Rogue One χωρίς κόπο καταφέρνει να είναι ταυτόχρονα μια καλή «πολεμική» ταινία μεταφέροντας όλο το άγχος του πεδίου μάχης, να καλύπτει ένα από τα μεγαλύτερα κενά στην ιστορία της πρώτης ταινίας και φυσικά να προσφέρει την ανατριχιαστική τελευταία εμφάνιση του Darth Vader. Star Wars, όπως θα έπρεπε να είναι.

18. The Dark Knight Rises

Ο λόγος που το 3ο μέρος της Nolan-ικής τριλογίας βρίσκεται τόσο χαμηλά, είναι ότι η ταινία είναι ελαφρώς κατώτερη των υψηλότατων στάνταρ που είχαν θέσει οι δύο προκάτοχοί της. Ωστόσο επικεντρωμένη στον άνθρωπο και όχι στη στολή, προσφέρει μια από τις συγκινητικότερες ιστορίες του συνταξιοδοτημένου εκδικητή, που τον φέρνει αντιμέτωπο με τα σωματικά και ψυχικά του όρια όταν ο αναθρεμμένος στο περιθώριο Bane εκκινεί το σχέδιο του για την κυριαρχία της πόλης-συνωνύμου της διαφθοράς, Gotham.

17. Boyhood

Το περίπλοκα γυρισμένο, στη διάρκεια μιας δωδεκαετίας, οικογενειακό δράμα του Richard Linklater ήταν πάντα φιλόδοξο, αυτοσχεδιαστικό και γεμάτο ρίσκα αλλά στο τέλος το αποτέλεσμα ήταν εξαιρετικό. Μια εκτενής ματιά στην πορεία ενός αγοριού από την πρώτη μέρα στο σχολείο έως την ενηλικίωση, στη διάρκεια της οποίας καθένας θα βρει ένα σημείο ταύτισης με το νεαρό πρωταγωνιστή. Η ανθολόγηση όλων αυτών των σημαντικών στιγμών περιέχει πολύ συχνά τις ισχυρότερες σκηνές του είδους coming of age που, εντελώς κυριολεκτικά, προσπαθεί να επανεφεύρει.

16. The Social Network

Το κολεγιακό και δικαστικό δράμα του Fincher για τη δημιουργία του Facebook και την άνοδο του Mark Zuckerberg στη δημόσια σφαίρα, σαν να είχε προβλέψει τις αποκαλύψεις που έμελλε να συνδεθούν με τον ιδιοφυή προγραμματιστή, όχι απλά δεν τον ηρωοποιεί στην ίδια του την ταινία αλλά αναδεικνύει τις λιγότερο αθώες λειτουργίες του κοινωνικού δικτύου και τη μοναξιά της εξουσίας μέσω μιας ερμηνείας που ο Jesse Eisenberg μοιάζει να μην έχει καταφέρει να ξεκολλήσει από πάνω του.

15. X-Men: Days Οf Future Past

Η καλύτερη κατά τη γνώμη μου ταινία που είχε να επιδείξει το μακροβιότατο franchise των μεταλλαγμένων X-Men έως τη φετινή του άδοξη αυλαία. Με τόλμη και ρίσκο, αξιοποιεί τους καλύτερους συντελεστές από τις δύο διαφορετικές χρονολογίες που είχαν δημιουργηθεί σε μια ταινία γεμάτη αδρεναλίνη και φαντασία που διαγράφει τις μελανότερες σελίδες του παρελθόντος χάριν ενός ενιαίου μέλλοντος, θέτοντας ορισμένα αξιόλογα ερωτήματα στο ενδιάμεσο. Κρίμα που η συνέχεια του δεν ήταν ανάλογη.

14. Prisoners

Το σκοτεινό αστυνομικό θρίλερ του Denis Villeneuve, αποτελεί το 2ο δείγμα του έργου του στη λίστα, στο τέλος μιας δεκαετίας που τον ανέδειξε σε ροκ σταρ σκηνοθέτη με απανωτές επιτυχίες. Οι Jake Gyllenhaal και Hugh Jackman παραδίδουν σεμινάρια στο ρόλο ενός αστυνομικού και ενός πατέρα θυμάτων απαγωγής, στο κατά πάσα πιθανότητα πιο ατμοσφαιρικό μυστήριο της δεκαετίας, έναν πολυεπίπεδο γρίφο που «αιχμαλωτίζει» πέρα από θαυμαστές του είδους, κυριολεκτικά οποιονδήποτε, με την ευκολία που το έκανε το Seven.

13. Harry Potter And The Deathly Hallows Part 2

Έχει περάσει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που ο νεαρός μάγος αποτελούσε ενεργό franchise και οι έσχατες προσπάθειες αναβίωσης του με τα Fantastic Beasts απέχουν πολύ από το επιθυμητό, ωστόσο στο μακρινό 2011, η ιστορία του Harry Potter έκλεινε με εκκωφαντικό τρόπο, ολοκληρώνοντας τη μαγική φρενίτιδα της προηγούμενης δεκαετίας με μια ταινία γεμάτη δράση, αποκαλύψεις και αποχαιρετισμούς, τις σημαντικότερες στιγμές ολόκληρης της διαδρομής.

12. Captain Fantastic

Στην πιο αντισυμβατική οικογενειακή ιστορία, ο Viggo Mortensen κλέβει τις καρδιές ως ένας πατέρας που ανατρέφει και σκληραγωγεί την οικογένειά του μακριά από τον σύγχρονο πολιτισμό, με τους αναγκαίους προβληματισμούς για τα αποτελέσματα της ιδιόρρυθμης αυτής διαπαιδαγώγησης, να προβάλλουν άλλοτε κωμικά και άλλοτε δραματικά όταν όλοι μαζί επιστρέφουν στην πόλη για την κηδεία της μητέρας τους. Ακόμα και οι διαφωνούντες με τις ιδέες του πρωταγωνιστή, ο οποίος κάθε άλλο παρά ως ήρωας σκιαγραφείται, δε μπορούν να αρνηθούν πως το σύνολο συγκινεί και ζεσταίνει την καρδιά.

11. Avengers: Infinity War

Εξαργυρώνοντας με άνεση όσα επί δέκα χρόνια, ταινία την ταινία έχτιζε το κολοσσιαίο κινηματογραφικό σύμπαν των Marvel και Disney, το πρώτο μέρος του εκρηκτικού φινάλε είναι φιλόδοξο, εντυπωσιακό και καλογραμμένο, ίσως, στην τελική, περισσότερο από τη συνέχειά του. Αναπάντεχος πρωταγωνιστής ο Thanos, ο πιο καλογραμμένος «κακός» της Marvel, που με το σχέδιο και την επιτυχία του εξασφαλίζει τη θέση του πάνθεον των πιο αναγνωρίσιμων villains.

10. Shutter Island

Μια ταινία που έδειξε πέραν κάθε αμφιβολίας τι σημαίνει η λέξη thriller (και γιατί αυτή, αντίθετα με το πώς έχει καθιερωθεί στην Ελλάδα, διαφέρει από το είδος του Horror), γεμάτη αδρεναλίνη, μυστήριο και αγωνία, η οποία βασίζεται στο απύθμενο ταλέντο του Di Caprio, την πλοκή και τη σκηνοθεσία της και όχι στα φθηνά τεχνάσματα, ώστε να μεταδώσει την ανατριχιαστική της ατμόσφαιρα στο θεατή.

9. Her

Η καριέρα του Joaquin Phoenix πριν το φετινό Joker είναι γεμάτη υπέροχους ρόλους, με το Her να είναι για μένα το προηγούμενο υψηλότερο στάνταρ του. Στο σενάριο που εντόνως θυμίζει τις καλύτερες στιγμές του Black Mirror, ο πληγωμένος συγγραφέας Theodore προσπαθεί να επιστρέψει στον κόσμο των σχέσεων με το άλλο φύλο, πράγμα απόλυτα φυσιολογικό αν εξαιρέσεις ότι η νέα του σύντροφος είναι ένα λειτουργικό σύστημα τεχνητής νοημοσύνης. Σε αυτή την ανθρώπινη, μολονότι συχνά παράξενη εξιστόρηση, τίθενται επί τάπητος σημαντικά ερωτήματα για τις δυνατότητες και το σκοπό της A.I. όσο και για την πολυπλοκότητα τωνρομαντικών σχέσεων.

8. Cloud Atlas

Η ανθολογική ταινία των αδελφών Watchowski αφορά την αλληλεπίδραση έξι εξαιρετικών ατόμων από τον 19ο αιώνα έως και το απώτερο μέλλον, έχει συνεπώς μέσα της κάτι για όλα τα γούστα. Τα είδη που παντρεύει είναι πραγματικά αδιανόητα από περιπέτεια εποχής και μουσική βιογραφία, έως κωμωδία ηλικιωμένων και φουτουριστικό θρίλερ.

7. Toy Story 3

Η πρώτη χρονολογικά ταινία της δεκαετίας που περιλαμβάνω στη λίστα, ήταν καθώς θεωρώ και το καλύτερο animation της, μια συγκινητική ταινία που δε γνωρίζει ηλικιακά όρια στο κοινό της, μιλάει αλληγορικά για τα πιο ενήλικα θέματα και φορτίζει συναισθηματικά με το φινάλε της όλα τα παιδιά που μεγάλωσαν, από την κυκλοφορία της πρώτης ταινίας έως το 2010. Κανείς δε θα μπορούσε να φανταστεί, το μακρινό 2010 ότι υπήρχε ακόμα καλύτερο φινάλε στα σκαριά.

6. Rush

Η βιογραφική ταινία της κόντρας στη Formula 1 μεταξύ Niki Lauda και James Hunt, από τη φύση της κινδύνευε να περιπέσει στην κατηγορία ταινιών που είναι ενδιαφέρουσες μόνο για τους ενασχολούμενους με το άθλημα. Όποιος ωστόσο την υποτιμά ακόμα και κάνει αυτές τις σκέψεις, βρίσκεται προ εκπλήξεως καθώς η συναρπαστική αντιπαλότητα δυο τόσο διαφορετικών προσωπικοτήτων, ερμηνευμένων με την απαραίτητη σοβαρότητα από Daniel Brühl και Chris Hemsworth, κόβει την ανάσα αδιακρίτως από κάθε θεατή.

5. Joker

Η ταινία που πρόκειται να τοποθετήσω στην κορυφή για το 2019 έχει όλα τα φόντα να βρεθεί ακόμα υψηλότερα στην παρούσα λίστα, αφού περάσουν μερικά χρόνια. Ένα ρεσιτάλ στον πρώτο ρόλο, υπέροχη μουσική και ατμόσφαιρα περασμένων δεκαετιών, ένα ισχυρό μήνυμα στον πυρήνα της και την περιβολή ενός συμβόλου της pop culture ώστε να απευθυνθεί σε μεγαλύτερο κοινό. Παρουσιάζοντας στο χορτασμένο κοινό κάτι διαφορετικό από το μέσο blockbuster , η DC χαράζει το δρόμο της προς την κινηματογραφική ανάκαμψη.

4. Blade Runner 2049

Η ταινία που είχα αναδείξει ως αγαπημένη μου για το έτου 2017, το Blade Runner 2049 ήταν ένα απόλυτα επιτυχημένο ρίσκο για sequel σε αριστούργημα τριακονταετίας και αξιοποίησε με τον καλύτερο τρόπο τις νέες τεχνολογικές δυνατότητες που δεν είχαν αναπτυχθεί το 1982 διευρύνοντας το σύμπαν και τους προβληματισμούς που είχε θέσει ο προκάτοχός του.

3. Django Unchained

Για κάποιους η καλύτερη ταινία του Tarantino, για ακόμα περισσότερους η καλύτερη του για την τρέχουσα δεκαετία, το Django Unchained αξιοποιεί το υπέροχο καστ του σε κόντρα ρόλους και το αποτέλεσμα είναι ένα οπτικά απαράμιλλο σύγχρονο Western, με άφθονη δράση, χιούμορ και αιχμές για την ακμάζουσα τότε εποχή του ρατσισμού και της δουλείας, το οποίο δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα. Μπόνους οι εξαιρετικές μουσικές επιλογές.

2. Intouchables

Η πιο γνωστή γαλλική ταινία, ακόμα και στους μη ενασχολούμενους με τις ευρωπαϊκές παραγωγές, περιγράφει υπό τους ήχους του Ludovico Einaudi την ιδιαίτερη φιλία που αναπτύσσουν ένας τετραπληγικός εκατομμυριούχος με το νέο του βοηθό, έναν αντισυμβατικό πρώην μικροαπατεώνα με χρυσή καρδιά και πολύ χιούμορ. Οποιαδήποτε προσπάθεια ανακατασκευής της μαγικής αυτής της ταινίας, όπως το αμερικάνικο The Upside, δε μπορεί παρά να πέσει στο κενό.

1. Interstellar

Η φιλόδοξη αυτή διαστημική Οδύσσεια, υπήρξε ένα συγκινητικό οπτικοακουστικό υπερθέαμα που έπαιρνε τη θεματική σκυτάλη από τον Kubrick και με τις συμβουλές αστροφυσικών, την έξοχη μουσική του Zimmer και φυσικά τις συγκινητικές ερμηνείες των πρωταγωνιστών με προεξέχοντα τον Matthew McConaughey, συνέχισε τη θριαμβευτική πορεία του Christopher Nolan στις καρδιές του κοινού.