• Νίκος Παπανικολάου

Η Jo Brent θα ήθελε να ταξιδέψει πίσω στο χρόνο για να φωτογραφίσει τη Nina Simone


Backstage at GSFF 2019 © Jo Brent Photography

Το Gimme Shelter Film Festival έχει επιτυχία γιατί πρεσβεύει τις ίδιες αξίες αλλά και γιατί απαρτίζεται από ανθρώπους που αγαπούν το όραμα του φεστιβάλ αλλα και γιατί η μουσική αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο στη ζωή τους. Η Jo Brent είναι ο άνθρωπος πίσω από κάθε κλικ του φεστιβάλ, ο άνθρωπος ο οποίος αποτυπώνει όλη τη μαγεία της μουσικής και του φεστιβάλ στις φωτογραφίες της.


Συνέντευξη στο Νίκο Παπανικολάου


Με το φετινό Gimme Shelter Film Festival να έρχεται ενισχυμένο το Μάιο, μιλήσαμε με τη Jo για την εμπειρία της στα δυόμιση χρόνια που δουλεύει σε αυτό, για την πανδημία και το πως αυτή επηρρέασε τη μουσική, για φωτογραφία, αλλά και για λίστες με αγαπημένα της πράγματα, αν και δεν της αρέσει να κάνει λίστες.


Γειά σου Jo! Θες να μας συστηθείς;


Γεια! Είμαι η Jo. Μια Βρετανίδα φωτογράφος, ένα κορίτσι από μια μικρή πόλη, που το ‘χει ρίξει λίγο έξω. Αφού ολοκλήρωσα την επαγγελματική μου εκπαίδευση στον Χορό, πέρασα σχεδόν μια δεκαετία ζώντας και δουλεύοντας στο Χονγκ Κονγκ. Τώρα η βάση μου είναι στην Αγγλία, όπου επικεντρώνομαι στην φωτογραφία, κυρίως σε πορτραίτα και documentary photography και, εκτός πανδημίας, ταξιδεύω συχνά μόνη μου σε κάθε γωνιά του πλανήτη, για δουλειά ή πράγματα που με παθιάζουν.


Εκτός από τις φωτογραφίσεις, χάνω την αίσθηση του χρόνου όταν χορεύω, όταν γράφω ή όταν ακούω μουσική - από Led Zeppelin μέχρι Angel Olsen. Προέρχομαι από το Μπαλέτο και τον Σύγχρονο Χορό, κι αυτό με κάνει να σέβομαι πραγματικά όταν δημιουργικότητα και τεχνική συναντιόνται με σκοπό και αυθεντικότητα. Ο χορός και η κίνηση συνεχίζουν να αποτελούν μεγάλη επιρροή και έμπνευση, ειδικά στις προσωπικές μου δουλειές. Επίσης, λατρεύω να ασχολούμαι με άλλες μορφές έκφρασης. Η μουσική είναι δεδομένη φυσικά, αλλά επίσης με εμπνέουν η κεραμική, η αφηρημένη αλλά και η νεοκλασική τέχνη.

Assisting on set with Dirty Knees Club at the Albion Rooms © Jo Brent Photography

Τι τροφοδοτεί τις φωτογραφίες σου;


Πάντα ήμουν ερωτευμένη με τις ιστορίες που μοιραζόμαστε, τα προσωπικά ταξίδια και τους εσωτερικούς κόσμους μέσα στους οποίους ζούμε. Ανακαλύπτοντας τη φωτογραφία, μου επέτρεψε να ικανοποιήσω αυτή την περιέργεια, έχοντας κάποιο σκοπό. Είτε δουλεύω με καλλιτέχνες, χτίζοντας την προσωπική εικόνα ανθρώπων ή μουσικά φεστιβάλ, αυτοί οι παράγοντες ταυτότητας συνήθως εμφανίζονται κάποια στιγμή. Στα προσωπικά μου projects, η φωτογραφία μου επιτρέπει να δω τον εαυτό μου. Η προσωπική μου δουλειά δημιουργεί αφηρημένες και σπασμένες αντανακλάσεις από κάτι μέσα μου. Συχνά νιώθω μία έλξη να δημιουργήσω κάτι απτό προκειμένου να δώσω σε κάτι που αποζητά τη φήμη, ένα σημείο αναφοράς και ύπαρξης. Λατρεύω να δουλεύω με ανθρώπους, ανεξάρτητα με το που βρίσκονται στο δικό τους ταξίδι. Είναι τιμή μου να υποστηρίζω ένα όραμα και να είμαι ένα κομμάτι της δημιουργίας του. Είναι επίσης χαρά να βοηθάμε τους γύρω μας με όποιον τρόπο μπορούμε.


Τι σημαίνει για σένα το Gimme Shelter Film Festival;


Το Gimme Shelter Film Festival (GSFF) για μένα είναι η ενότητα και το αίσθημα του να ανήκεις κάπου. Η μουσική φέρνει κοντά τόσο διαφορετικά είδη ανθρώπων, και το να δημιουργείς ένα event που προσφέρει στο κοινό ποικίλους τρόπους αλληλεπίδρασης με τη μουσική, τα κάνει όλα πιο προσβάσιμα. Από το να βλέπεις αυτά τα είδωλα στην οθόνη, ως το να ακούς τις ιστορίες των καλεσμένων και να νιώθεις τη ζωντανή μουσική. Σέβομαι το ότι ο στόχος του φεστιβάλ δεν είναι απλά να "γίνει κάτι διαφορετικό". Θέλουν να δημιουργήσουν μία πλήρη εμπειρία που να καλύπτει απόλυτα τους λάτρεις της μουσικής, και μέσα από τη δέσμευση τους για αυτό, δημιουργούν αυθεντικές και μοναδικές εμπειρίες.


Λατρεύω να δουλεύω με την ομάδα του Gimme Shelter Film Festival στη δημιουργική πλευρά των πραγμάτων. Ως creative, το GSFF σημαίνει ελευθερία και εμπιστοσύνη. Η ελευθερία να υλοποιήσω ιδέες με την απόλυτη εμπιστοσύνη της ομάδα, είναι ένα όνειρο για κάθε creative. Είμαι μαζί τους για σχεδόν δυόμιση χρόνια, φωτογραφίζοντας το περιεχόμενο για τα social media, το merch, πορτραίτα καλεσμένων, και βέβαια τα ίδια τα events φυσικά. Μέσα από τη δουλειά και την προσέγγισή μου θέλησα να ενσωματώσω στην οπτική ταυτότητα του GSFF κάποια βασικά στοιχεία του, το πνεύμα και την ουσία του, την ελευθερία, την απλότητα, την ακεραιότητα, και την αίσθηση ότι ανήκεις κάπου.


Πες μου τις δύο ταινίες που αγάπησες από το φεστιβάλ και γιατί τις ξεχώρισες


Μου άρεσε το Murder In The Front Row, το οποίο προβλήθηκε στο GSFF το 2019. Μιλάει για τη μέταλ σκηνή του San Francisco Bay Area τη δεκαετία του '80, η οποία γέννησε το thrash και το το speed metal. Μας δίνει πραγματικά όλo το back story της σκηνής, και μιλάει σε βάθος και για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε, χωρίς τους οποίους όμως τίποτα από αυτά δε θα είχε γίνει όπως έγινε. Κάτι που πιστεύω ταυτίζεται απόλυτα με τις αξίες του GSFF: να αποδίδεις δηλαδή τιμή στους διαφορετικούς παραγοντες που συμβάλουν στη μουσική, τους καλλιτέχνες αλλά και τη βιομηχανία.


Όσο για το άλλο αγαπημένο, θα κάνω ζαβολιά αφού δε το έχω δει ακόμη. Είναι το ντοκιμαντέρ των IDLES, Don't Go Gentle, το οποίο θα παίξει φέτος στο GSFF και ανυπομονώ να το δω. Αγαπώ πολύ τη μουσική τους, αλλά αγαπώ όλα όσα εκπροσωπούν: την απόλυτη ειλικρίνια, την κοινότητα, τις ίσες ευκαιρίες και την αποδοχή μέσω της άτελειας. Ακόμα μία ταινία που ταιριάζει απόλυτα με το GSFF. Η μουσική ήταν πάντα μια δύναμη που ενώνει τον κόσμο, αλλά όλο και περισσότερο τα φεστιβάλ είναι οχήματα για να δημιουργούνται κοινότητες.


Αν μπορούσες να ταξιδέψεις πίσω στο χρόνο και να τραβήξεις φωτογραφίες από όποιον καλλιτέχνη ή μπάντα ήθελες, ποιός θα ήταν και γιατί;


Για να το σκεφτώ αυτό, πρέπει να αρχίσω από το ποιος θα ήταν ιδανικός για να περάσω χρόνο μαζί του. Ο χρόνος είναι ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε, και φυσικά δε μας ανήκει. Δε θα το προσέγγιζα από την πλευρά του να "πάρω" κάτι από κάποιον, ή να επωφεληθώ από την επιτυχία κάποιου άλλου. Υπάρχουν τόσοι πολλοί καλλιτέχνες που θα ήθελα να φωτογραφίσω, αλλά αν μπορούσα να ταξιδέψω πίσω στο χρόνο, θα ήταν πραγματικά υπέροχο να περάσω χρόνο με τη Nina Simone. Ήταν μία γυναίκα γεμάτη αλήθεια, δύναμη, και ελευθερία. Τη σέβομαι για την ωμή ειλικρίνεια της, τη μουσική της ιδιοφυία, και τη βασανισμένη της μελαγχολία. Το να τη φωτογραφίσω, θα ήταν τιμή μου.


Κατά τη διάρκεια της πανδημίας, είδαμε πως δεν υπήρξε υποστήριξη για τους συναυλιακούς χώρους και όσους δουλεύουν σε αυτούς. Γιατί πιστεύεις πως συνέβη αυτό;


Δυστυχώς, οι συναυλιακοί χώροι και ολόκληρη η βιομηχανία υποφέρουν, και κάποιοι καλλιτέχνες και creatives δε δικαιούνται καμία υποστήριξη από την κυβέρνηση. Ήμουν τυχερή γιατί πήρα κάποια οικονομική ενίσχυση από τη Βρετανική κυβέρνηση ως αυτοαπασχολούμενη καλλιτέχνης. Ήταν λίγο, αλλά ήταν κάτι. Υπάρχουν όμως κι άλλα ζητήματα, προκλήσεις και δυσκολίες πέρα από τα οικονομικά, τα οποία δημιουργήθηκαν επίσης λόγω της πανδημίας. Είναι καλό να βλέπουμε πως γίνεται μεγάλη κουβέντα γύρω από την δημιουργία μιας σωστής καθημερινότητας για τους ανθρώπων. Ελπίζω σύντομα να δούμε ευκαιρίες να βοηθήσουμε αυτούς τους ανθρώπους να κλείσουν τις πληγές στις καριέρες τους, και να έχουν υποστήριξη και καθοδήγηση σε αυτή τη "νέα κανονικότητα". Περισσότερο από το καθετί, η πανδημία ανέδειξε πόσα προβλήματα υπάρχουν στην κοινωνία μας παγκοσμίως. Ας μην εστιάσουμε μόνο στην προσωπική μας ανάκαμψη μετά την πανδημία, και μακάρι να επενδύσουμε ως άτομα στο να θεραπεύσουμε την κοινωνία επίσης.


Πες μου τα πέντε αγαπημένα σου εξώφυλλα και γιατί τα επέλεξες


Δεν είμαι πολύ καλή στο να κάνω λίστες με αγαπημένα, οπότε θα παραβώ ξανά τους κανόνες και θα σου πω πέντε εξώφυλλα από άλμπουμ που ακούω τους τελευταίους μήνες. Αυτά είναι τα As The Love Continues (Mogwai), Untitled (Sault), Whole New Mess (Angel Olsen), Careful (Boy Harsher), Without You I'm Nothing (Placebo). Το τελευταίο το άκουγα υπερβολικά ως έφηβη, όταν κανείς από τους φίλους μου δεν άκουγε Placebo. Έχω εκτιμήσει ξανά αυτό το άλμπουμ πρόσφατα, και η φωτογραφία που χρησιμοποιήθηκε για το εξώφυλλο κρύβει μία ενδιαφέρουσα ιστορία.


Ποιοί φωτογράφοι έχουν επηρεάσει τη δουλειά σου;


Τη δουλειά μου την έχουν επηρεάσει ζωγράφοι, χορογράφοι, συγγραφείς. Όλοι έχουν επηρεάσει το πως σκέφτομαι. Συγκεκριμένα για φωτογράφους, με έχουν εμπνεύσει οι δουλειές των Imogen Cunningham με τις βαθιά συναισθηματικές εικόνες της Martha Graham και τον τρόπο που χρησιμοποιεί τις σκιές και την υφή, αλλά και τον ρομαντισμό που αποπνέει. Η Francesca Woodman, με την οποία ταυτίζομαι στον τρόπο που βρίσκει να εκφράσει ή να εκθέσει κάτι πρωτόγνωρο ή άγνωστο και ακατανόητο για εκείνη.


Από σύγχρονες δουλειές που με εμπνέουν, ξεχωρίζω της Michelle Watt επειδή έχει μείνει πιστή στη δική της φωνή με ένα δικό της προσωπικό ύφος, και του Alin Barber για την θαρραλέα αναζήτηση της μνήμης και της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης.


Σε τι δουλεύεις αυτόν τον καιρό;


Μόλις ολοκλήρωσα το νέο merch και το περιεχόμενο για το φετινό GSFF, ξεκίνησα μια πολύ διασκεδαστική συνεργασία με την ομάδα Dirty Knees Club, φωτογραφίζοντας στα The Albion Rooms, το ξενοδοχείο των Libertines με το δικό του στούντιο ηχογράφησης στο Margate. Το να φωτογραφίζω ζωντανές εμφανίσεις είναι τρομερό προνόμιο, ειδικά αυτή την περίοδο που η ζωντανή μουσική λείπει σε όλους μας και την αποζητούμε. Όλοι στο crew είμαστε πολύ συγκεντρωμένοι on set, αλλά ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε και σεβόμαστε αυτό το προνόμιο, ενώ ταυτόχρονα τηρούμε και ακολουθούμε όλους κανόνες και οδηγίες ασφαλείας. Ο δικός μου ρόλος αφορά σε behind the scenes φωτογραφίσεις και την εξέλιξη του Dirty Knees Club, με επικεφαλής τους Paul Cockroft και Jason Knott, τους οποίους συνδέει μία κοινή αγάπη για μουσική και δημιουργία. Είναι υπέροχα να δουλεύουμε ως ομάδα και να υποστηρίζουμε το όραμα τους. Μέχρι τώρα έχουμε δουλέψει με καλλιτέχνες όπως οι Giant Drag, Cruel Hearts Club, Hak Baker, και άλλους που έρχονται.


Επόμενη στάση: Gimme Shelter Film Festival.

Δες περισσότερες δουλειές της Jo Brent εδώ κι εδώ.

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων