Η grunge επανάσταση του Kurt Cobain συνεχίζει να καθορίζει το σήμερα

Ενημερώθηκε: Μαρ 5


Ποιος το περίμενε όταν εκείνο το νεοσύστατο συγκρότημα που άκουγε στο όνομα Nirvana, άνοιγε τις συναυλίες των Red Hot Chili Peppers, λίγα μόλις χρόνια μετά θα άφηνε τέτοιο στίγμα στην πορεία της μουσικής; Αναμένεται να δούμε αν θα αποτελέσει έμπνευση μουσικά αλλά και κοινωνικά και για την δεκαετία του 2020. Αν θέλετε την δική μου πρόβλεψη θεωρώ πως θα είναι. Ορίστε μερικοί λόγοι.


Γράφει η Βαρβάρα Ντέντη

O Kurt Cobain με μπλούζα που γράφει "Corporate magazines still suck" στο εξώφυλλο του Rolling Stone το 1992

Αν και ακόμη και η γέννησή μου ήρθε μετά τον θάνατο του Kurt Cobain, μεγάλωσα ακούγοντας συνέχεια πόσο άλλαξε και συνεχίζει να αλλάζει την μουσική.


Δεν θα ξεχάσω εκείνον τον καθηγητή που μας περιέγραφε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια πόσο τον είχε επηρεάσει η είδηση της αυτοκτονίας του τραγουδιστή των Nirvana. «Δεν ήταν μόνο ο θάνατος του ιδίου ως άνθρωπος, εξάλλου δεν τον γνώριζα καν. Ήταν ο τρόπος που είχε διαμορφώσει την μουσική σκηνή και ο τρόπος που εμείς οι νέοι τότε ζούσαμε και εμείς την επανάστασή μας μέσω των τραγουδιών του, τον στίχων του, της στάσης του προς τη ζωή» μας είχε πει. «Ο θάνατός του ήταν μια ήττα για κάθε νέο εκεί έξω που προβληματίζεται από την σύγχρονη κοινωνία και δεν διστάζει να το εκφράσει».


Ο αντισυμβατικός και αυθεντικός χαρακτήρας του Kurt Cobain φάνηκε να αγγίζει τους νέους της εποχής. Όταν η άλλοτε επαναστατική ροκ μουσική άρχισε να γίνεται αυτό που μισεί, εμπορική και κοινότυπη, τότε οι Nirvana με τους στίχους για την ψυχική υγεία και τον θυμό, έγινε το Next Big Thing που έψαχνε η αγορά για να πουλήσει ξανά δίσκους. Η “θυμωμένη” Generation X γενιά βρήκε ακριβώς αυτό που έψαχνε. Κάποιον να εκφράσει την απογοήτευσή τους, τον θυμό τους, την θλίψη τους. Και το βρήκε.

If any of you in any way hate homosexuals, people of different color, or women, please do this one favor for us—leave us the f*$k alone! Don’t come to our shows and don’t buy our records.” - Kurt Cobain


Ο Kurt Cobain έκανε ένα αδιαμφισβήτητο δώρο στην ροκ μουσική, την έκανε προσιτή σε όλους. Δεν ήταν πλέον στίγμα να ακούει κανείς Grunge στο σπίτι του και να τραγουδάει τους μελαγχολικούς στίχους. Ήταν πλέον “οκ” να μιλάς για την θλίψη σου, τον θυμό σου. Δεν ήσουν μόνος, ήξερες ότι το έκανε και ο Kurt. Ο cool τύπος ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ροκ σταρς, που σε εξέφραζε. Αυτός που μιλούσε; για τα θέματα που οι άλλοι σιωπούσαν. Εκείνος που χλεύαζε οτιδήποτε τετριμμένο. Εκείνος που έπαιξε την αρχή του τραγουδιού “Rape Me” σε live του MTV - ενώ του είχε ζητηθεί να το αποφύγει και να παίξει το Lithium - μόνο και μόνο για να τους δείξει ότι δεν συμβιβάζεται.

(Στα MTV Music Awards του 1992 οι Nirvana θα έπαιζαν το τραγούδι “Rape Me” όμως η παραγωγή δεν το επέτρεψε και τους ζήτησαν αντ’ αυτού να παίξουν το τραγούδι “Lithium”. Ξαφνικά, ο Kurt Cobain ξεκινάει να παίζει το intro του “Rape Me” και σταματάει επιδεικτικά, για να παίξει τελικά το “Lithium”).


Δεν τον ένοιαζε η άποψη του κόσμου για εκείνον, κάτι που του έδωσε την δυνατότητα να εκφράζεται όπως ήθελε. Πολλές φορές εμφανιζόταν φορώντας φορέματα, αγνοώντας τα κοινωνικά «πρέπει». Ακόμη, δεν τον ενδιέφερε να τον θεωρούν καλό κιθαρίστα, έτσι πειραματιζόταν με τεχνικές, κάτι που βοήθησε στην «γέννηση» του χαρακτηριστικού ήχου των Nirvana.

I like playing my cards wrong” -Kurt Cobain


Η αντισυμβατικότητα του Kurt Cobain ήταν ακριβώς αυτό που χρειάστηκαν οι δισκογραφικές για να τονώσουν την ήδη κορεσμένη μουσική βιομηχανία. Η grudge έγινε το νέο trend και άρχισαν ξαφνικά να “ξεφυτρώνουν” παρόμοιες μπάντες. Ο Kurt δεν το άντεχε αυτό. Η δική του κοσμοθεωρία δεν συνάδει με αυτήν της “συστημικής” ροκ. Πολλοί ροκ σταρς εκείνη την εποχή γίνονταν διάσημοι και αγόραζαν βίλλες και ακριβά αμάξια, ενώ ο τραγουδιστής και κιθαρίστας των Nirvana συνέχιζε πάνω κάτω να ζει με τον δικό του τρόπο. Ψώνιζε από second hand μαγαζιά με ρούχα και κυκλοφορούσε με απλά αμάξια.


Το σημείωμα που άφησε ο Kurt Cobain πριν την αυτοκτονία του

Στο σημείωμα που άφησε κατά την αυτοκτονία του, έκανε λόγο για το πόσο τον είχε καταβάλει η κατάσταση στην μουσική βιομηχανία. Πως έγινε κάτι που δεν ήταν και αυτό κυριολεκτικά τον σκότωνε. Μεταξύ άλλων έγραψε και ότι νοιάζεται πολύ για τους φαν του για να υποκρίνεται μπροστά τους. Έτσι, επέλεξε να δώσει μόνο του το τέλος σε αυτήν την κατάσταση: “It’s better to burn out than to fade away” έγραψε στο σημείωμα. Κατά κάποιον τρόπο, ακόμη και αυτή η επιλογή του μπορεί να χαρακτηριστεί μία “επαναστατική” κίνηση κόντρα σε αυτά στα οποία ήταν κατά.


Η αυτοκτονία του Kurt Cobain άφησε μία ολόκληρη γενιά (και πολλές που ήρθαν αργότερα) μετέωρη. Είχαν στηριχθεί στους γεμάτους οργή στίχους του, στα ουρλιαχτά της φωνής του, στο ιδιαίτερο ήχο της κιθάρας του. Μέσω της φωνής του εξέφραζαν την αίσθηση αποξένωσης που ένιωθαν. Τα τραγούδια του αποτελούσαν επιστολές προς την κοινωνία που αποσυντίθεται. Στίχοι για το πως είναι να νιώθεις μόνος, χαμένος, σαν παρίας. Εκείνος έφυγε όμως εκείνοι είναι ακόμη εδώ. Οι γενιές αυτές ακόμη περιμένουν τον επόμενο Kurt Cobain τους.