Επιστροφή στους κινηματογράφους


Η σχέση μου με την έβδομη τέχνη μετράει αισίως 18 έτη, σκεφτόμουν προ ολίγων ημερών. Σαν παιδί που πίνει αλκοόλ χωρίς να κρύβεται, μπαίνει με δειλά βήματα στον κόσμο των ενηλίκων και ενδεχομένως δίνει πανελλήνιες.


Γράφει ο Άλκης Νικομάνης


Από τότε που μπήκα για πρώτη φορά σε μια σκοτεινή αίθουσα και ταξίδεψα για μιάμιση ώρα από τον κοραλλιογενή ύφαλο έως την διεύθυνση του P. Sherman, Wallaby 42 στο Sydney με συνοδοιπόρους μερικά ομιλούντα ψάρια, καρχαρίες, χελώνες και άλλα θαλάσσια πλάσματα. Με τις ευλογίες της Pixar, ενός στούντιο ταινιών κινουμένων σχεδίων που ανήκει στα αγαπημένα μικρών και μεγάλων, έμπαινα σε ένα κόσμο όπου όλα πλέον φάνταζαν δυνατά.

gif

Έχει κυλίσει αρκετό νερό στο αυλάκι από τότε, αλλά ο κινηματογράφος ποτέ δεν σταματά να αναζωογονεί το ενδιαφέρον μου. Στη μία στροφή ανακαλύπτω το Star Wars και τους υπερήρωες, στην επόμενη το Lord Of The Rings, το Χάρι Πότερ και το αγαπημένο είδος του fantasy, στην εφηβεία τις ταινίες για γκάνγκστερ και λίγο μετά την ενηλικίωση παρακάμπτω το σνομπάρισμα και ανακαλύπτω πως και οι ρομαντικές ταινίες έχουν κάτι να μου πουν. Πριν το καταλάβω βρίσκομαι με τρεισήμισι χιλιάδες ταινίες στη watchlist μου. Έχω βρεθεί σε πρεμιέρες τόσο γεμάτες που αναγκάζεσαι να κάτσεις στην πιο μπροστινή γραμμή και να κοπιάζεις για να δεις την οθόνη, αλλά και σε αίθουσες τόσο άδειες που μπορείς να τραγουδήσεις το soundtrack της ταινίας και να μη σε κρίνει κανείς. Φέτος αναγκαστικά μέτρησα τη μεγαλύτερη αποχή από τις αίθουσες που θυμάμαι. Δεν φανταζόμουν εκείνη τη μέρα του Οκτώβρη που έβγαινα από το Tenet πόσο θα μου λείψει αυτή η εμπειρία.

gif

Η εμπειρία του να μοιράζεσαι μια ιστορία με γνωστούς και αγνώστους γύρω σου. Να ξεκλέβεις λίγο χρόνο από την ταινία και με την άκρη του ματιού σου να παρατηρείς τις αντιδράσεις των διπλανών, των απορροφημένων, των μισοκοιμισμένων και των ηρωικών εκείνων μορφών που επιδίδονται στη δική τους μάχη με τα ποπ-κορν. Να αναρωτιέσαι αν κουράστηκαν, όπως εσύ, ή αν βρίσκονται στην ίδια υπερένταση για τις εξελίξεις. Μου έλειψαν όλοι τους. Ακόμα και εκείνοι που έρχονται αδιάβαστοι στη 18η ταινία μιας σειράς και ζητούν από το διπλανό τους να τους εξηγήσει εκείνη την ώρα όλη την πλοκή. Σήμερα τους είδα ξανά.


Ταινίες είχαμε και έχουμε στη ζωή μας, περισσότερες μάλιστα από ποτέ, το ίδιο και χώρους να μοιραστούμε το πάθος μας. Οι διαδικτυακές ομάδες κινηματογραφικού ενδιαφέροντος, για κάθε είδους θεατή, αυξάνονται και μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα. Διαδικτυακά ανταλλάξαμε τις απόψεις μας, τσακωθήκαμε ενίοτε, διοργανώθηκαν τουρνουά ανάδειξης των καλύτερων ή έστω των πιο δημοφιλών. Επιστρέψαμε σε παλιά αγαπημένα ή μπήκαμε σε κόσμους και ρεύματα που διαρκώς αναβάλλαμε στο παρελθόν. Βρήκαμε εφαρμογές και μεθόδους για να καταφέρουμε να δούμε κάτι συγχρονισμένα με την παρέα μας. Αλλά πάντα κάτι έλειπε και αυτό πιστεύω δεν υποκαθίσταται από τις ψηφιακές μας δυνατότητες.


(Οι καυγάδες στα τουρνουά)

gif

Την πρώτη μέρα επαναλειτουργίας του, ο θερινός κινηματογράφος ήταν γεμάτος, για μια ταινία που ούτως ή άλλως έχει κυκλοφορήσει μήνες τώρα διαδικτυακά. Γέμισε με μικρούς και μεγάλους που ξεκίνησαν διστακτικά διότι ακόμα το φως του ήλιου θόλωνε την οθόνη και ανταμείφθηκαν λίγη ώρα μετά, όταν ο έναστρος ουρανός υποκατέστησε το σκοτάδι της κλειστής αίθουσας. Κάποιος χειροκρότησε όταν έπεσαν οι τίτλοι αρχής, συμβάν που προσωπικά έχω δει μόνο όταν έπεσε η θρυλική περίληψη στο έβδομο Star Wars και στη διάσημη σκηνή με τα portals του Avengers Endgame. Ο τόπος μύριζε ποπ-κορν και σουβλάκι, όλοι κρατούσαν την ανάσα τους σαν σε ιεροτελεστία και θα ορκιζόμουν πως για μιάμιση ώρα δεν άνοιξε ούτε κινητό. Οι μελωδίες της τζαζ που έντυναν την ταινία μου θύμισαν πως έχω καιρό να βρεθώ και σε συναυλία. Θα γίνει και αυτό.


Μπορεί οι ταινίες να συνεχίσουν να βγαίνουν ταυτόχρονα και στις αίθουσες και ψηφιακά, όπως έχουν ανακοινώσει οι εταιρίες-κολοσσοί, Warner Bros και Disney, αλλά η αίσθηση δεν θα είναι ποτέ η ίδια. Η κάθε ιστορία στη μεγάλη οθόνη λαμβάνει μια υπόσταση διαφορετική. Εκεί θα καταφέρεις να ξεφύγεις από το καθημερινό σου άγχος σε ένα μαγικό κόσμο, να προβληματιστείς για κάποιο κοινωνικό ζήτημα στις ειρωνικά αποκαλούμενες "ταινίες με νοήματα", να μάθεις για μακρινά μέρη και ιστορίες άγνωστων ανθρώπων σε μία βιογραφία ή ιστορική ταινία, να γελάσεις σε μια κωμωδία, να δακρύσεις σε ένα δράμα και να κάψεις μερικά εγκεφαλικά κύτταρα σε μια ανόητη πλην εντυπωσιακή ταινία δράσης για τον Γκοτζίλα που παίζει μπουνιές με τον Optimus Prime. Η πολύμηνη αυτή αποχή με έπεισε ότι ο κινηματογράφος, όπως και το ποπ-κορν, είναι καλύτερος όταν τον μοιράζεσαι.

(Α, ναι. Η ταινία που είδα ήταν της Pixar, όπως και εκείνη με την οποία ξεκίνησα στα τέσσερα μου χρόνια. Το Soul ήταν μια πολύ καλή επιλογή για αυτή τη νέα αρχή, τη συνιστώ ανεπιφύλακτα. Περισσότερα για αυτό όμως δε θα βρείτε στο παρόν κείμενο αλλά σε μερικούς μήνες, στην καθιερωμένη ανασκόπηση της χρονιάς.)

gif

Ραντεβού στις αίθουσες!