• Νίκος Παπανικολάου

Αποστολή: Τα δικά μου Brit Awards


Δε ξέρω κατά πόσο είναι αντικειμενικά τα βραβεία. Τα οποιασδήποτε φύσεως βραβεία. Είτε μουσικά, είτε κινηματογραφικά, είτε τηλεοπτικά. Άλλωστε ο καθένας το αντιμετωπίζει από τη δική του οπτική γωνία. Τα φετινά BRIT Awards είχαν λίγο απ' όλα. Λάμψη, γκλάμουρ, διάσημα ονόματα και... Alex Turner.


Γράφει από το Λονδίνο ο Νίκος Παπανικολάου


Στην Αγγλία η μουσική αντιμετωπίζεται διαφορετικά από οποιαδήποτε άλλη χώρα του κόσμου νομίζω. Ακόμα παίζει πρωταρχικό ρόλο στη ζωή των ανθρώπων. Ο κόσμος της μουσικής και όσοι συμπεριλαμβάνονται σε αυτόν. Πράγμα λογικό αν αναλογιστείς πως η χώρα αυτή μας έχει χαρίσει ουκ ολίγα τεράστια ονόματα στη μουσική. Και συνεχίζει να μας δίνει. Και θα συνεχίσει. Έτσι, λοιπόν, τα Brits αντιμετωπίζονται ως ένα μεγάλο μουσικό πάρτυ, ακόμα κι αν κανείς δεν ενδιαφέρεται για το ποιος θα πάρει τα βραβεία.


Ήταν η πρώτη φορά που βρέθηκα σε μουσικά βραβεία τέτοιου βεληνεκούς. Λίγο πολύ ένιωσα σα παιδάκι που το πάνε στη Disneyland. Δε στο κρύβω. Άλλωστε όποιος ασχολείται με τη μουσική θα ήθελε να ζήσει από κοντά μία τέτοια βραδιά. Και ξέρεις, δεν είναι μόνο οι μπάντες που κάνουν μία τέτοια βραδιά να ξεχωρίσει. Είναι κυρίως το κοινό. Οι Άγγλοι αγαπάνε πολύ τη μουσική τους. Έχουν τα ινδάλματα τους. Κάποτε ήταν οι Beatles, τώρα είναι οι Arctic Monkeys. Και δε συγκρίνω ονόματα, προς θεού. Απλά λέω πως ακόμη το ζούνε, με τον ίδιο τρόπο που το ζούσανε και πριν από πενήντα χρόνια. Μουσική, γκλάμουρ και πολλά ναρκωτικά. Το είπε και ο Boy George άλλωστε πως οι τουαλέτες των VIP ήταν σαν ένα πάρτι με κόκα.


Τα Brits λοιπόν είχαν λίγο απ' όλα. Είχαν Prince να μιλάει και να σε ταξιδεύει, είχαν Katy Perry και Beyonce - Θεές και οι δύο - είχαν Lily Allen που εγώ προσωπικά πολύ την αγαπώ, Noel Gallagher να λέει πως ο Bowie είναι πολύ cool για να είναι στα Brit - και είναι - Kate Moss να διαβάζει τον ευχαριστήριο λόγο του David Bowie ντυμένη ως Ziggy Stardust και να ζητά από τη Σκωτία να μείνει στη Βρετανία, είχε Kylie Minogue, Cesk Fabregas (ακόμα απορώ τι έκανε εκεί), One Direction με μπόλικες τσιρίδες από τα νεαρά κορίτσια, Lorde η οποία να ξέρεις θα γίνει μεγάλο όνομα, το αγαπημένο κορίτσι των Άγγλων εφήβων Ellie Goulding, Pharell Williams, αγαπημένο Nile Rodgers και φυσικά Alex Turner. Για τον τελευταίο θα κάνω μία ειδική μνεία.


Ξέχωρα από τη μουσική του, ο Turner δείχνει να είναι βγαλμένος από άλλες εποχές. Θα μπορούσε εύκολα να κάνει παρέα με τον James Dean ή να πλακώνεται στο ξύλο παρέα με τον Joe Strummer. Από μία εποχή που η μουσική δεν ήταν μόνο για τα λεφτά, ήταν επειδή ήταν εσωτερική ανάγκη, κραυγή. Μία εποχή που το ροκ ήταν για λίγους. Και κακούς. Ο ευχαριστήριος λόγος του λίγο πριν το τέλος της βραδιάς για μένα είναι ο'τι καλύτερο έχουμε ακούσει τα τελευταία χρόνια. Και πόσο αληθινό. Το ροκ μπορεί να δείχνει πως ψυχορραγεί κάποιες φορές αλλά δεν πεθαίνει. Και δε θα το κάνει. Ποτέ.

Το τέλος τη βραδιάς σε βρίσκει με μπαλόνια να πέφτουν από την οροφή της O2 Arena, πολύχρωμα φώτα, χορό, μεθυσμένο από τη μουσική και τις μπύρες, να χαμογελάς που πήρες μέρος σε αυτό το μουσικό πάρτυ. Κι ας λένε κάποιοι πως ήταν ένα ψευτοπανηγυράκι. Και μπορεί να ήταν. Σημασία έχει αν πέρασες καλά. Κι εγώ μπορώ να στο πω. It was a night to remember.