Αν ο δίσκος Violence των Editors ήταν άνθρωπος θα ήταν o εαυτός μας σε μία στιγμή συνειδητοποίησης


Όλοι έχουμε εκείνη την ώρα της ημέρας, της εβδομάδας ή – σας το εύχομαι – του χρόνου που εκτιμούμε την αξία κάποιων πραγμάτων και ξαφνικά, σχεδόν μαγικά, καταλήγουμε σε συμπεράσματα που προηγουμένως αδυνατούσαμε ακόμη και να πλησιάσουμε.


Γράφει η Αναστασία Μαρκολέφα


Οι σκέψεις συνδέονται βίαια, προκαλούν στο πρόσωπο μας ένα ύφος έκπληξης και θαυμασμού. Δεν είναι στιγμές προγραμματισμένες, δεν είναι καν στιγμές που θα επιθυμούσαμε κάτι τέτοιο και όμως μας βρίσκουν χαλαρούς να κοιτάμε από κάποιο παράθυρο ή να νιώθουμε το ζεστό νερό να τρέχει στην ευαίσθητη περιοχή του σβέρκου μας.


Και τότε ξαφνικά οι νευρώνες μας γεμίζουν με εκείνη την απόλυτη, ολική αίσθηση ότι τελικά κάτι που καταφέραμε καιρό να αγνοήσουμε μας πλήγωσε πολύ περισσότερο από ό, τι οι ίδιοι περιμέναμε. Εκείνη την αίσθηση ότι μια συνήθεια ή ένας άνθρωπος μας λείπει περισσότερο από ό, τι δείξαμε ή είπαμε. Πήραμε τον χρόνο μας για να δοκιμάσουμε περισσότερα λάθη και να που καταλήξαμε στην αρχική μας διάθεση, να που εκτιμήσαμε αυτό που βαθιά μέσα μας ξέραμε εξαρχής ότι μας ταίριαζε μοναδικά.


Σε τέτοιες στιγμές βρίσκουμε τα μάτια μας μισόκλειστα, σαν να μας τυφλώνει το φως κάποιου φανταστικού προβολέα και τα χείλη μας να ψιθυρίζουν τραγουδιστά


“Our sheltered hole


Our skin's alive


I wear your soul


Never belong to anyone else but me


(Never belong to 'em, never belong to 'em)”


Ιδανικά κάθε τέτοια στιγμή θα έπρεπε να τελειώνει όπως το κομμάτι “Βelong” των Editors. Δεν περιμένεις ότι μπορεί να γίνει πιο επιβλητικό από την minimal εισαγωγή του και να που στο τέταρτο περίπου λεπτό σε περικυκλώνει με την μελωδία του synth του.


Κάθε τέτοια στιγμή ταυτοποίησης των όσων έχεις βιώσει αλλά δεν έδωσες τον χρόνο να ζυγίσεις μέσα σου σπάει σαν προστατευμένη φούσκα και σχεδόν αφήνει τη γεύση στο στόμα σου.


Το electro κιθαριστικό solo του Hallelujah βαράει σαν φλέβα στο κρανίο σου


“You sold me a second hand joke


Young man, where there's fire there's smoke”


Σε κορόιδεψαν και δε μίλησες, σε εξαπάτησαν και έδειξες να μη σε πειράζει αλλά παρατήρησε αυτή τη μοναχική στιγμή που κάθε αίσθηση την οποία δεν βίωσες στην ώρα της ήρθε να σε αγκαλιάσει. Σε βρήκε ολομόναχο με μοναδικό συνομιλητή της παράνοιας τον εαυτό σου. Πάλι δεν θα ξεσπάσεις σε όσους έπρεπε να το έχεις κάνει ήδη.


Πλημμυρισμένος από νεύρα με μία αδικαιολόγητη ταχυπαλμία, παίρνεις μία βαθιά ανάσα. Είσαι σε μία ηλικία που μπορείς να συνειδητοποιήσεις πως το μόνο που έχει απομείνει είναι να είσαι πρώτος εσύ επιεικής με τον εαυτό σου. Τα λάθη μας φέρνουν κοντά καθώς είναι το μόνο που μπορεί να μοιραστεί κάποιος πραγματικά ειλικρινής.


“You were waiting for elation


Like it would fall out of the sky


Maybe time's the greatest healer


But baby everything will die”


Και τι θα γίνει με όσα σου λείπουν αλλά δεν είχες το θάρρος να διεκδικήσεις ξανά? Πόσες σκέψεις έκανες αντί των άλλων. Προοικονομία που έστησες για να αποφύγεις να ρωτ