Αν ο δίσκος Never Twice του Nick Waterhouse ήταν άνθρωπος θα ήταν ένας μυστηριώδης νεαρός


Είναι ένα δροσερό απόγευμα για μέσα Ιουλίου και νιώθεις ευχάριστα το αεράκι να διαπερνάει το κενό που διαχωρίζει τους δύο σου γλουτούς κάτω από την λεπτή σου φούστα.


Γράφει η Αναστασία Μαρκολέφα


Ο ρυθμός βαράει διακριτικά γαργαλώντας το αυτί σου και δημιουργώντας σου ένα ύποπτο μειδίαμα. Δεν νιώθεις καν το πάνω μέρος των δακτύλων σου στο δεξί σου χέρι, καθώς ο καλοτριμμένος πάγος λιώνει στο cocktail που κρατάς. Η διάθεση σου είναι αντιστρόφως ανάλογη του βάρους του τεράστιου ποτηριού που σφίγγεις και ανάλαφρη την νιώθεις να κατεβαίνει ως τα πόδια σου - εκείνα αποφασίζουν να κουνηθούν δειλά στην μελωδία.


“There’s no window I can see


Down on the corner of the Stanyan street…”


Δεν ξέρεις τι περιμένεις αλλά είναι σαν να ψάχνεις κάτι αόριστα. Όλα αλληλεπιδρούν υπό το φως ενός θετικού πρίσματος και ξαφνικά οι σκοτούρες σου, μπορεί να μην αποτελούν παρελθόν, αλλά φαντάζουν λίγο αστείες. Χαμογελάς εντονότερα και πιάνεις ένα τσιγάρο από το μικρό τσαντάκι που κρέμεται στον ώμο σου.


“I went down to the old place


I went down to the old place”


Γυρνάς το κεφάλι νομίζοντας πως κάποιος σε φώναξε. Σε αυτή την αυλή δεν ξέρεις κανέναν και η φίλη σου μάλλον εξαφανίστηκε στην δίνη των δημοσίων σχέσεων. Όταν σε προσκάλεσε να την συνοδεύσεις ξίνισες τη μούρη σου και σκέφτηκες γρήγορα μια ηλίθια δικαιολογία για να μην της κάνεις τη χάρη. Δυστυχώς σε ξέρει πολύ καλά οπότε αναγκάστηκες να της υποσχεθείς πως θα είσαι εκεί. Παρόλα αυτά η μέρα ήρθε και σε βρήκε σε μία εντελώς νέα διάθεση. Για την ακρίβεια η ενορχήστρωση στο κομμάτι που τώρα ηχεί δημιουργεί την αίσθηση πως δίπλα σου παίζει ο αναλογικός ήχος από κάποια μικρή μπάντα που έχει μέλλον. Δεν μπορείς παρά να τραγουδήσεις το στιχάκι που μόλις έπιασες να επαναλαμβάνεται


“Straight love affair, straight love affair…”


Στο βάθος διακρίνεις την σκιά ενός κεφαλιού που κουνιέται χαριτωμένα στον ρυθμό. Πιάνει αμέσως το ενδιαφέρον σου, τον κοιτάς μηχανικά. Κάθεται πάνω από το μπαρ και σχεδόν χορεύει μόνος, όμως δεν αργεί να καταλάβει τη παρουσία σου. Γυρνάει δίχως ίχνος διακριτικότητας και σε κοιτάει κατάματα, με ένα ύφος που θα μπορούσε να έχει κάποιος που ξέρει ένα ένοχο μυστικό σου και ετοιμάζεται να το μαρτυρήσει.


Σε βρίσκει άναυδη μεταξύ έκπληξης και ντροπής αλλά δεν φαίνεται να θέλει να αφήσει την στιγμή να πάει χαμένη. Τον βλέπεις να πλησιάζει γρήγορα, μα όχι βιαστικά και αποφασίζεις να περιμένεις.


Μεταξύ του μηχανικού γέλιου και του άγχους σου να σκεφτείς την επόμενη έξυπνη ατάκα βρίσκεις τον εαυτό σου να περνάει πραγματικά καλά. Βιώνεις την οικειότητα με έναν τύπο που ποτέ δεν θα περίμενες ότι θα μπορούσε να σου προσφέρει ένα τέτοιο συναίσθημα.


“Tον βλέπεις αυτόν εκεί?”


Κοιτάς διακριτικά και του γνέφεις συνωμοτικά παρότι ο ίδιος έχει καρφωθεί δείχνοντας σου έναν μεσήλικα με το χέρι του τεντωμένο και τον δείκτη στραμμένο προς το μέρος του. Το θράσος του, όχι μόνο δεν σε ενοχλεί, αλλά σε αφοπλίζει δημιουργώντας μία σκανταλιάρικη διάθεση μέσα σου. Βρίσκεστε μεταξύ τέταρτου ή πέμπτου cocktail και αποφασίζετε να χορέψετε όσο πιο άγαρμπα μπορείτε το ρεφρέν του επόμενου κομματιού


“She give me Katchi


All night long


She give me Katchi


All night long…”


Στροβιλίζεσαι αδιαφορώντας για το πόσο κοντή και αεράτη είναι η φούστα σου, μα κυρίως τι θέαμα μπορεί να αφήνει στους άγνωστους γύρω σου. Έχετε πλησιάσει αρκετά τον στόχο σας όταν πια σε σπρώχνει πάνω του και το βαθύ χρώμα του cocktail απλώνεται στο κατάλευκο πουκάμισο του αντιπαθή μεσήλικα – τον οποίον δεν γνωρίζεις καν αλλά παραμένει ο κοινός εχθρός σας.


Ξεκαρδισμένη στα γέλια και προσπαθώντας να δείξεις πως λυπάσαι για το λάθος σου ψελλίζεις κάτι διόλου πειστικό και απομακρύνεσαι κοιτώντας το έργο τέχνης σας ζωγραφισμένο στο στέρνο του.


<