The Favourite: Το μπαρόκ μαργαριτάρι του Λάνθιμου

Κριτική στην καινούρια ταινία του Γιώργου Λάνθιμου, "The Favourite".

Το μπαρόκ ως όρος έχει χρησιμοποιηθεί όσο λίγοι για να προσδιορίσει τελείως ετερόκλητα πράγματα. Από την περούκα του Λουδοβίκου ΙΔ', μέχρι την μουσική του Βιβάλντι, κοινό νήμα προσδιορισμού είναι ο όρος “μπαρόκ”, χαρακτηρίζοντας κακότροπα μάλλον το πομπώδες και παραφορτωμένο. Στην πραγματικότητα η λέξη προέρχεται από το πορτογαλικό “barroco”, ένα ακανόνιστο μαργαριτάρι. Ως τέτοιο θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και το The Favourite ελληνιστί Η Ευνοούμενη.

Γράφει ο Θεόδωρος Τζανάτος

Οι ερμηνείες των Emma Stone, Rachel Weisz και Olivia Colman είναι δυναμικές και εκφραστικές· ο σκηνοθέτης παίρνει μεγάλο μέρος των δυνατοτήτων τους. Είναι μια ταινία η οποία αφορά τον αγγλικό 18ο αιώνα, εντός της βασιλικής αυλής, με την απόλυτη εξουσία να βρίσκεται ως καρικατούρα στο πρόσωπο της νοσούσας βασίλισσας Άννας, η οποία ασκεί τα καθήκοντα της μέσω των γυναικών της αυλής της. Η ίδια τηρεί το πρωτόκολλο σαν σωστή πορφυρογέννητη, αλλά στην πραγματικότητα γίνεται υποχείριο του περίγυρου της. O Λάνθιμος κάνει πολλά χαμηλά ή fisheye πλάνα, δίνοντας διαφορετικές δυνατότητες και αφηγηματική θέση στο χώρο. Στις σκηνές του υπηρετικού προσωπικού, είναι ξεκάθαρη η μελέτη του έργου του Vermeer, μέσα από ηθογραφικές σκηνές και άπλετο σκηνογραφικό φως -ομοιότητα πασιφανής ακόμα και στα ενδύματα, με έργα του μεγάλου Ολλανδού ζωγράφου, όπως Η Γαλατού. Το μπαρόκ ως ιστορική αναφορά στυλ επανέρχεται τόσο μέσα από την μουσική υπόκρουση, όσο και από τις έντονες φωτοσκιάσεις.

Ο Λάνθιμος καταφέρνει να κάνει καλό χιούμορ σε ταυτόχρονο χρόνο με την ανάπτυξη μιας πλοκής, η οποία κρατά ζωντανό το ενδιαφέρον του θεατή για δύο ώρες. Η σεμνοτυφία απουσιάζει παντελώς, ενώ ο σκηνοθέτης παρουσιάζει με τόνους σχεδόν καθημερινούς τις ίντριγκες του αυλικού λεσβιακού έρωτα, με πρωταγωνίστρια την ίδια τη βασίλισσα. Στον επίλογο του δημιουργεί μία ιδιαίτερη εικόνα, ίσως την μόνη ερμητική και ακατάληπτη σε όλη τη ταινία. Η βασίλισσα προβαλλόμενη από τα κάτω μοιάζει με ένα αρπακτικό, το οποίο κατευθύνει την “ευνοούμενη” Emma Stone. Εκείνη, ακολουθεί πειθήνια τις κινήσεις που της υπαγορεύονται, ενώ σκέφτεται κοιτώντας ακαθόριστα.

Η ταινία κατά την γνώμη μου ήταν ψυχαγωγική, σχετικά γρήγορη και αστεία, χωρίζεται σε ιδιαίτερα κεφάλαια και θίγει πολύ έξυπνα ζητήματα εξουσίας και κυριαρχίας, τόσο πολιτικής, όσο κοινωνικής και ερωτικής. Η ταινία κάθε άλλο παρά παραφορτωμένη ή διανοητικά αφαιρετική ήταν, θεωρώ πως αγγίζει ένα ευρύ κοινό. Για μια ακόμα φορά απορώ με τα μετριοπαθή σχόλια του ελληνικού κοινού, για μια ταινία η οποία κερδίζει καθημερινά την διεθνή αναγνώριση. Μετά τη Βενετία, εύχομαι βραβεύσεις και στην Αμερική, μιας και θα είναι επάξιες του έργου.

Θεόδωρος Τζανάτος

Κινηματογραφικός συντάκτης

More in this category: « #MovieReview: Widows
back to top

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
February 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28