#LiveReport: Candlemass

Στο Fuzz Live Music Club.

Και με Messiah Marcolin, και με Mats Leven, και με Robert Lowe. Και με Leif Edling, και χωρίς Leif Edling αλλά Per Wilberg στο μπάσο. Και με thrash metal συγκρότημα για opening, αλλά και με μεγάλα ονόματα της doom σκηνής. Μέχρις χτες το απόγευμα, οι Candlemass είχαν έρθει Ελλάδα με κάθε πιθανή σύνθεση συγκροτήματος ή billing. Πλην μίας. Δεν είχαμε δει ποτέ τον Johan Länqvist live. Το βράδυ του Σαββάτου 23 Νοεμβρίου, καλύφθηκε και αυτό το «στατιστικό» κενό. Και είδαμε το συγκρότημα με τον πρώτο του τραγουδιστή, να παίζουν live σχεδόν όλο το Epicus Doomicus Metallicus (δεν ακούσαμε το Black Stone Wielder μόνο), σε διαφορετική σειρά.

Γράφει ο Μάρκος Σκυριανός

Η βραδιά όμως άρχισε με τους The Slayerking. Ακριβώς στις 19:45 όπως είχε ανακοινωθεί, έσβησαν τα φώτα του Fuzz, στη σκηνή ανέβηκαν ο κιθαρίστας Kostas K. και o drummer Eki, και μετά από λίγο ανέβηκε και ο Efthimis K. Οι The Slayerking παίζουν κατά κύριο λόγο doom metal, με πολλά ατμοσφαιρικά στοιχεία. Βέβαια, δεν λείπουν από τον ήχο της μπάντας κάποιες αναφορές σε black metal συγκροτήματα όπως οι Celtic Frost ή οι Triptykon. Και σε κάποια σημεία ίσως σε κάποιους τα φωνητικά να θύμισαν και λίγο πρόσφατους Rotting Christ. Αλλά η νοοτροπία των συνθέσεων και του συγκροτήματος είναι στο doom metal, και αυτό τους έκανε αρκετά ταιριαστούς για το billing της βραδιάς.

Το ντύσιμο των 3 μελών του συγκροτήματος σε συνδυασμό με το καπέλο του Efthimis K. και του Kostas K. (μαζί με το prop που φαινόταν να φοράει στο πρόσωπο που λόγω απόστασης δεν μπόρεσα να καταλάβω τι ήταν), συνέβαλλε τα μέγιστα στην θεατρικότητα της εμφάνισής τους. Αυτό έγινε ακόμα πιο έντονο όταν στο τρίτο τραγούδι του set εμφανίστηκαν στην σκηνή 4 χορεύτριες οι οποίες έμειναν για όλα τα υπόλοιπα τραγούδια του set, σε διάφορους συνδυασμούς. Οι κινήσεις τους ήταν πολύ καλά εναρμονισμένες με τα τραγούδια της μπάντας, κάτι που δείχνει ότι έχει γίνει διεξοδική δουλειά σε επίπεδο χορογραφίας και σκηνοθεσίας. Προσωπικά βρήκα τη χορογραφία στο Black Queen ως την πιο εύστοχη. 

Ο ήχος δεν ήταν ακριβώς τέλειος. Κατά τη διάρκεια του set τους είχα την αίσθηση ότι ήταν απλά χαμηλή η έντασή του, αλλά στην πορεία της βραδιάς διαπίστωσα ότι το πρόβλημα ήταν πως όσο πιο μακριά ήσουν από τη σκηνή, τόσο περισσότερο έκοβε τον ήχο η κατασκευή των εξωστών. 

Μόλις τελείωσε το set των The Slayerking, και όσο μαζευόταν το drum kit τους για να ετοιμαστεί η σκηνή για τους Candlemass, περίπου ο μισός κόσμος που βρισκόταν στο Fuzz βγήκε έξω για τσιγάρο. Όλα κύλησαν καλά και δεν δημιουργήθηκε κανένα πρόβλημα, αλλά προσωπικά εντόπισα για άλλη μία φορά ότι ανεξάρτητα από το νόμο, δεν υπάρχουν ούτε οι υποδομές, ούτε η οργάνωση μέχρις στιγμής στην Ελλάδα για την κατά γράμμα τήρησή του. Οι υπεύθυνοι του χώρου θα μπορούσαν κάλλιστα να εκμεταλλευτούν το γεγονός πως ο χώρος έχει δύο πόρτες και να χρησιμοποιούν την μία για είσοδο και την άλλη για έξοδο, αλλά δεν το έκαναν και όλοι όσοι θέλαμε να βγούμε για ένα τσιγάρο περνάγαμε από την ίδια πόρτα που έμπαιναν όσοι δεν είχαν έρθει ακόμα στη συναυλία. 

Διότι φυσικά, παρόλο που έχουμε φτάσει στο έτος 2019, παρόλο που λέγεται συνεχώς από κοινό, μέσα και συγκροτήματα ότι πρέπει να πηγαίνουμε σε μία συναυλία από την αρχή για να στηρίξουμε με την παρουσία μας και τα συγκροτήματα που είναι μικρότερα σε μέγεθος από τους headliners, υπήρξε και χτες αρκετός κόσμος που ήρθε ελάχιστα λεπτά πριν ξεκινήσουν οι Candlemass. Αλλά αυτό είναι μία γκρίνια για μία άλλη μέρα.

Στις 22:00 ακούστηκε από τα ηχεία του Fuzz το March Funebre. Στη σκηνή εμφανίστηκαν αρχικά οι 2 κιθαρίστες της μπάντας Mats Björkman και Lars Johansson, μαζί με τον drummer Jan Lindh. Μετά από λίγο ανέβηκε στη σκηνή και ο Leif Edling, και ξεκίνησε το The Well Of Souls. Λίγο πριν φτάσουν στο πρώτο κουπλέ, εμφανίστηκε και ο Länqvist. Η ένταση του ήχου ανέβηκε ελάχιστα σε σχέση με τους The Slayerking, αλλά συνέχισε να υπάρχει το ίδιο θέμα για όσους βρίσκονταν μακριά από τη σκηνή. 

Το Dark Reflections παίχτηκε κολλητά με το εναρκτήριο, και μετά το τέλος και του 2ου τραγουδιού ο Länqvist καλησπέρισε το κοινό. Ακολούθησε το Mirror Mirror, στην έναρξη του οποίου είχαμε και την πρώτη μεγάλη συμμετοχή του κοινού στους στίχους του τραγουδιού. Όταν τελείωσε το τραγούδι, στο μικρόφωνο ήρθε ο Edling να ανακοινώσει την υποψηφιότητα για Grammy του Astorolus – The Great Octopus για καλύτερη metal performance της χρονιάς, κάτι που φάνηκε ότι ακόμα του κάνει μεγάλη εντύπωση. Πάντως, το τραγούδι δεν αντιμετωπίστηκε από το κοινό με την ίδια θέρμη όπως το υπόλοιπο set. 

Οι Candlemass στη συνέχεια έπαιξαν τα Bewitched, Dark Are The Veils Of Death, Under The Oak με τον κόσμο από κάτω να συμμετέχει σε όλη τη διάρκειά του και το συγκρότημα αντίστοιχα να επαναλαμβάνει μερικά μέτρα από το τραγούδι για το sing-along, και το A Sorcerer’s Pledge. Και κάπου εκεί, με καθαρό χρόνο μουσικής κάτι λιγότερο από 1 ώρα, ουσιαστικά τελείωσε το main setlist. Τα μέλη του συγκροτήματος αποχώρησαν για 2-3 λεπτά, πριν επιστρέψουν σιγά σιγά για το encore.

Αρχικά επέστρεψε ο Lindh και ξεκίνησε να παίζει το επόμενο τραγούδι. Ακολούθησε ο Edling με τον Björkman και μετά από λίγο και ο Johansson. Λίγο μετά βγήκε και πάλι στη σκηνή ο Länqvist, για την μεγάλη 3άδα τραγουδιών των Candlemass που όλοι περιμέναμε. Demon’s Gate, Crystal Ball και φυσικά Solitude. Με όλο το Fuzz να τραγουδάει σχεδόν όλο το τελευταίο μαζί με την μπάντα. 

Το set των Candlemass κράτησε μαζί με το “encore” κάτι λιγότερο από 90 λεπτά. Προσωπικά μου φάνηκε λίγο. Πιστεύω ότι θα μπορούσαν να παίξουν 2-3 ακόμα τραγούδια, ανεξαρτήτως του ποια θα ήταν αυτά. Βέβαια, καθόλη τη διάρκεια του live ο Länqvist φαινόταν ότι έβηχε και πως δεν ήταν στην καλύτερη βραδιά του, αλλά αρκετά μακριά από αυτή. Αλλά, από την άλλη το «σκάρτο» 90λεπτο με 11 τραγούδια (μαζί με το επιβεβλημένο encore – που πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσουν να το λένε έτσι και να θεωρούνται και αυτά τα τραγούδια μέρος του βασικού setlist) για ένα συγκρότημα με 12 δίσκους και 35 χρόνια ύπαρξης, μου φαίνονται πολύ λίγα. Αν δε, κάποιος το αντιπαραβάλει και με τη τιμή του εισιτηρίου, η αναλογικά βγαίνει ακόμα πιο αρνητική. Το σημαντικό όμως είναι ότι οι Candlemass ήρθαν για άλλη μία φορά στην Ελλάδα και έκαναν αυτό που ξέρουν να κάνουν. 

Μάρκος Σκυριανός

Συντάκτης

More in this category: « #LiveReport: Deerhunter
back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
December 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31