#LiveReport: The Dream Syndicate

Don’t tell me when it’s over.

Δύο χρόνια πριν, οι Dream Syndicate είχαν μόλις βγάλει νέο δίσκο, ήρθαν σε ένα sold out Fuzz Club για να κλείσουν την περιοδεία τους και άφησαν μια αξιομνημόνευτη εμπειρία. Το Σάββατο, είχαν μόλις βγάλει νέο δίσκο, ήρθαν να κλείσουν την περιοδεία τους στο Fuzz και μπορεί αυτή την φορά το Fuzz να είχε λίγο χώρο για ανάσες, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι έκαναν έκπτωση στην εμφάνισή τους.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Φωτογραφίες: Χαρά Γερασιμοπούλου

Την συναυλία άνοιξαν οι Dustbowl, ένα μάλλον ταιριαστό εγχώριο opening act για τους Καλφορνέζους, αλλά παρότι ο χώρος είχε γεμίσει από νωρίς, το κοινό δεν φάνηκε να αντιδρά ιδιαίτερα, αφήνοντας χλιαρες εντυπώσεις. Σίγουρα είχαν τις στιγμές τους και προς το τέλος της εμφάνισής τους, ο κόσμος άρχισε να “τσιμπάει” στα τραγούδια τους, αλλά δεν ήταν κάτι που κράτησε πέρα από συγκεκριμένα κομμάτια.

Οι Dream Syndicate ανέβηκαν στην ώρα τους στην σκηνή και ξεκίνησαν το set τους προετοιμάζοντάς μας ακριβώς γι’ αυτό που θα ερχόταν. Μέσα από το εκτενές τζαμάρισμα του “How Did I Find Myself Here” θεμελίωσαν από νωρίς τον ήχο της κιθάρας που μας τράβηξε στον Ταύρο, καθώς και την σκηνική παρουσία του Steve Wynn και της παρέας του. Ενεργητικοί και αεικίνητοι, επιβεβαιώνοντας ότι δεν πρόκειται για ένα συγκρότημα που κολλάει τα τελευταία ένσημα, αλλά περνάει μια δεύτερη νιότη. Δισκογραφικά και συναυλιακά. Μέσα σε ένα 2ωρο σετ (και 2 encore) που κύλησε “σαν νερό” και κλιμακωνόταν μέχρι το τέλος, ταίριαξαν χωρίς παραφωνίες τραγούδια από το ‘81 μέχρι το ‘19 και κέρδισαν τόσο τους βετεράνους των εμφανίσεών τους, όσο και τους πρωτάρηδες. Πιο δυνατές στιγμές ήταν χωρίς αμφιβολία οι μεγαλύτερες επιτυχίες τους “Medicine Show”, το back to back των “Tell Me When It’s Over” και “The Side I’ll Never Show” όπου πέρα από το sing along υπήρξε και μια ελαφρά διάθεση για μοσπιτ (;) και το “The Days of Wine & Roses” με το οποίο έκλεισαν το live.

Το χαμόγελο και η καλή διάθεση του Steve Wynn που γέμιζαν τον χώρο, η εξαιρετική δεξιοτεχνία (και το show) στην κιθάρα του Jason Victor και τα ακούραστα ντραμς του Dennis Duck, σχημάτισαν μια εμπειρία που είχε τόση βρώμικη garage κιθάρα, αλλά και όση γλυκιά νοσταλγία χρειαζόταν για να μας θυμίσει τις “ημέρες του οίνου και των ρόδων”. Κάπως έτσι, οι δύο ώρες και τα δύο encore δεν ήταν αρκετά. Όχι για να μην πούμε “don’t tell me when it’s over”.

  • aaa43 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_0015 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_0022 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_0096 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_0099 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_0113 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_9979 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_9982 Copy
  • dream_syndicate_2019_gerasimopoulou_IMG_9983 Copy
  • dustbowl_2019_gerasimopoulou_IMG_9888 Copy
  • dustbowl_2019_gerasimopoulou_IMG_9891 Copy
  • dustbowl_2019_gerasimopoulou_IMG_9903 Copy
  • dustbowl_2019_gerasimopoulou_IMG_9906 Copy
  • dustbowl_2019_gerasimopoulou_IMG_9975 Copy
Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
July 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial