#LiveReport: Street Mode Festival

Το φιλί της ζωής σε μια πόλη που αργοπεθαίνει.

Δύο είναι, πλέον, τα σημαντικότερα γεγονότα που περιμένει κάθε χρόνο να δει ένας κάτοικος της Θεσσαλονίκης να συμβαίνουν. Το μετρό και το Street Mode Festival. Μπορεί το πρώτο να μη μας κάνει τη χάρη, όμως, το δεύτερο δηλώνει το παρών σταθερά, εδώ και μια δεκαετία. Κάθε χρόνο μεγαλώνει, η είδηση διαδίδεται όλο και μακρύτερα, η πόλη ξυπνάει από τον λήθαργό της, έστω και για τρεις- τέσσερις μέρες. 

Γράφει ο Γιώργος Φακαλής

Φωτογραφίες: Γεωργία Νικολέτου

Το φετινό line up ήταν για όλα τα γούστα. Έμπειροι καλλιτέχνες που κουβαλάνε στην καμπούρα τους βαριά δισκογραφία υποστηρίχθηκαν τόσο από ανερχόμενα σχήματα του εξωτερικού, όσο και από εγχώρια συγκροτήματα που θέλουν να κάνουν το βήμα παραπάνω και αγαπιούνται πολύ από το ελληνικό κοινό. Από τον Αγγελάκα και τους Fuzztones μέχρι τον Τζαμάλ και τις Pussy Riot, ο κόσμος χόρτασε μουσική. Ένα πολύ ενδιαφέρον πάντρεμα διαφορετικών ειδών σε μικρό (ίσως πολύ μικρό) χώρο που κατάφερε να ενώσει κάθε λογής μουσικόφιλο. Τον έντεχνο, τον μεταλλά, τον χατζηροκά, τον χιπχοπά, οικογένειες, ζευγαράκια, αντροπαρέες.

Ένα γενικό σχόλιο, πριν μπούμε στις λεπτομέρειες κάθε ημέρας. Όλοι, ανεξαιρέτως, οι καλλιτέχνες έδωσαν τον καλύτερό τους εαυτό πάνω στη σκηνή. Έγινε φανερό ότι κανένας δεν πήγε για την αρπαχτή, κανένας δε βαρέθηκε και αυτό μεταδόθηκε στο κοινό. Τώρα, αν σου αρέσει αυτό που ακούς ή όχι, αυτό είναι άλλη κουβέντα. Ωστόσο είναι, πραγματικά, σημαντικό, ειδικά για ένα τριήμερο φεστιβάλ, να μην αναφερθούν παράπονα για το πάθος και την ζέση όσων έπαιξαν. 

Το γλέντι, λοιπόν, ξεκίνησε ήδη από την Πέμπτη. Η διάθεση πανηγυρική, μα όχι πανηγυρτζίδικη, για το επερχόμενο τριήμερο. Το ορεκτικό είχε Villagers of Ioannina City στην παρουσίαση του καινούριου τους δίσκο, μαζί με τους κρητικούς Tuber και τους Holocraft. Ο κόσμος ήταν πολύς, γούσταρε και φάνηκε έτοιμος για ένα εξουθενωτικό, μουσικό πάρτυ που μόλις άρχισε.

Και κάπως, έτσι, ήρθε η Παρασκευή. Ξέραμε ότι είναι αδύνατο να παρακολουθήσουμε τα πάντα αλλά η διάθεση να εξερευνήσουμε όσα περισσότερα μπορούμε ήταν εκεί. Αν μας έκανε και την χάρη ο ΟΑΣΘ να φτάσουμε νωρίτερα στο χώρο, τότε θα είχαμε μια πιο ολοκληρωμένη άποψη. Φτάνουμε, λοιπόν, στην Αποθήκη 8 στην προβλήτα του λιμανιού και κάνουμε μια πρώτη γύρα στα merchandise πριν μπούμε στον κύριο συναυλιακό χώρο. Στα αυτιά μας έρχονται οι Algiers με τον post punk ήχο τους, ενώ ακολουθεί ο Παύλος Παυλίδης με τους B-Movies. Παλιές και νέες επιτυχίες ξεσηκώνουν το, πάντα διψασμένο για λίγη “Αδρεναλίνη”, κοινό με θέα τον πορτοκαλί ουρανό του ηλιοβασιλέματος πίσω από τους χαρακτηριστικούς γερανούς του λιμανιού. Η σκυτάλη δίνεται στις καυστικές Pussy Riot με τα φαρμακερά κοινωνικοπολιτικά statements στα video wall και επαληθεύεται ότι η punk, τελικά, είναι κάτι παραπάνω από μουσική. Μεταφερόμαστε στους θρυλικούς Fuzztones για το garage το σωστό, το ορθόδοξο. Τα 45 λεπτά της εμφάνισής τους είναι ικανά για την αναγκαία δόση rock’n’roll αλλά, σίγουρα, όχι αρκετά για ένα κοινό που διψούσε για λίγο αγνή γκαραζίλα ακόμα.Η βραδιά συνεχίζεται και, όσο οι Nightstalker κρατάνε τον κόσμο ζωντανό, αποφασίζουμε να μετακινηθούμε προς τους Somali Yacht Club. Και πολύ καλά κάναμε γιατί, ίσως, ήταν η καλύτερη στιγμή του Street Mode και, σίγουρα, μια από τις καλύτερες ζωντανές εμφανίσεις που έχω δει. Είμαστε λίγοι μεν, τυχεροί δε.

Η κούραση έχει αρχίσει να χτυπάει στα πόδια, η ώρα πέρασε, η Ska-P, όμως, έχουν στήσει το δικό τους, ξεχωριστό πάρτυ. Εφοδιαζόμαστε την απαραίτητη μπύρα και χωνόμαστε στον έξαλλο χορό γύρω από τη σκηνή. Μια μπάντα που λατρεύεται όπως λίγες στη χώρα μας και φημίζεται για το κέφι στις εμφανίσεις είναι το καλύτερο κλείσιμο για μια πρώτη, γεμάτη μουσικές μέρα.

Φτάνοντας το Σάββατο, είμαστε προετοιμασμένοι για το τι θα ακούσουμε σήμερα. Το μενού έχει Αγγελάκα, Gang of Four, Vodka Juniors, ονόματα που έχουμε δει και ξαναδεί, αλλά πολλοί δεν χάνουν την ευκαιρία να τους ακολουθούν σε κάθε τους εμφάνιση. Φυσικά, έχουμε και Nick Olivieri από Kyuss και Queens of the Stone Age, ίσως από τα μεγαλύτερα ονόματα του φετινού line up που, όμως, δεν εκτιμήθηκε όσο, πιστεύω, ότι του αρμόζει. Τρομερή εντύπωση φαίνεται να κάνουν, πάντως,οι Dwarves, με το ξεσηκωτικό τους μείγμα από noise punk και garage να ανεβάζει το hype ολόκληρου του χώρου. Ωστόσο, είναι εμφανές ότι η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου έχει έρθει για το hip hop stage, που φιλοξενεί τον αφρό της ελληνικής σκηνής. Μικρός Κλέφτης, Τζαμάλ, Joker/ Two-Face, Λόγος Τιμής και οι εκρηκτικοί Moscow Death Brigade εκ Ρωσίας ορμώμενοι γεμίζουν ασφυκτικά την Αποθήκη 8. Τόσο ασφυκτικά που η κατάσταση γίνεται αποπνικτική, έχουμε λιποθυμίες, έχουμε καθυστερήσεις στην ομαλή ροή του φεστιβάλ έως ότου εκκενωθεί ο χώρος και αποφασιστεί η μεταφορά του live στις εξωτερικές σκηνές. Δεν θα επεκταθώ, προς το παρόν, περαιτέρω για αυτό το δυστυχές συμβάν, θα τα δούμε όλα στο τελικό recap.

Η Κυριακή ήρθε, η αυλαία για το φετινό Street Mode μπορεί να πέφτει, αλλά η όρεξη για μουσική και η αίσθηση ότι κάτι συμβαίνει στην πόλη μας κρατάει μάχιμους για άλλο ένα set. Ξεκίνημα, λοιπόν, με ένα από τα πιο καυτά ονόματα της εγχώριας stoner, τους Naxatras, που τα τελευταία χρόνια δείχνουν να έχουν χτίσει το δικό τους fanbase, μέσα και έξω από τα σύνορα της χώρας. Η προσμονή μεγαλώνει, βλέποντας τους προσωπικούς guilty pleasure Χατζηφραγκέτα να σετάρουν κιθάρες και ενισχυτές στη διπλανή σκηνή. Λεπτά αργότερα, το cult δίδυμο χτυπάει τα πρώτα ακόρντα και το κοινό, που τόσο τους έχει επιθυμήσει, τραγουδάει δυναμικά για το Μαράκι, την Κική, την Αμοργό και τον Οφορίκουε. Από τα ρεμπέτικα στην dub δέκα βήματα δρόμος. Κυριολεκτικά, καθώς οι L’Entourloop έχουν αρχίσει να φτύνουν ρίμες πάνω σε jungle beatάκια λίγο παραδίπλα. Και αν μας έμειναν κάποιες δυνάμεις ως εδώ, ήταν για αυτό που ακολουθεί. Αρχικά, οι εκκεντρικοί Turbonegro, που δόνησαν το λιμάνι με το hardcore punk και τα metal vibes τους, στη συνέχεια, οι Dubioza Kolektiv που ξύπνησαν το βαλκανικό εαυτό μας και, τέλος, τον τεράστιο Max Romeo, ένας από τους λίγους εναπομείναντες “μεγάλους” της reggae.

Αυτό ήταν για φέτος το Street Mode Festival. Τώρα, θα ήθελα να παραθέσω μερικές σκέψεις μου, τόσο σχετικά με το φεστιβάλ, όσο και με τη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί στο συναυλιακό χώρο, όχι με το προσωπείο του φωτεινού παντογνώστη, αλλά ως ένας που πάει για να ακούσει μουσικές που γουστάρει ή δεν γνωρίζει. Αντιλαμβάνομαι ότι το Street Mode ολοένα και μεγαλώνει. Μεγαλώνει σε απήχηση και μεγαλώνει σε marketing, το οποίο είναι καθόλα θεμιτό, γιατί με αυτόν τον τρόπο, προσελκύονται και σπουδαιότερα ονόματα. Δειλά δειλά, άνθρωποι από όλη την Ελλάδα ενδιαφέρονται για το φεστιβάλ, το οποίο γίνεται σημείο αναφοράς στο μουσικό γίγνεσθαι της χώρας. 

Τα καλά πρέπει να αναγνωρίζονται. Έχουν γίνει αξιόλογες προσπάθειες στη διαρρύθμιση των χώρων για να χωρέσουν όσο περισσότερα σχήματα είναι δυνατό. Η ποικιλία των ήχων και των ανθρώπων που θα συναντήσεις είναι, επίσης, κάτι που βοηθάει να ζήσεις αυτό το φεστιβαλικό, συναυλιακό αίσθημα που σε γεμίζει.

Ωστόσο, είναι διαφορετικό το “χωρέσει” με το “στριμώξει”, και χωροταξικά και χρονικά. Είναι, πραγματικά, κρίμα να κλείνει ο ήχος σε έναν καλλιτέχνη επειδή ξεπέρασε το χρονικό όριο και το επόμενο act πρέπει να ξεκινήσει. Όπως, επίσης, είναι κρίμα, αν όχι κάτι χειρότερο, να λιποθυμάει κόσμος λόγω overcrowding. Και φτάνω στη βασική μου ένσταση σχετικά με το τι φεστιβάλ θέλουμε. Χωρίς να θέλω να θίξω κάποιον καλλιτέχνη, εξάλλου ποιος είμαι εγώ, φτάνει με τους ίδιους και τους ίδιους. Κατανοώ ότι ο Παυλίδης, ο Αγγελάκας, οι Nightstalker, οι Naxatras είναι crowd pleasers και τα εισιτήρια θα κοπούν, αλλά πέρα του ότι θα μας επισκεφτούν τουλάχιστον μία φορά κάθε χρόνο, υπάρχουν σχήματα που περιμένουν να αναδειχθούν μέσα από τέτοιες εκδηλώσεις. Ο κόσμος θα περάσει καλά με ό,τι του παρέχεις, άλλωστε είναι τέτοια η δίψα του Θεσσαλονικιού να ζήσει ψήγματα της εποχής των 90s, μουσικά, που θα ανταποκριθεί σε τέτοια εγχειρήματα.

Όλα αυτά τα λέω, επειδή γνωρίζω ότι οι διοργανωτές προσπαθούν κάθε χρόνο και περισσότερο να μας δώσουν την καλύτερη δυνατή εμπειρία σε μια περίοδο που η Θεσσαλονίκη βυθίζεται στην υποκουλτούρα και την μονοτονία. Γιατί, στην τελική, σημασία έχει στο τέλος κάθε συναυλίας να βλέπεις χαμογελαστούς, ιδρωμένους από το χορό νέους να αδημονούν για το επόμενο live.

Τα λέμε του χρόνου, λοιπόν.

  

  • img_3525 Copy
  • img_3617 Copy
  • img_3725 Copy
  • img_3741 Copy
  • img_3940 Copy
  • img_3985 Copy
  • img_3990 Copy
  • img_3997 Copy
  • img_4036 Copy
  • img_4109 Copy
  • img_4215 Copy
  • img_4417 Copy
  • img_4708 Copy
  • img_4716 Copy
  • img_4798 Copy
  • img_4900 Copy
  • img_5015 Copy
  • img_5030 Copy

Γιώργος Φακαλής

Μουσικός συντάκτης

back to top

Comments

marina diamonds 2019 breakroom athens

candlemass 2019 breakroom athens

lara fabian 2019 breakroom athens

deerhunter 2019 breakroom athens

AGENDA

No event in the calendar
December 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31