#LiveReport: Release Athens Festival Day 2

Iggy Pop, James, Shame, Noise Figures, Dark Rags.

Οι ιστορίες γύρω από τις συναυλίες του Iggy είναι άπειρες και ίσως σε ένα βαθμό μεγαλύτερες από τις ίδιες τις συναυλίες. Για άλλους λόγους την κάθε φορά, δεν είχα δικές μου. Δεν είδα ποτέ σπασμένα μπουκάλια ή τον Iggy γυμνό ή ένα venue να κατεδαφίζεται όσο ένα πλήθος ουρλιάζει Stooges εν χορώ. Ούτε τις απέκτησα το Σάββατο. Κι αν μέχρι χτες ζήλευα, σήμερα δεν με νοιάζει.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Φωτογραφίες: Δημήτρης Δημόπουλος

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Φτάνοντας από νωρίς στην Πλατεία Νερού βρέθηκε μπροστά σε μία ευχάριστη έκπληξη, καθώς τόσο στους Dark Rags, όσο και στους Noise Figures, η προσέλευση ήταν μεγαλύτερη από την αναμενόμενη, βάσει ώρας / θερμοκρασίας / σημείου του line - up. Αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις που συνόδευσαν όμορφα το απόγευμα κι έκαναν όσο πιο υποφερτή γινόταν την ζέστη και τον λίβα του φαληρικού δέλτα.

Καλά “διαβασμένο” το κοινό, δεν άργησε να μαζευτεί μπροστά στην σκηνή όταν ανέβηκαν οι Shame, οι οποίοι επισκέφθηκαν την Ελλάδα για πρώτη φορά -και όπως υποσχέθηκαν κάμποσες φορές, όχι τελευταία. Αναμφίβολα η έκπληξη της βραδιάς, κανείς δεν περίμενε ότι σε μία μισογεμάτη (ή μισοάδεια για τους απαισιόδοξους - μέτριο χιούμορ) Πλατεία Νερού θα έβγαζαν τόση ενέργεια και ότι ο ήχος του Μάντσεστερ μπορούσε να μοιάζει τόσο πολύ με πανκ. Ένας ακούραστος και υπερ-γοητευτικός frontman, ένας τρελαμένος μπασίστας που δεν έμεινε ακίνητος ούτε λεπτό και μουσική “κάπως γνώριμη μα διαφορετική” φρόντισαν να μας κάνουν να χορέψουμε από τις 7 το απόγευμα και νομίζω ότι αν κάποιος κέρδισε κόσμο ήταν χωρίς δεύτερη σκέψη οι Shame. Και κάτι μου λέει ότι το Spotify τους πήρε αρκετά streams από την Αθήνα την Κυριακή. Μία ώρα αργότερα, όταν πια τελείωσαν, όλοι ήμασταν ήδη ψημένοι για τον Iggy και η ατάκα “πρέπει να τους δούμε σε κλειστό” ήταν ό,τι πιο εύστοχο ειπώθηκε όλη μέρα.

Μπορεί να ήμασταν έτοιμοι να φωνάξουμε ΠΑΙΧΤΕ ΠΑΝΚ!!111!!ΕΝΑ!11!! αλλά την σκυτάλη πήραν οι παντοτινοί αγαπημένοι του Ελληνικού κοινού, James. Η χαμογελαστή φιγούρα του Tim Booth με παντελόνι “καμπάνα”, μια μικρή πλαστική ντουντούκα και τον περίεργο χορό του,“γέμισε” αμέσως την σκηνή και συνέβαλε τα μέγιστα στο να εξισορροπήσει την έλλειψη ενέργειας από το setlist. Η αλήθεια είναι ότι το set των James έπαιξε σε δύο ταχύτητες, αφού επέλεξαν να δώσουν πολλή περισσότερη βάση στο νέο τους υλικό, παρά στις κλασικές επιτυχίες εποχών Laid και Pleased to Meet You. Σαφώς πιο ατμοσφαιρικοί, μέχρι λίγο πριν το τέλος που “άλλαξαν ταχύτητα”, έβαλαν την κιθάρα στο παιχνίδι και ξεσήκωσαν με “Laid”, “Getting Away With It”, “Sometimes” κι ένα μίνι encore με το “Sit Down”.

Και τώρα ήρθε η ώρα για τα μεγάλα όπλα. Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τι συνέβη με το που ακούστηκαν οι κιθάρες από το intro του “I Wanna Be Your Dog”. Όταν πια τελείωσε ο πανζουρλισμός για να γυρίσει στο “Gimme Danger” και να συνειδητοποιήσουμε με χαμόγελο ότι “ει, είναι ο Ίγκι στα 10 μέτρα” μου ήρθαν όλες αυτές οι ιστορίες. Προφορικές και γραπτές, έτσι όπως έχουν συσσωρευτεί ανά τα χρόνια. Και ερωτήματα. Μπορεί ένας 70χρονος Iggy να κάνει κάτι ανάλογο; Πόσο απέχει από το Ελληνικό πριν μία δεκαετία ή το Ρόδον πριν τρεις; Πόση “Raw Power” έχει απομείνει; Μέχρι να τελειώσει το τραγούδι το είχα βουλώσει και 3 κομμάτια μετά (“Passenger”, “Lust for Life”, “Skull Ring”) είχα ήδη ξεβιδωθεί και ζούσα την πρώτη στιγμή από το Trainspotting. Το σέτλιστ συνεχίστηκε με έμφαση στα χρόνια του στους Stooges -ενδεικτικό το γεγονός ότι από μία σόλο δισκογραφία 20 άλμπουμ, έπαιξε μόνο από 5, με το Lust for Life να έχει την τιμητική του- και αποδείχτηκε εξαιρετική επιλογή, καθώς ήδη από το “Search & Destroy” είχαν αρχίσει να πέφτουν φάπες κι έπρεπε να χωθούμε στο pit μπροστά να φάμε να ρίξουμε κι εμείς. Ολίγον από Bowie με το “Jean Genie” για να γίνει πανικός, “1969”, “No Fun” και οι ανάσες είχαν ήδη τελειώσει, αλλά ο νονός του πανκ ήθελε να μας τεστάρει, οπότε σε ένα encore με “Nightclubbing” για να ζήσουμε μία άλλη σκηνή από την ζωή του Mark Renton, “Sixteen” και “Real Wild Child” δοκιμάστηκαν και οι τελευταίες αντοχές, πριν κλείσει με μία ακόμα διασκευή, αυτή την φορά του “Red Right Hand” του Nick Cave.

Εκεί στις χαιρετούρες, όταν ορθώθηκε λίγο παραπάνω και χτύπησε το στήθος του για να αποθεωθεί από μία κατάμεστη Πλατεία Νερού, έφερε κάτι από αυτές τις ιστορίες που αναφέρω συνέχεια, αλλά ήταν και το σημείο που κατάλαβα ότι δεν με πειράζει που δεν απέκτησα. Δεν θα ήθελα να δω έναν 70αρη -ακόμα και τον Iggy- να τρώει μπουκάλι στο κεφάλι, δεν θα ήθελα να τον δω να μαιμουδιζει επειδή “αυτό θέλει να δει ο κόσμος” και το σόου για το σόου. Θα ήθελα να τον είχα δει κι εγώ κάπου στα τέλη του ‘80 που ακόμα βγαίνει ωμό κι αγνό, θα πέθαινα για να τον δω το ‘70 με τους Stooges να αλλάζουν την πορεία της μουσικής σε στούντιο και συναυλίες, αλλά το 2019 είμαι υπερευχαριστημένος με αυτό που είδα -και το λέω χωρίς εκπτώσεις. Ημίγυμνος (γιατί οκ κάποια πράγματα δεν αλλάζουν), ένας πάντοτε εξαιρετικός περφόρμερ κι ένα λάιβ το οποίο ευχαριστήθηκα με την ψυχή μου κι εγώ και όσοι μίλησα.

Γιατί ο Iggy δεν είναι μια αρκούδα που της παίζεις το ντέφι (έστω κιθάρα) και “κάνει τρέλες”. Είναι ο τελευταίος των μεγάλων και θα κάνει κάθε φορά ό,τι γουστάρει.

 

  • Iggy Pop 20190608_01 Copy
  • Iggy Pop 20190608_02 Copy
  • Iggy Pop 20190608_03 Copy
  • Iggy Pop 20190608_04 Copy
  • Iggy Pop 20190608_05 Copy
  • Iggy Pop 20190608_06 Copy
  • Iggy Pop 20190608_07 Copy
  • Iggy Pop 20190608_08 Copy
  • Iggy Pop 20190608_09 Copy
  • Iggy Pop 20190608_10 Copy
  • Iggy Pop 20190608_11 Copy
  • Iggy Pop 20190608_12 Copy
  • Iggy Pop 20190608_13 Copy
  • Iggy Pop 20190608_14 Copy
  • Iggy Pop 20190608_15 Copy
  • Iggy Pop 20190608_16 Copy
  • Iggy Pop 20190608_17 Copy
  • Iggy Pop 20190608_18 Copy
  • James20190608_01 Copy
  • James20190608_02 Copy
  • James20190608_03 Copy
  • James20190608_04 Copy
  • James20190608_05 Copy
  • James20190608_06 Copy
  • James20190608_07 Copy
  • James20190608_08 Copy
  • James20190608_09 Copy
  • James20190608_10 Copy
  • James20190608_11 Copy
  • James20190608_12 Copy
  • James20190608_13 Copy
  • James20190608_14 Copy
  • Shame20190608_01 Copy
  • Shame20190608_02 Copy
  • Shame20190608_03 Copy
  • Shame20190608_04 Copy
  • Shame20190608_06 Copy
  • Shame20190608_07 Copy
  • Shame20190608_08 Copy
  • Shame20190608_09 Copy
  • Shame20190608_10 Copy
  • Shame20190608_11 Copy
  • Shame20190608_12 Copy
  • Shame20190608_13 Copy
  • Shame20190608_14 Copy
  • Shame20190608_15 Copy
  • Shame20190608_16 Copy
  • Shame20190608_17 Copy
  • The Noise Figures20190608_01 Copy
  • The Noise Figures20190608_02 Copy
  • The Noise Figures20190608_03 Copy
  • The Noise Figures20190608_04 Copy
  • The Noise Figures20190608_05 Copy

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

 

AGENDA

No event in the calendar
September 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30