#LiveReport: Brit Floyd @ Piraeus 117 Academy

Μια διαρκής αναζήτηση στην απλότητα του Dark Side of the Moon.

Οι Tribute bands είναι μια περίεργη φυλή, ποτέ δεν θα τις αγαπήσεις όσο το αυθεντικό συγκρότημα, αλλά κανείς δεν φεύγει δυσαρεστημένος από ένα show που μερικοί άξιοι μουσικοί προσπαθούν να πλαισιώσουν ακριβώς τις συνθήκες από μια συναυλία των Pink Floyd. Το βράδυ της Παρασκευής λοιπόν, περιλάμβανε μια μεγάλη οθόνη, ένα κατάμεστο Piraeus Academy με κόσμο όλων των ηλικιών και μελωδίες από τους δημιουργούς του ψυχεδελικού ήχου. 

Γράφει η Αθανασία Χρυσανθοπούλου

Φωτογραφία: Αλεξάνδρα Κατσαρού

Οι απαλές νότες στην εισαγωγή του “Shine On You Crazy Diamond” σε συνδυασμό με το μπλε φως που κάλυπτε τα πρόσωπά μας δημιούργησαν ένα ευχάριστο σφίξιμο στην καρδιά γι’αυτό που θα ακολουθούσε. Πραγματικά, αν είχαν χρησιμοποιήσει περισσότερα αντικείμενα για να εμπλουτίσουν την σκηνή όπως για παράδειγμα υφάσματα με διαφορετικές υφές να κρέμονται ή ο χώρος να ήταν ακόμη πιο καλά διαμορφωμένος με ποικίλα σκηνικά για αυτό το ιδιαίτερο show σε συνδυασμό με τον για κάποιους αντιαισθητικό καπνό της αίθουσας η εικόνα θα ήταν σχεδόν βγαλμένη από ιμπρεσιονιστική ζωγραφική. 

"Remember when you were young, you shone like the sun. Shine on you crazy diamond. Now there's a look in your eyes, like black holes in the sky."

Λέξεις απόλυτα συνυφασμένες με τον ζεστό Ιούνη του 1975, όταν ενώ οι Pink Floyd ηχογραφούσαν το Wish You Were Here  στο Λονδίνο, ένας χαριτωμένος ξυρισμένος τύπος, που λεγόταν Syd Barrett, μπήκε στο studio και παρακολουθούσε το συγκρότημα από μακριά πια. H νοσηρή γοητεία του κομματιού ξεκινάει με αιωρούμενους ατμοσφαιρικούς ήχους και εξελίσσεται με blues συνθέσεις στην κιθάρα καθώς εμπλέκονται και τα συνθεσάιζερ. Το πολυμελές συγκρότημα των Brit Floyd, είχε ήδη καταφέρει να μας παρασύρει στην δεκαετία του ’70 και στις μεγάλες επιτυχίες των Pink Floyd, όπως τα "High Hopes", “Money” και “Pigs (Three Different Ones) ”. Τεράστια κομμάτια που πρέπει να έχει πολύ θάρρος κανείς για να τα αγγίξει. Με σεβασμό στο ιστορικό συγκρότημα, οι Brit Floyd αναδημιούργησαν τα τραγούδια και είναι φανταστικό το γεγονός πως οι φωνές των Ian Cattell και Damian Darlington έχουν κάτι από τον David Gilmour διατηρώντας πάντα μια δική τους προσωπικότητα. Ακόμη και ο τόνος από τα τύμπανα ήταν τέλειος, και αυτό δεν είναι μικρό κατόρθωμα. 

Μια διαρκής αναζήτηση της απλότητας στο δεύτερο μέρος του show ξεκίνησε με τα  “Speak To Me/Breathe” και κατέληξε στις ευθείες γραμμές και στον απλό σχεδιασμό του πρίσματος ο οποίος συγκλίνει με τον αληθινά αφηρημένο χαρακτήρα των εννοιών που θίγονται μέσα στο The Dark Side of the Moon. Καταστάσεις όπως η θνησιμότητα, τα χρήματα, ο πόλεμος και η ματαιότητα της ζωής βρίσκουν την ουσία τους στο μινιμαλισμό αυτού του album. Κλείνοντας τα μάτια νόμιζες πως όντως ακούς την μελωδία από το μπάσο του Roger Waters, τα ευγενικά κρουστά του Nick Mason, το χαρακτηριστικό άγγιγμα του πιάνου και τέλος την ανατριχιαστική φωνή της τραγουδίστριας που μας χάρισε τέσσερα μαγευτικά λεπτά κερδίζοντας το πιο θερμό χειροκρότημα από το κοινό. Επίσης, οι Brit Floyd, άριστοι επαγγελματίες με μια πηγαία ευγένεια ήρθαν αντιμέτωποι με τις αντιδράσεις χαράς του λαού μας στα αγαπημένα τους κομμάτια με χαρακτηριστικό παράδειγμα την εισαγωγή του “Comfortably Numb” που το πλήθος αναφώνησε : “Δώστο!”

Φανερά συγκινημένοι παρακολουθούσαμε σκηνές από διεφθαρμένους πολιτικούς όπως τον Donald Trump και τον Kim Jong-Un να κοιτούν χαρούμενοι την κάμερα καθώς υποτάσσουν και καταπίεζουν λαούς  με σκοπό το δικό τους όφελος, ακούγοντας παράλληλα το “The Dogs of War”. 

Ήταν πλέον ξημερώματα 17 Νοέμβριου στην Αθήνα όταν τραγουδήσαμε όλοι μαζί το “Run Like Hell” και το “A Great Day For Freedom” βλέποντας σκηνές από την πτώση του τείχους του Βερολίνου, εκεί όπου στην λωρίδα θανάτου ο Ψυχρός πόλεμος είχε αφήσει την τελευταία του πνοή και οι Pink Floyd έπαιξαν ξανά το The Wall στην μεγάλη εκείνη συναυλία με το ημερολόγιο να γράφει 1990. Αναλογιζόμενη τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, την πτώση του τείχους, την καταβαράθρωση του υπαρκτού σοσιαλισμού και την κατάσταση του κινήματος σήμερα, οι στίχοι του Roger Waters καθώς και το αναπάντεχο περιστατικό ενός Φινλανδού που ήρθε με δάκρυα στα μάτια και μου τσούγκρισε με δύναμη την μπύρα λέγοντας μου “nο more war” λειτούργησαν σαν μια ένεση αδρεναλίνης στον λήθαργο που σου επιβάλλει η καθημερινότητα. Αυτό άλλωστε είναι και οι Brit Floyd, μια δόση χαράς στους παλιούς και νέους οπαδούς των Pink Floyd. Αξίζει τον κόπο. 

Set 1

1.Shine On You Crazy Diamond (Parts I-V)

2.Arnold Layne

3.High Hopes

4.Another Brick in the Wall Part 2

5.Mother

6.Sorrow

7.Money

8.Pigs (Three Different Ones)

Set 2

1.Breathe

2.Time

3.The Great Gig in the Sky

4.Take It Back

5.A Great Day for Freedom

6.The Dogs of War

7.Have a Cigar

8.Wish You Were Here

9.One of These Days

10.Southampton Dock

11.The Final Cut

12.Comfortably Numb

Encore

1.Brain Damage

2.Eclipse

3.Run Like Hell

back to top

Comments

release athens alice in chains breakroom

release athens cypress hill dub fx breakroom

release athens slayer rotting christ breakroom

lamb of god athens breakroom

AGENDA

June 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29

Editorial