#LiveReport: Γιάννης Αγγελάκας & 100o C - Παύλος Παυλίδης & B-Movies: Από Γιορτή σε Γιορτή

Τι γυρεύαμε εμείς μέσα στη νύχτα των άλλων;

Είχα ακούσει πολλά για την περσινή κοινή συναυλία των δύο ιερών τεράτων του ελληνικού ροκ, αλλά ένεκα εξεταστικής την είχα χάσει και παρέμενα λίγο επιφυλακτικός. Η απόσταση ύφους τόσο σε Τρύπες - Σπαθιά, όσο και στις σόλο καριέρες τους; Το πώς θα λειτουργούσε ένα τέτοιο εγχείρημα χωρίς να παραγκωνιστεί ο ένας ή η μπάντα του; Δεν μπορώ όμως να πω ότι δεν με ιντρίγκαρε, οπότε το Σάββατο 2 Ιουνίου κατεβήκαμε στην Πλατεία Νερού (πρέπει να στήσουμε ένα αντίσκηνο εκεί, δε γίνεται αυτό το πήγαινε-έλα) για να λυθούν τυχόν απορίες…

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Φωτογραφίες: Χριστίνα Αλώσση και Αφροδίτη Ζαγγανά

Μία απλή απαρίθμηση των τραγουδιών και μόνο, θα αρκούσε για να καταλάβει κανείς τι έγινε από τις περίπου 10.000 κόσμου που είχαν γεμίσει την Πλατεία από νωρίς, αλλά δε θα έφτανε σε καμία περίπτωση αυτό που μπορεί να περιγραφεί επαρκώς με τη φράση «εμπειρία ζωής». Με μία χαριτωμένη μικρή καθυστέρηση (ίσως για να δύσει ο ήλιος;) ανέβηκε στη σκηνή ο Παυλίδης με τους B-Movies και χωρίς πολλά πολλά -πέρα από τον κλασικό πανζουρλισμό των Παυλιδικών- ξεκίνησε με κάποια σόλο κομμάτια, αλλά με μια σαφώς πιο δυναμική ενορχήστρωση. “Άλλη μια Μέρα”, “Μαίρη”, “Αντικαταπληκτικά”. Ο κόσμος ακόμα σουλατσάρει, συζητάει και παίρνει μπίρες. Μέχρι που ακούστηκε το πρώτο τραγούδι από τα Ξύλινα Σπαθιά. Και δεν ήταν άλλο από το “Πάρε με Μαζί σου”.

“Νομίζω πως ακούω τον ήχο της φωνής σου…”, το πρώτο καπνογόνο ανάβει και το κοινό αρχίζει να ενεργοποιείται. Όχι πολύ αργότερα, στήνεται ένα δεύτερο μικρόφωνο και καλεί στην σκηνή τον Γιάννη Αγγελάκα για να τραγουδήσουν το “Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι”, το κοινό τους τραγούδι, “Νέα Βαρβαρότητα” μια ανατριχιαστική εκτέλεση του “Ζεστός Αέρας” που απέδειξε το γιατί ήταν στο promo clip της συναυλίας. Ο Παύλος ξαναμένει μόνος του, ρίχνει τους τόνους με κομμάτια όπως το “Άσε με Εδώ”, χαιρετάει την αδερφή του, η οποία παρακολουθούσε τη συναυλία μέσω Skype από την Αυστραλία (aww) και τα Σπαθιά απολαμβάνουν την τιμητική τους. “Ό,τι Θες Εσύ”, “Τώρα Αρχίζω και Θυμάμαι”, φυσικά η “Φωτιά στο Λιμάνι”, όπου και δεν έπεσε καρφίτσα και τέλος μία από τις σπάνιες φορές που παίζει το “Βασιλιά της Σκόνης” και αποτέλεσε μια κλεφτή ματιά στο τι θα γινόταν σε λίγη ώρα… “Περιμένω” λοιπόν και διάλειμμα ενός τσιγάρου για να αλλάξουν οι μπάντες και να ανέβουν ολοκληρωμένα αυτή τη φορά ο Γιάννης Αγγελάκας και οι 100o.

«ΒΓΕΣ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΒΡΕ ΓΡΑΙΑ»

Και εάν το επίπεδο στην εμφάνιση του Παυλίδη ήταν υψηλό, εκείνο του Αγγελάκα ήταν από άλλον πλανήτη και το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ πέρα από αυτό που εκτυλισσόταν μπροστά μου και μου είχε κάνει την τρίχα κάγκελο με το “Η Αγάπη Ορμάει Μπροστά”, το “Αιρετικό” και τη “Δικαιοσύνη”, ήταν μια απλή απορία:  «Δηλαδή πως ήταν live οι Τρύπες στη Θεσσαλονίκη του ’90;». Αλλά αυτά είναι ιστορίες που ίσως έχουν συμβεί (pun intended) και καλό είναι να βγαίνεις γρήγορα από αυτές και να χάνεσαι στον ιδρώτα, τα καπνογόνα και το ιπτάμενο τσίπουρο της στιγμής. Και από αυτά είχε μπόλικα. Και δε συνηθίζω να μιλάω για το σέτλιστ, προτιμώ να δίνω βάση στην εμπειρία, την εμφάνιση και τις αντιδράσεις του κοινού ή να αναλώνομαι σε φθηνές κοινωνιολογικές παρατηρήσεις, μα αυτή τη φορά πρέπει να σταθώ. Γιατί έλειπαν κομμάτια. Έλειπαν μεγάλες επιτυχίες και από τους δύο, μα παρέμενε γεμάτο. Δεν επιδόθηκαν σε έναν άτυπο αγώνα χιτ, δεν άφησαν την εξέλιξή τους στην άκρη για την σιγουριά των παρελθόντων τους κι έδειξαν ότι ακόμα κι αν δεν πει ο ένας την “Αδρεναλίνη” ή ο άλλος το “Χάρτινο Τσίρκο”, μπορεί να μην το προσέξει κανείς.

“Ο Χαμένος τα Παίρνει Όλα” ,“Τηλεντρόγκες”, “Σαράβαλο” και “Σιγά Μην Κλάψω” ξεχώρισαν από τα προσωπικά του στη συνέχεια, ενώ από Τρύπες το “Τρένο” και το “Ακούω την Αγάπη”, με του οποίου την μελωδία σπάμαρε το κοινό κάθε διάλειμμα δευτερολέπτων. Και άλλο ένα μικρό μπρέικ για να ανεβούν όλοι. Αγγελάκας και Παυλίδης. 100ο και B-Movies. “Σπασμένη Πολυθρόνα”, “Τροφή για τα Θηρία”, “Γιορτή” και η νύχτα θυμίζει πειρατική κασέτα που έφτιαχνε ένας μπερδεμένος έφηβος ακούγοντας Atlantis πριν από μια εικοσαετία. Αλλά τα ντραμς του “Δε Χωράς Πουθενά” χτυπούν και το κοινό παραληρεί, αλλά μόνο για λίγα δευτερόλεπτα. «Θα το παίξουμε κι αυτό, αλλά σε λίγο» λέει ο Γιάννης και γελάει ενώ από κάτω ζωγραφίζεται η απόλυτη ξενέρα. Ούτε αυτή όμως θα διαρκέσει πολύ, καθώς θα αντικατασταθεί από ένα άλλο μνημειώδες drum intro, εκείνο του “Μέσα στη Νύχτα των Άλλων”. Και το τραγούδι -κακό αστείο για τηλεφώνημα με αφιέρωση σε ραδιοφωνική εκπομπή που όλων ένας δικός τους φίλος της είχε κάνει, τελικά παίζει με τον ίδιο ενθουσιασμό όπως προηγουμένως. Ακολουθεί η “Ταξιδιάρα Ψυχή” την οποία τραγούδησε εξ’ ολοκλήρου το κοινό και μάλλον είναι η πιο όμορφη εκτέλεση που έχω ακούσει και το “Θ’ Ανατέλλω”. Ο Παύλος κατεβαίνει και μένει ο Γιάννης θα κλείσει με το “Δωσ’ μου Λίγη Ακόμα Αγάπη”, θα μας ευχαριστήσει και θα φύγει ευχόμενος καλή αντάμωση.

Και θα είναι. Άλλωστε ο τίτλος τους είναι «από γιορτή σε γιορτή». Απλά περιμένουμε την επόμενη γιορτή...

Να κάνω συγκρίσεις με την περσινή συναυλία στην Τεχνόπολη από τις πολλές που κυκλοφορούν, δεν μπορώ και δε θεωρώ ότι έχει και κάποιο ιδιαίτερο νόημα. Νόημα έχουν όλα τα σημεία που μπορούμε να κρατήσουμε από το βράδυ του Σαββάτου. Η γεμάτη πλατεία, το 4ωρο σετλιστ, η έκσταση και ο χαμός κάτω από τη σκηνή, ο πάντα αιθέριος και πάντα γοητευτικός Παυλίδης, ο ακούραστος Αγγελάκας, η εξαιρετική τους συνύπαρξη, οι πραγματικά ερωτεύσιμες ενορχηστρώσεις των 100o και η παρέα των 12 (!) ατόμων που έπαιζαν μαζί σε μία σκηνή. Αυτό που μου έκανε όμως την μεγαλύτερη εντύπωση από όλα, ήταν η έλλειψη κινητών. Ελάχιστα κινητά, σε ελάχιστες στιγμές και για ελάχιστη ώρα. Αυτό το live με έπεισε ότι το να μη γουστάρεις -και να μη δημιουργείς- τη θάλασσα φωτεινών οθονών μπροστά σου, δεν είναι θέμα εποχής, γηρατειών ή απόστασης από το σήμερα, αλλά θέμα νοοτροπίας. Το «βλέπω τη συναυλία μέσα από μια κάμερα που τελικά παράγει ένα απαράδεκτης ποιότητας βιντεάκι που δεν βλέπω ούτε καν εγώ που το τράβηξα» είναι ένα κεφάλαιο αντίθετο σε εκείνη τη νοοτροπία που μετατρέπει τη ζωντανή μουσική σε εμπειρία και συναίσθημα. Μια εμπειρία κι ένα συναίσθημα που διαπέρασε και τον τελευταίο από τις 10.000 που ήρθαν. Που είχε χορό, τραγούδι, κοπάνημα και τις βαθιές ανάσες ή το «παιδιά θέλω μια μπίρα» που ήρθαν μετά. Σε εκείνη τη νοοτροπία που φτιάχνει τα live που θέλουμε και τελικά θυμόμαστε με πάθος μετά από καιρό.

Και σαν μια τελευταία σκέψη…δεν νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που τους έχει δει μαζί και ξαναρώτησε το πιο κλασικό δίλημμα της ελληνικής μουσικής. Αγγελάκας ή Παυλίδης. Η απάντηση είναι «και οι δύο μαζί».

Ευχαριστούμε θερμά την Fuzz Productions και τις Χριστίνα Αλώσση και Αφροδίτη Ζαγγανά για την παραχώρηση των φωτογραφιών

  • lip-forensics-3
  • lip-forensics-4
  • lipsforensics_001
  • lipsforensics_002
  • pavlidis-aggelakas-10
  • pavlidis-aggelakas-11
  • pavlidis-aggelakas-12
  • pavlidis-aggelakas-19
  • pavlidis-aggelakas-25
  • pavlidis-aggelakas-27
  • pavlidis-aggelakas-5
  • pavlidis-aggelakas-58
  • pavlidis-aggelakas-59
  • pavlidis-aggelakas-61
  • pavlidis-aggelakas-62
  • pavlidis-aggelakas-63
  • pavlidis-aggelakas-64
  • pavlidis-aggelakas-65
  • pavlidis-aggelakas-66
  • pavlidis-aggelakas-67
  • pavlidis-aggelakas-68
  • pavlidis-aggelakas-69
  • pavlidis-aggelakas-7
  • pavlidis-aggelakas-70
  • pavlidis-aggelakas-72
  • pavlidis-aggelakas-73
  • pavlidis-aggelakas-74
  • pavlidis-aggelakas-75
  • pavlidis-aggelakas-77
  • pavlidis-aggelakas-8
  • sunset-1
  • sunset-6
  • sunset-7

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
March 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31