#LiveReport: King Gizzard & The Lizard Wizard w/ Montero @ Fuzz Live Music Club

“Steven Hawking, είχες δίκιο. Ιδού οι εξωγήινοι σου!”

Κάτι τέτοιο τριγυρνάει στο μυαλό μου, καθώς ταξιδεύω στο χωροχρονικό portal που ανοίγει η ιπτάμενη μικροτονική μπανάνα (sic) του McKenzie το βράδυ της Πέμπτης στο Fuzz με προορισμό το παράλληλο σύμπαν του Nonagon Infinity. Και πιστέψτε με, ακόμα προσπαθώ να σβήσω αυτό το ηλίθιο χαμόγελο ευτυχίας, αναλογιζόμενος τι μπορεί να πηγαίνει τόσο σωστά λάθος στα κεφάλια αυτών των εφτά υπέροχων ανθρώπων που μοιράστηκαν την μουσική κοσμοθεωρία τους με ένα διψασμένο - και στην πορεία εκστατικό - κοινό.

Γράφει ο Γιώργος Φακαλής

Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ευδιάθετα παρεάκια μαζεύονται από νωρίς έξω από το venue, οι μισοί φαίνονται να ξέρουν τι τους περιμένει, οι άλλοι μισοί ήρθαν για να δουν τι συμβαίνει με όλο αυτό το hype γύρω από την μπάντα με το εκκεντρικό όνομα. Εκ των υστέρων, ίσως, οι δεύτεροι να έφυγαν μεγαλύτεροι φαν από τους πρώτους, και όχι άδικα.

Το timeline της συναυλίας είναι άψογο. Έχουμε πάρει όλη θέση μάχης και ο, κατοικοεδρεύων στην Αθήνα, Αυστραλός Montero μας καλωσορίζει με την κομπανία του με μια καλή δόση ποπ 80ιλας. Στοιχεία Bowie και μελωδίες που θα λάτρευε ο George Michael δίνουν και παίρνουν. Προσωπικά, δεν ενθουσιάζομαι, αλλά αυτή η όρεξη και η λάμψη στα μάτια της μπάντας, ειλικρινά, με κάνουν να τους βγάλω το καπέλο. Και η αλήθεια είναι ότι και το κοινό φαίνεται να εκτιμάει το πάθος τους. Στο κάτω κάτω, αυτός είναι ο αυτοσκοπός του support. Να σιγοψήνει τον κόσμο, να μεταδίδει τη διάθεση και την ενέργεια του για αυτό που θα ακολουθήσει. Ως προς αυτό,ο Montero μένει με θετικό πρόσημο, κάνοντας μας να ξεχάσουμε την απουσία τελευταίας στιγμής, αυτή των Mild High Club.

Σιγά σιγά, φτάνουμε στο προκείμενο. Είκοσι λεπτάκια αναμονής και οι ACDC (αν δεν παινέψεις το αυστραλιανό σπίτι σου…) που ακούγονται από τα ηχεία μας προδιάθετουν να δέσουμε τις ζώνες μας. Ακολουθούν μερικά βασανιστικά λεπτάκια για τα κατάλληλα, αρχικά, κουρδίσματα, άλλωστε κάθε συγχορδία και κούρδισμα, και δειλά δειλά, ακούμε τον κροταλία να πλησιάζει. Rattlesnake, rattlesnake και ξεκινάει ο χαμούλης. Απρόσμενα να πω την αμαρτία μου, παρατηρώ ότι το κοινό γνωρίζει απέξω και ανακατωτά, όχι μόνο τους στίχους, αλλά και αυτές τις αλλοπρόσαλλες αλλαγές στο ρυθμό, που καμιά φορά αναρωτιέσαι πώς είναι δυνατό να συγχρονιστούν αψεγάδιαστα τόσοι νοματαίοι, ειδικά όταν έχεις δύο ντράμερ οι οποίοι δεν χρησιμοποιούν, ως είθισται, μετρονόμο.

Από κει και πέρα, το live πηγαίνει στον αυτόματο πιλότο. Κάτι η αψεγάδιαστη ηχοληψία, ειδικά από τη στιγμή που έχεις να κουμαντάρεις τρεις κιθάρες, δύο τύμπανα, μπάσο, πλήκτρα, φυσαρμόνικα, φλάουτο ιστορίες, κάτι η σεμιναριακή εκτέλεση- ενορχήστρωση των κομματιών και η πιο εύκολη μιάμιση ώρα της ζωής μου κυλάει νεράκι. Ξεκινώντας την ξενάγηση μας στον αλλόκοτο κόσμο των King Gizzard & The Lizard Wizard, περνάμε από το βουκολικό Billabong Valley στην αυτοκαταστροφική Doom City και από εκεί στην θανατηφόρα εποχή του Han-Tyumi, του μυθικού πλάσματος που έχει βάλει στόχο να αφανίσει, εκτοξεύοντας τον εμετό του, αυτόν τον τέλεια χτισμένο κόσμο. Για καλή μας τύχη, όμως, το μαγικό φλάουτο του Stu McKenzie μας μεταφέρει με ασφάλεια στην Polygondwanaland (το τελευταίο κεφάλαιο του, έως τώρα, γνωστού σύμπαντος) και το ετοιμόρροπο κάστρο της. Σκάει το Crumbling Castle, λοιπόν, και πλέον, λύνεται κάθε απορία για το αν άξιζε το 30ευρω που έδωσες. 10 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα μουσικής καύλας ικανοποίησης, μια μυσταγωγία, ένα έργο τέχνης που απαιτεί να το ζήσεις, να μη σαλέψεις ούτε στιγμή, να ξεζουμίσεις κάθε αλλαγή που σφυροκοπάει το κεφάλι σου.

Αφού ζήσαμε για να πούμε την ιστορία από αυτό το δυστοπικό και αφιλόξενο περιβάλλον που μάθαμε μόλις μερικούς μήνες πριν, επιστρέφουμε στην κανονικότητα του Nonagon Infinity για να κάνουμε το τσιγάρο της νίκης με τα γκρουβάτα - τι μας είπες τώρα - Robot Stop και Gamma Knife. Και πόσο πιο ιδανικό τέλος για ένα διαγαλαξιακό ταξίδι από μια βαρκάδα με το The River, με το ήρεμο κύμα των 5/4 στο ρυθμό να καθαρίζει από μέσα σου κάθε έγνοια που σου έμεινε μία ώρα μετά από την πλέον δύσκολη μουσική διαδρομή που έχεις πάρει σε μία συναυλία.

Πραγματικά, είναι πολύ πιο δύσκολο να “ξεφύγεις” σε γραφικότητα, όταν ο ενθουσιασμός σε κυριεύει, παρά όταν έρχεται η ώρα να κακολογήσεις. Γι’αυτό, αν έπρεπε να διαλέξω τα highlight της βραδιάς, μέσα σ’αυτά, θα ήταν, σίγουρα, η συμμετοχή του πληκτρά- φυσαρμονικά Ambrose Kenny Smith ( leader των συμπαθέστατων The Murlocs) στα φωνητικά του Billabong Valley αλλά και το ηδονικά ψυχεδελικό φλάουτο του Stu που δε χορτάσαμε όσο θα θέλαμε. Βέβαια, ειδική μνεία πρέπει να γίνει και για τα visuals στο background που ήταν συνυφασμένα με τη μουσική και, χωρίς, καμία υπερβολή, αποτέλεσαν βασικό στοιχείο για μια ολοκληρωμένη συναυλιακή εμπειρία, με τα χαριτωμένα κροκοδειλάκια να σουλατσάρουν, κατά τη διάρκεια του The River, να κλέβουν, ξεκάθαρα, τις καρδιές του κοινού.

Στα αρνητικά, τώρα, η απουσία από το setlist ορισμένων σουξεδακίων ( αν μπορεί να το πει κάποιος αυτό, μιας και τα άλμπουμ των King Gizzard πρέπει να ακούγονται στην ολότητά τους), όπως το 'People Vultures' και το 'Murder of The Universe', ίσως, ξένισε μερικούς, ενώ αυτό που απογοήτευσε πλήρως ήταν η, απροσδόκητα, περιορισμένη, έως και ανύπαρκτη, ποικιλία στο merchandise.

Κατά κοινή ομολογία, την Παρασκευή στο Fuzz, συνειδητοποιήσαμε ότι είχαμε μπροστά μας, αν όχι την καλύτερη μπάντα της εποχής μας, σίγουρα την πιο φορμαρισμένη, πάντως. Στην πιο δημιουργική της φάση. “Επιτέλους” θα πουν κάποιοι, “ευτυχώς” θα πω εγώ. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι για εμάς, τη νεότερη γενιά, βρέθηκε ένα νέο μουσικό μονοπάτι να ακολουθήσουμε, χωρίς να μας το πλασάρουν αμάσητο. Για πολλούς, η συναυλία αυτή θα μείνει ως μια από τις κορυφαίες στιγμές των τελευταίων χρόνων στη χώρα μας και, για περισσότερους, θα αποτελέσει μια ευκαιρία να αναθεωρήσουν για το κατά πόσο η μουσική παρακμάζει στις μέρες μας.

  • 01kinggizzard
  • 02kinggizzard
  • 03kinggizzard
  • 04kinggizzard
  • 05kinggizzard
  • 06kinggizzard
  • 07kinggizzard
  • 08kinggizzard
  • 09kinggizzard
  • 10kinggizard
  • 11kinggizzard
  • 12montero
  • 13montero
  • 14montero
  • 15montero
  • 16montero
  • 17montero
  • 18montero
  • 19montero
  • 20montero
  • 21montero

Γιώργος Φακαλής

Μουσικός συντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial