#LiveReport: Desperate Journalist + Vagina Lips + Blame Canada @ Death Disco

Αυτό που περιμένεις και κάτι παραπάνω.

Η έννοια της «τιμιότητας» στη slang του 2018, έχει μια συγκεκριμένη φόρτιση που ομοιάζει με value for money. «Αυτό που πληρώνεις και ίσως και κάτι παραπάνω» και μπορεί να ανταποκριθεί είτε σε μια φτηνή πλην αξιοπρεπέστατη lager, είτε ένα βιβλίο ελάσσονος συγγραφέως που πήρες στην τύχη και αποδείχθηκε ενδιαφέρον. Είτε μια συναυλία. Μία «τίμια» συναυλία, συνήθως  προκύπτει από μπάντες που δεν έχεις εξοικειωθεί ιδιαίτερα με την μουσική τους ή από τον σχεδόν τυχαίο τρόπο που σε έφερε εκεί. Και μια τέτοια ήταν η περασμένη Παρασκευή στο Death Disco. Χωρίς ονόματα που προκαλούν δέος, χωρίς ένα αχανές ψηλοτάβανο club, χωρίς πολλές φιοριτούρες. Με ονόματα που φεύγοντας συμπαθείς λίγο παραπάνω, σε έναν cozy και ανθρώπινο χώρο στο κέντρο της Αθήνας, με ουσία και συναίσθημα. Και θα εξηγηθώ ευθύς αμέσως.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Φωτογραφίες: Ιωάννα Κίτρου

Σχεδόν μια ώρα αφού άνοιξαν οι πόρτες, όταν ακόμα η προσέλευση είναι χλιαρή και μπορείς εύκολα να ελιχθείς και να κουβαλήσεις τις μπίρες που σου χρέωσε να φέρεις η παρέα σου χωρίς να σου πέσουν οι μισές, ανεβαίνουν στη σκηνή οι Blame Canada, στην πρώτη τους εμφάνιση μετά την αλλαγή στα lead vocals και την προσθήκη του Άγγελου Λάνι. Μια προσθήκη που το δείγμα της Παρασκευής έδειξε ότι είναι σε πολύ θετικό δρόμο. Με φωνητικά που αναδεικνύουν την post-rock indie μουσική των Blame Canada, χωρίς να ξεφύγουν από το ύφος urban μελαγχολίας που απέπνεε το ντεμπούτο τους, “City We Love to Hate”, δίνοντας παράλληλα και τη δυναμικότητα που εκ των υστέρων φαίνεται ότι έλειπε. Δίχως αμηχανία και με μια δεμένη και μεστή παρουσία, κέρδισαν τον κόσμο που συνέχιζε να έρχεται καθ’όλη τη διάρκεια του set τους, παίζοντας κομμάτια από το δίσκο τους, μια εμπνευσμένη και σκληρά περίεργη εκτέλεση του “Venus in Furs” και κλείνοντας με ένα νέο –και ακυκλοφόρητο- τραγούδι τους, που δείχνει ότι η επόμενη κυκλοφορία τους, ίσως να κινηθεί σε ήχους πιο κοντά στην τρέχουσα δεκαετία, όχι όμως μακριά από τη 00’s indie που έχουμε συνηθίσει.

Όχι πολύ αργότερα, ήρθε η ώρα του Vagina Lips, σε ένα –πλέον- ασφυκτικά γεμάτο Death Disco. Το κράμα shoegaze και σκοτεινής ηλεκτρονικής μουσικής που φλερτάρει επικίνδυνα τόσο με τους KVB, όσο και με τους Singapore Sling, ώθησε το κοινό στις πρώτες απόπειρες χορού για το βράδυ. Πολύ ωραίες ιδέες και μελωδίες που ήδη γνωρίζουμε και από τις κυκλοφορίες του –και σε αντίθεση με την κλασική κατάρα αυτής της σκηνής, όντως δείχνουν να καταλήγουν κάπου- αλλά δυστυχώς χάνονται με την απουσία μπάντας επί σκηνής. Και αυτό ήταν κάτι που μετρίαζε την εμπειρία. Ακούγοντας τα ηχογραφημένα ντραμς, δεν μπορούσες να μη σκεφτείς πως θα ήταν αυτός ο ήχος αν χτυπούσαν τα τύμπανα μπροστά σου, ή πόση παραπάνω ατμοσφαιρικότητα θα προσέδιδαν τα πλήκτρα που εκείνη την ώρα θα έδιναν την μελωδία. Και αυτό ήταν και το συναίσθημα που σου άφηνε στο τέλος η εμφάνιση του Vagina Lips. Ωραίες ιδέες, ωραία μουσική, ωραίο γράψιμο κι εμφάνιση που θα μπορούσαν όμως να είναι πολύ καλύτερα εκτελεσμένα και θα μπορούσαν να δώσουν μια ολιστική εμπειρία που για την ώρα αγνοείται.

Τέλος, λίγο πριν τις 12 (κάτι που επηρέασε την προσέλευση μετά από λίγο) εμφανίστηκαν και οι εκ Λονδίνου ορμώμενοι, Desperate Journalist, σχεδόν ένα χρόνο μετά τον sophomore δίσκο τους “Grow Up”. Εκεί έγκειται και η «τιμιότητα» που συζητούσαμε 3 παραγράφους πιο πίσω. Καλοπαιγμένη μουσική που καταφέρνει να δημιουργήσει ένα συναίσθημα που ίσως να μην περίμενες από μια κιθαριστική indie μπάντα το 2018. “Why are you so Boring?” αναρωτιόταν και φώναζε η Bevan, σε ένα performance που μπορούσε να μεταδώσει το άγχος μιας επιβεβλημένης ενηλικίωσης πολύ μετά από τα 18 και να της υψώσει ένα –εξ’ίσου τίμιο- μεσαίο δάχτυλο. Αρκετά καλά ώστε να γλυκοκοιτάξω κάμποσες φορές το merch και την μαύρη μπλούζα με την εν λόγω απορία τυπωμένη. Μουσική βαθιά επηρεασμένη από την post-punk σκηνή, αλλά χαραγμένη ακόμα βαθύτερα από την προ δεκαετίας έκρηξη της αγγλικής indie, με μπάσο που πρωταγωνιστεί με τον πιο ευχάριστο τρόπο και φωνή που θυμίζει μια νευριασμένη Dolores O’ Riordan. Ακόμα και στα πιο ήπια κομμάτια τους, οι Desperate Journalist βγάζουν μια ενέργεια και μια θετική διάθεση, πέρα για πέρα αυθεντική, η οποία σπανίζει σε μία εποχή όπου κυριαρχεί είτε το ανελέητο παρτάρισμα, είτε η μιζέρια για την μιζέρια.

Ακόμα κι αν δεν πολυχωνεύουν τους μουσικογραφιάδες, όπως αποκαλύπτει άλλωστε και το όνομά τους (και η ιστορία πίσω από αυτό), τους χωνεύουμε εμείς. Και τους χωνεύουν και όσοι βρέθηκαν στο Death Disco και είδαν ένα υπερ-τίμιο gig σε ένα υπερ-τίμιο βράδυ Παρασκευής.

  • 01blamecanada
  • 02blamecanada
  • 03blamecanada
  • 04blamecanada
  • 05blamecanada
  • 06blamecanada
  • 07blamecanada
  • 08blamecanada
  • 09blamecanada
  • 10blamecanada
  • 11blamecanada
  • 12blamecanada
  • 13vaginalips
  • 14vaginalips
  • 15vaginalips
  • 16vaginalips
  • 17vaginalips
  • 18vaginalips
  • 19vaginalips
  • 20desperatejournalist
  • 21desperatejournalist
  • 22desperatejournalist
  • 23desperatejournalist
  • 24desperatejournalist
  • 25desperatejournalist
  • 26desperatejournalist
  • 27desperatejournalist
  • 28desperatejournalist
  • 29desperatejournaist
  • 30desperatejournalist

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial