#LiveReport: The Underground Youth + The Road Miles @ Fuzz Live Music Club

Η χειμωνιάτικη Αθήνα σε μία σκηνή και τρεις ώρες.

«Οι εμφανίσεις των Underground Youth στην Αθήνα, είναι τόσο έντονες όσο και συχνές» ήταν το πρώτο πράγμα που άκουσα όταν έμαθα για το live τους στο Fuzz την Παρασκευή που πέρασε. Αυτή η ατάκα σε συνδυασμό με την πικρία μου για το κλασικό combo συναυλίας-εξεταστικής που ακύρωσε την παρουσία μου στην τελευταία τους επίσκεψη, έκαναν την απόφασή μου πολύ εύκολη. Και δικαιώθηκε πλήρως.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Φωτογραφίες: Αθηνά Παπαγιάννη

Το σκηνικό είναι γνωστό. Κρύο, τα χέρια στις τσέπες του μπουφάν και σκούφος, ποδαράτο κατηφόρισμα από την Καλλιθέα στον Ταύρο, στροφή στο λάθος στενό καταλήγοντας στην πίσω πλευρά του Fuzz, είσοδος (απ’ τη σωστή πλευρά τώρα) και αυτόματα μπίρα στο χέρι και άραγμα στο ξύλινο πάτωμα μέχρι να χαμηλώσουν τα φώτα. Ο κόσμος ακόμα χαλαρός και διάσπαρτος όταν τελικά χαμηλώνουν για να βγουν οι αθηναίοι Road Miles. Δεν είχα έρθει σε επαφή με την μουσική τους και δεν αυτό που περίμενα από το opening μιας μπάντας όπως οι Underground Youth ήταν κάτι μάλλον χαλαρό με ψυχεδελικές επιρροές, οπότε βλέποντας 2 κιθάρες και δερμάτινα μπουφάν μου ξένισε. Όμως δε θα μπορούσα να είμαι περισσότερο λάθος. Sabbathικές κιθάρες και –εξαιρετικές- μπασογραμμές που φλερτάρουν λίγο με τη μπλουζ και κατά διαστήματα θυμίζουν ένα τσακ από Black Angels. Το συνθεσάιζερ χειριζόταν με πολύ όμορφο τρόπο τις προσλήψεις του, δίνοντας τον απαραίτητο dark τόνο, ενώ τα κοφτά κι επιθετικά ντραμς δέσποζαν μέσα στα τραγούδια τους και σε συνδυασμό με την στατική κι επαναλαμβανόμενη κινησεολογία της Ταβουλάρη, έδιναν το σήμα και παρότρυναν χωρίς υπερβολές το χορό των παρευρισκόμενων- οι οποίοι φάνηκαν και να το χαίρονται. Οι Road Miles βάζοντας κάτω τις επιρροές τους, φτιάχνουν κάτι δικό τους και ξεπερνούν την stoner επιδημία των τελευταίων ετών. Ο βαρύς ήχος τους δεν προκύπτει σαν επιδίωξη, αλλά σαν αναγκαιότητα μέσα από την πρόοδο της μουσικής τους– αυτή η έμπνευση που σπανίζει στην ελληνική σκηνή και δίνει μια ελπίδα πίστης χωρίς ανούσιες φιοριτούρες για το συχνά τυφλό και αποπροσανατολιστικό δόγμα του “support your local bands”. Σίγουρα μια από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις που έχω πετύχει σε ελληνικά support.

Χωρίς να περάσουν καλά-καλά 15 λεπτά, τα φώτα χαμήλωσαν για δεύτερη φορά, το κοινό ξανάρχισε να μαζεύεται μπροστά και οι Underground Youth ανέβηκαν στη σκηνή. Η μουσική τους γνωστή πλέον, νομίζω δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Λίγο από τις μεγάλες indie αφηγήσεις των περασμένων δεκαετιών, λίγη ψυχεδέλεια και τραγούδια που διηγούνται ιστορίες έρωτα και αίματος. Έρχονται και κολλάνε για να ολοκληρώσουν την αφήγηση του χειμωνιάτικου παρασκευόβραδου (sic). Ο Dyer στην μέση της σκηνής χωρίς ιδιαίτερη κίνηση, οι κιθάρες αριστερά και δεξιά του και από ψηλά τους επιβλέπει η Olya όρθια πάνω από τα ντραμς ανάμεσα σε καπνούς σε μια αιθέρια σκηνοθεσία –σαν αυτή τη femme fatale που δεν ξεφεύγει από τους στίχους τους.

Τα τραγούδια ακούστηκαν και τα χιτάκια ακούστηκαν λίγο περισσότερο, αλλά δεν είχε ιδιαίτερη σημασία. Κάποια τα ξέραμε, κάποια όχι. Κάποιους στίχους τους μουρμουρίζαμε, πολλούς όχι. Άλλωστε η ζωντανή εκτέλεση τους ήταν σαφώς πιο δυνατή –θυμίζοντας κατά καιρούς Cure- και η φωνή του Dyer αρκετά βαρύτερη. Περισσότερο ταίριαζε στη σχολή του Curtis, παρά στις ηχογραφήσεις που έχουμε ακούσει. Το αποτέλεσμα όμως ικανοποιητικότατο και η εκτέλεση του Hope & Pray ανατριχιαστική.

«Σοβαρά το λέω ρε, ανατρίχιασα, να, κοίτα!»

Από το Morning Sun στο I Need You και από το “Mademoiselle” στο “What Kind of Dystopian Hellhole is This?” δεν υπήρχαν πάνω και κάτω. Υπήρχε μόνο ένα ζενίθ που περίμεναν υπομονετικά μια ώρα και κάτι για να το πιάσουν και να δώσουν το σημείο που θα θυμόμαστε από αυτή τη συναυλία. Ο Dyer κατεβάζει το μικρόφωνο και την κιθάρα του ανάμεσα στο κοινό και συνεχίζει να παίζει μέχρι που ακολουθεί το υπόλοιπο συγκρότημα (πλην των ντραμς προφανώς) και χορεύουν γύρω του με τις κιθάρες ψηλά. Και τα χρώματα πάντα να ακολουθούν την μουσική. Κόκκινο, λευκό και μπλε εναλλάξ ως το οπτικό ισοδύναμο αυτού που ακούς. Gesamtkunstwerk θα το ονομάζαμε πριν περίπου έναν αιώνα. Το συμπεριληπτικό έργο τέχνης/εμπειρία που ξεφεύγει από τα όρια μιας τέχνης.

«Τώρα πως ακολουθείς τέτοια κλιμάκωση;»

Απλά. Άλλωστε δε σε νοιάζει το σόου με τη στενή του έννοια -η μουσική και η σύνδεση με τον κόσμο σε ενδιαφέρουν. Ένα ακόμη τραγούδι, encore και σκορπίζουμε όλοι για ένα ποτό μετά το λάιβ και τον απολογισμό. Και τι γράφει ο απολογισμός; Αυτό που έπρεπε. Μια ωραία εμπειρία και ένα ωραίο χειμωνιάτικο βράδυ της Αθήνας. Δεν ήταν η συναυλία που θα άλλαζε τη ζωή σου, ήταν ο πιο όμορφος επίλογος σε μια ενδεχομένως κουραστική εβδομάδα.

Το πιο σημαντικό είναι να φύγεις χαμογελαστός και στα πρόσωπα του κόσμου δεν είδα τίποτε άλλο.

  • sup1
  • sup10
  • sup11
  • sup2
  • sup3
  • sup4
  • sup5
  • sup7
  • sup8
  • sup9
  • uy1
  • uy10
  • uy11
  • uy12
  • uy2
  • uy3
  • uy4
  • uy5
  • uy6
  • uy7
  • uy8
  • uy9

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial