#LiveReport: Γιάννης Αγγελάκας & Παύλος Παυλίδης @ WΕ

Δε θα πω ποτέ σε κανέναν, τίποτα...

Όταν ήμουνα μικρός, στριμωχνόμασταν στην ουρά, για να πάρουμε ένα εισιτήριο να δούμε τις Τρύπες και τα Σπαθιά στο Ρόδον, στο Αν, στον Λυκαβηττό. Τότε που η βάση τους ήταν στην Θεσσαλονίκη, τότε που κατέβαιναν στην Αθήνα μια-δυο φορές τον χρόνο, τότε που μαθαίναμε για τις συναυλίες τους από τις αφίσες που κολλούσαν στην Στουρνάρη ή αλλού στο κέντρο. Τότε που δεν έχανες αυτές τις συναυλίες, γιατί δεν ήταν αυτονόητο ότι θα τους έβλεπες κάπου αλλού σύντομα.Θρυλικές οι ιστορίες για το παλιό Volvo του ηχολήπτη των Σπαθιών, στο οποίο στριμώχνονταν άνθρωποι, κιθάρες, τύμπανα και μπάσο για να κάνουν το ταξίδι μέχρι την Αθήνα. Αυτή τη φορά, ήταν πια η σειρά μας να κάνουμε το ταξίδι από την Αθήνα προς την Θεσσαλονίκη, επιστρέφοντας όλη την ευγνωμοσύνη για δυο τύπους, που νομίζω τους έχω ξαναδεί στα όνειρά μου.

Γράφει ο Γιώργος Δημητριάδης

Στο σημείο αυτό, να σας ομολογήσω ότι δεν ήμουν ακριβώς ένθερμος υποστηρικτής αυτής της σύμπραξης, καθώς δεν μπορούσα να διακρίνω τη νέα μουσική πρόταση ή έστω την καινοτομία της συνεργασίας, όμως ήμουν σίγουρος εξαρχής πως αν αποφάσιζα να παρακολουθήσω τη συναυλία, θα το έκανα εντός έδρας, εκεί που ξεκίνησαν όλα, στη Θεσσαλονίκη. Αυτό που τελικά ζήσαμε το βράδυ του Σαββάτου 7/10, όσοι βρεθήκαμε στο WΕ, ήταν μια υπέροχη στιγμή, με πολλή συγκίνηση στην ατμόσφαιρα και όσο και αν ο Γιάννης με τον Παύλο προσπάθησαν να την παρουσιάσουν ως μια απλή συναυλία, είχε εν τέλει ιστορικές διαστάσεις. Η συναυλία ξεκίνησε λίγα λεπτά μετά τις 10, με τους B-Movies να ανεβαίνουν στη σκηνή ενός κατάμεστου WΕ. Ο Παύλος στο κέντρο της σκηνής, μας καλωσόρισε φορώντας ένα δερμάτινο μαύρο τζάκετ, επηρεασμένος ίσως από το απότομο κρύο, το οποίο μας ξύπνησε το Σάββατο το πρωί. Το αποχωρίστηκε σύντομα, όταν ξεκίνησε ο χορός.

Οι B-Movies ανανεωμένοι, με δυο νέα μέλη εδώ και κάποιο καιρό, τον Αλέκο Βουλγαράκη στην κιθάρα και τον Δημήτρη Οικονόμου στα τύμπανα. Να πάτε μια βόλτα σε ένα λάιβ του Παύλου, θα ακούσετε ξανά μετά από καιρό το «Ένα Παράξενο Τραγούδι» με τύμπανα σαν αυτά του Τόλιου. Προσωπική εκτίμηση, ο ήχος της μπάντας ακόμη χαρακτηρίζεται, δομείται και χρωματίζεται από τα πλήκτρα και τα κουμπάκια του Ορέστη, στο αριστερό άκρο της σκηνής. Ο Παυλίδης θα μπορούσε να παίζει σε μια σκηνή με την μπάντα του, για περισσότερες από 3-4 ώρες και ακόμη να μην έχει καλύψει το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας του. Αυτή τη φορά, είχε διαλέξει για την περίσταση μερικά από τα πιο δυνατά και χορευτικά, uptempo κομμάτια του, προσπαθώντας να στήσει ένα μεγάλο πάρτι.

Λίγα τραγούδια μετά, κάνει την εμφάνιση του στη σκηνή ο Αγγελάκας, ο οποίος βοηθά τον Παυλίδη σε μια διαφορετική προσέγγιση του κομματιού «Κεφάλι Γεμάτο Χρυσάφι», παιγμένο από τους Β-Movies. Εκείνη τη στιγμή ξεκινούσε το πάρτι. Είναι απίστευτο το πως μπορεί να ξεσηκώσει ένα χώρο ο Αγγελάκας, χωρίς να κάνει τίποτα απολύτως, παρά μόνο να βγει στη σκηνή. Στο σημείο εκείνο παρατήρησα και τα πρώτα προβλήματα με τον συγκεκριμένο χώρο. Ο εξαερισμός ήταν από πολύ κακός ως ανύπαρκτος, ο κόσμος πολύς, ίσως υπερβολικά πολύς, η θέση του ενός μπαρ μπροστά δεξιά από τη σκηνή ήταν μια πάρα πολύ κακή ιδέα που έκανε πολύ κόσμο να στριμώχνεται να φτάσει κοντά στο μπαρ, δίπλα σε αυτούς που είχαν ήδη στριμωχτεί κοντά στην σκηνή. Τέλος, δε θα ήταν κακή ιδέα να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε την πιθανότητα να απαγορευτεί το κάπνισμα σε τέτοιους χώρους και είμαι καπνιστής by the way.

Στις δώδεκα παρά είκοσι, ο Παύλος μας καληνύχτισε και μας ενημέρωσε ότι ακολουθεί εκρηκτική συνέχεια με τον Γιάννη Αγγελάκα και τους 100oc. Έτσι και έγινε. Με το που βγήκε ο Αγγελάκας, είχα την εντύπωση ότι το κοινό μπροστά μου ήταν  το κοινό του Αγγελάκα, ότι τελικά ήταν η βραδιά του, στην οποία έκλεψε τις εντυπώσεις, ακόμα και αν δεν το ήθελε. Ενέργεια, πάθος, επικοινωνία με τον κόσμο, χωρίς να το ζητήσει καν. Απίστευτα δεμένη και δουλεμένη ομάδα, ενιαίος ήχος, εμπλουτισμένος υπέροχα με τρομπέτα και σαξόφωνο, ανεπαίσθητη η απουσία του μπάσου. Ο Αγγελάκας έχει βρει την μπάντα του. Τουλάχιστον για το τώρα.

Στα highlights, όταν ο κόσμος ζητούσε επίμονα το «Ακούω την Αγάπη», ο Αγγελάκας απάντησε «Αν δε σας πειράζει να περάσουμε στο επόμενο..». Και είπε κάτι άλλο. Ο άνθρωπος έχει τονίσει με κάθε τρόπο ότι δεν είναι διατεθειμένος να παίξει τον Παράδεισο. Όταν του το ζήτησαν κάμποσες φορές, γύρισε προς τον κόσμο : «Δε θα ήταν άσχημα να ησυχάζετε που και που». Κατά τη 1, ο Γιάννης φώναξε τον Παύλο στη σκηνή, είπαν μαζί μερικά ακόμη τραγούδια, ενώ λίγο πριν το τέλος, ο Αγγελάκας κάλεσε στο πάλκο και τους B-Movies. Όλοι μαζί μας χάρισαν τη «Γιορτή» σε μια έντονα συγκινησιακή ατμόσφαιρα.

Εκείνη την ώρα, έψαχνα με το βλέμμα ανθρώπους πιο μεγάλους, από 35 και πάνω και μπορούσα να δω στα πρόσωπά τους, τα ίδια περήφανα μάτια, με τα οποία κοιτούσα και εγώ στη σκηνή. Τότε που έστω για λίγο, μεταφερθήκαμε στο Αν του 1997 και γίναμε τροφή για τα θηρία σε ένα χάρτινο τσίρκο. Όταν τελείωσε η συναυλία χαθήκαμε κάπου στα Άνω Λαδάδικα, στο Γορίλα και στο Ypsilon, πίνοντας για να μην ξεχάσουμε, τι είχαμε δει λίγο πριν.

ΥΓ 1 : Τις πιο σημαντικές μου συναυλίες τις έχω δει με την Ειρήνη, την ευχαριστώ για αυτό. Στα επόμενα!

ΥΓ 2: Το Live Report αυτό, αφιερώνεται στη Μαρία. Ό,τι μπορούσε να γίνει για να χάσει τις συναυλίες του Γιάννη και του Παύλου,  έγινε.

ΥΓ 3: 7+3=6

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial