#review: Τα Παιδιά Της Παλαιότητας - Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών

Πως θα ήταν ο κόσμος αν ονειρευόμασταν περισσότερο;

O Π.Ε. Δημητριάδης έχει δημιουργήσει το δικό του μοναδικό κοινό και ενδεχομένως το δικό του μύθο. Έναν μύθο που μαθαίνουν ολοένα και διαφορετικές γενιές. Ο Δημητριάδης συμπτωματικά είναι μουσικός. Θα μπορούσε να είναι φιλόσοφος ή ποιητής, ουδείς θα είχε καταλάβει τη διαφορά και θα έφτιαχνε και πάλι τον ίδιο μύθο. Ενδεχομένως όχι μέσα από δίσκους και κομμάτια, αλλά από βιβλία και ποιήματα. Όμως είναι ο Δημητριάδης για όλους; Πιθανότα όχι. Και αυτό είναι κάτι που και ο ίδιος επεδίωξε - χωρίς βέβαια αυτό να τον κάνει ελιτιστή. Περισσότερο έναν άνθρωπο με μεγάλους προβληματισμούς που θέλει να μοιραστεί με ανθρώπους που έχουν τους ίδιους. 

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Το κοινό που έχει ακολουθήσει πιστά τον Δημητριάδη σε όλα του τα βήματα - από τους Κόρε Ύδρο μέχρι και Τα Παιδιά Της Παλαιότητας - είναι ένα κοινό που ακόμη ψάχνει και ψάχνεται. Που ψάχνει να βρει τις απαντήσεις μέσω της τέχνης. Ή καλύτερα τις απαντήσεις μέσω του Δημητριάδη. Γιατί τις απαντήσεις τις ψάχνουν στη μουσική του, στους στίχους του και κυρίως στο νόημα πίσω από αυτούς. Και ο Δημητριάδης ξέρει πολύ καλά πως να γράφει στίχους εμπνευσμένους μέσα από τα δικά του τα βιώματα και να κάνει το κοινό του να ταυτίζεται με αυτούς. Το κοινό του έχει αποκτήσει ένα ιδιαίτερο συναισθηματικό δέσιμο μαζί του, με την ιδιαίτερη φωνή του, και τη θεατρικότητα της ερμηνείας του. Το οξύμωρο με κάθε νέο άλμπουμ του Δημητριάδη (είτε με τους Κόρε Ύδρο είτε με Τα Παιδιά Της Παλαιότητας) περιγράφει από τον ίδιο ως το άλμπουμ της ζωής του. Ένας χαρακτηρισμός που δεν αποδίδεται ως προς την καλλιτεχνική αξία του κάθε άλμπουμ (που αναμφίβολα είναι σημαντική) αλλά πολύ περισσότερο στο βιωματικό τρόπο με τον οποίο ο Δημητριάδης ερμηνεύει σε κάθε άλμπουμ, αναλύωντας συναισθήματα και εμπειρίες που βιώνει εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή στη ζωή του. Τα άλμπουμ της (δεδομένης στιγμής της) ζωής του. 

Το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών δεν περιέχει - αναμενόμενα - κάποια έκπληξη προς τη μουσική και τους στίχους του. Μία διάχυτη μελαγχολία που πότε γυρίζει σε χαρά, πότε σε λύπη, και ξανά από την αρχή. Ωστόσο δεν είναι ένα άλμπουμ που σε ψυχοπλακώνει κι αυτό γιατί η ενορχήστρωση του άλμπουμ είναι υπέροχη. Από το πιάνο και το βιολί, στην ηλεκτρική κιθάρα και το μπουζούκι, μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα, όλα με απόλυτη αρμονία. Παράλληλα, απαλλαγμένος από την αγωνία της εμπορικότητας και της ματαιοδοξίας, γράφει ακριβώς αυτά τα οποία θέλει να γράψει, ασυμβίβαστος και αυθεντικός όπως ανέκαθεν ήταν. Έχοντας αφετηρία (ξανά) την Κέρκυρα, το άλμπουμ είναι ένα ταξίδι από τα νιάτα του στο σήμερα. Οι άνθρωποι που ερωτεύτηκε και τον ερωτεύτηκαν, γενέθλια, λύπες, όλα τόσο λογικά δομημένα. Όλα τόσο παράλογα δοσμένα. Η παράλογη λογική του Δημητριάδη

Από το πρώτο κομμάτι του άλμπουμ, το 'Σε Ποιόν Ανήκει Η Κέρκυρα', είναι ξεκάθαρο πως το άλμπουμ θα σε γεμίσει με αυτή τη γλυκιά νοσταλγία. Αυτή τη νοσταλγία που γεμίζει όλους του τριαντάρηδες και σαραντάρηδες όταν κοιτούν πίσω τη ζωή τους, και κάνουν τον απολογισμό τους. Η μουσική ακολουθεί πιστά τους στίχους, απόλυτα εξαρτημένη τόσο από αυτούς όσο και από τη φωνή και την ερμηνεία του Δημητριάδη. Από το σόλο μπουζουκιού στο προαναφερθέν κομμάτι, στην τζαζ του 'Τα Απέραντα Θέρη Μου', όλα συμβαίνουν με έναν τρόπο αβίαστο μα τόσο αντισυμβατικό. Και εντελώς περιέργως όλα ταιριάζουν απόλυτα. Χρησιμοποιώντας εξαιρετικά τις λέξεις που έχει διαλέξει, καταφέρνει να μιλήσει για κοινωνικές καταστάσεις, μοιράζεται τους φόβους του και τις αγωνίες του με το κοινό, μεγαλώνοντας μαζί του, γερνόντας μαζί του, ωριμάζοντας μαζί του και γίνοντας σοφότερος μαζί του. Παράλληλα βλέπει όμως και την ίδια του τη χώρα να αλλάζει, να γίνεται σχεδόν αγνώριστη και ο ίδιος να νοσταλγεί τις εποχές που τα πράγματα ήταν πιο απλά, πιο ρομαντικά. Από το 'Η Χώρα Που Άλλαξε Όνομα' μέχρι το 'Το Τελευταίο Δημοψήφισμα', ο Δημητριάδης δείχνει να κοιτάζει πίσω από το παράθυρο ένα γνώριμο πρόσωπο που δεν μπορεί πια να γνωρίσει, μα που παράλληλα νιώθει τόσο οικείο. Αυτό που όλοι έχουμε νιώσει, όλοι έχουμε σκεφτεί. Και ξαφνικά ο κόσμος σωπαίνει, οι φωνές δεν ακούγονται πια, σα μία γιορτή που φτάνει στο τέλος της. Το τέλος της αθωότητας.

Το Ενθύμιον Νεανικών Συντροφιών δεν είναι ένα άλμπουμ στενάχωρο. Τουλάχιστο όχι πιο στενάχωρο από όσο είναι η ίδια η ζωή μας πια. Η καθημερινότητα μας. Ο τρόπος με τον οποίο μάθαμε στην απώλεια και στα λίγα. Και ο φόβος για τα όσα θα έρθουν. Η ανάγκη να αγαπάς, να έχεις κάπου να στηρίζεσαι. Η συντροφικότητα. Το μαζί. Το άλμπουμ είναι - αναμφίβολα - το καλύτερο άλμπουμ από Τα Παιδιά Της Παλαιότητας και ένα άλμπουμ που θα μνημονεύουμε για πολλά χρόνια ακόμη. Γιατί είναι ένα άλμπουμ δωσμένο με ανθρωπιά, γλυκύτητα, νοσταλγία, φόβο, αγωνία, εγκατάληψη, στεναχώρια, χαρά. Ένα άλμπουμ που μυρίζει αυτή την Ελλάδα που πια έχουμε ξεχάσει ή που ενδεχομένως και ποτέ να μην υπήρξε. Την Ελλάδα που κοιτάμε πίσω από τον φακό της νοσταλγίας, που ενδεχομένως να είναι πιο άσχημη απ' όσο νομίζουμε. Και η ανάγκη να δούμε την ομορφιά ακόμη και στο πιο άσχημο. Το πείσμα να επιμένουμε να κάνουμε το καλό, να στηρίξουμε και να στηριχθούμε. Να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε. Τη μαγεία του γαλάζιου να μας ξεγελά από τα προβλήματα μας και τη μυρωδιά από το γιασεμί να είναι το ναρκωτικό μας. Ποτέ δε γίναμε ονειροπόλοι αν και πάντα θα θέλαμε. Και ο Δημητριάδης μας δείχνει πως θα ήμασταν αν είχαμε γίνει τέτοιοι. 

Βαθμολογία: 8,5/10

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

More in this category: « #review: Kristof - Talk Show
back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial