#review: Goodbye Bedouin - The Shaking People

Η Πάτρα το κάνει διαφορετικά.

Η Πάτρα – παραδοσιακά – έχει υπάρξει μαμά της indie σκηνής στην χώρα. Και μας έχει χαρίσει ουκ ολίγους μουσικούς και σχήματα. Η Πάτρα πάντα ακολουθούσε και συνεχίζει να ακολουθεί ένα διαφορετικό μονοπάτι στη μουσική από την υπόλοιπη χώρα. Οι Goodbye Bedouin είναι ένα τρανό παράδειγμα.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Η αγγλόφωνη μουσική σκηνή στην Ελλάδα απαρτίζεται – κυρίως – από μπάντες με σκληρό ήχο. Χωρίς αυτό να αναφέρεται ως κάτι αρνητικό. Αντιθέτως βλέπουμε μπάντες να κάνουν σπουδαία δουλειά κι ακόμη σπουδαιότερη καριέρα. Η μουσική σκηνή στην Πάτρα, ωστόσο, είναι μία άλλη ιστορία. Λίγο πιο indie, λίγο πιο DIY, λίγο πιο ψυχεδελική, λίγο πιο garage. Και συμπτωματικά μόλις περιέγραψα τους Goodbye Bedouin – που άθελα τους συμβολίζουν αυτό που είχα στο μυαλό μου.

Το The Shaking People – το οποίο είναι το ντεμπούτο τους – αν έπρεπε κάποιος να το περιγράψει με τρεις λέξεις, θα ήταν ακριβώς αυτές που χρησιμοποίησαν για τον τίτλο του άλμπουμ τους. Κι αν αυτό είναι το πρώτο τους άλμπουμ, τα μέλη της μπάντας μόνο πρωτάρηδες δεν είναι, κάτι που αποτυπώνεται με ευκολία στο πόσο άνετα και smoothly παίζουν σε αυτό το άλμπουμ. Τα πάντα κυλούν αβίαστα και στα εννιά κομμάτια του The Shaking People. Και το καλύτερο; Τελειώνει χωρίς καν να το καταλάβεις. Και ξανά από την αρχή.

Προσδιορισμένοι ως psych garage μπάντα, οι Goodbye Bedouin δημιουργούν έναν ήχο, όχι τόσο πρωτότυπο (σαφείς επιρροές από μπάντες όπως οι Black Angels, Grateful Dead και Moon Duo ενδεχομένως), ωστόσο έναν ήχο καλοδουλεμένο και εθιστικό. Υπάρχει μία πολύ λεπτή ισορροπία στο να φτιάξεις ένα άλμπουμ που μεν πατάει πάνω σε γνώριμα μονοπάτια, αλλά ταυτόχρονα δεν ακούγεται σαν κάτι που είναι αντιγραφή. Και θέλει τέχνη και εμπειρία για να το ακροβατήσεις πάνω σε αυτή τη γραμμή. Δύο πράγματα που οι Goodbye Bedouin έχουν, μαζί με το προφανές αστεράκι και το δύσκολο δρόμο του να μην παράγεις σκληρό ήχο σε μία χώρα που τον λατρεύει τυφλά.

Το The Shaking People, από το πρώτο του κομμάτι – το ‘Were On A Mission (Freak Out)’ – θέτει τις βάσεις αλλά και τα στάνταρ γι’ αυτό που θα ακολουθήσει. Τα παιδιά ξέρουν τη μουσική τους. Έχουν ακούσει μουσική, έχουν μελετήσει αυτό που έχουν ακούσει και το έχουν φέρει στα μέτρα τους. Κρατάνε ζωντανά τα στοιχεία που έχουν καθιερώσει σπουδαίες μπάντες του είδους στο παρελθόν, χωρίς όμως να ακούγονται ξεπερασμένοι. Είναι η τέχνη της ισορροπίας που έγραψα παραπάνω. Και ενώ περιμένεις να δεις που θα κάνει κοιλιά, φτάνεις στο ένατο κομμάτι και τελικά η μόνη κοιλιά είναι πως το άλμπουμ τελείωσε πιο γρήγορα απ’ ότι περίμενες.

Το ‘Blow’ που ακολουθεί είναι πιο upbeat χωρίς όμως να χάνει το στοιχείο της μπάντας και την αρμονία του άλμπουμ. Κι αυτό συνεχίζεται μέχρι το τέλος. Ένα άλμπουμ αρμονικό αλλά σε καμία περίπτωση μονότονο. Αντιθέτως. Πιθανότατα αν είχαν βγάλει αυτό το άλμπουμ οι Black Angels, θα είχε γίνει ένας μικρός χαμός. Η παραγωγή του Διονύση Μπάστα είναι επίσης εξαιρετική, καθώς αναδεικνύει το ύφος που η μπάντα ήθελε να πετύχει.

Μπορεί να είναι ακόμη Μάιος, όμως νομίζω πως έχουμε σίγουρα στα χέρια μας ένα από τα άλμπουμ της χρονιάς. Και ακόμη περισσότερο από αυτό, μία μπάντα που ελπίζουμε να μας δώσει πολλά περισσότερα αντίστοιχα άλμπουμ. Γιατί η Πάτρα το κάνει καλύτερα και οι Goodbye Bedouin το κάνουν εύκολα.

Βαθμολογία: 8,5/10

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial