#review: The Strokes - The New Abnormal

H νέα πραγματικότητα.

Ο χρόνος – πολλοί λένε – είναι σχετικός. Κάποιοι θεωρούν τα επτά χρόνια μια ολόκληρη ζωή, για κάποιους άλλους μοιάζει με χθες. Εγώ ανήκω στους δεύτερους. Πέντε χρόνια πριν, τον Ιούλιο του 2015, τους είδα για πρώτη φορά στο Hyde Park – στην καλύτερη συναυλία της ζωής μου ως σήμερα. Και μοιάζει ακόμη με χθες. Ακόμη θυμάμαι πόσο πονούσαν τα πέλματα μου από το χορό, πως τα ρούχα μου μύριζαν μπύρα και αυτό το κολλημένο χαμόγελο, χαμένος σε αγκαλιές και χαρούμενα βλέμματα. 

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Για τους Strokes όμως, ο χρόνος δεν μετρούσε. Ή τουλάχιστον τα χρόνια ποτέ δεν αποτέλεσαν μονάδα μέτρησης χρόνου για εκείνους. Τα επτά χρόνια από το Comedown Machine μοιάζουν – για τους υπόλοιπους από μας – με αιώνες. Όχι τόσο γιατί είναι αντικειμενικά πολλά, αλλά περισσότερο γιατί ποτέ δεν ξέραμε αν οι Strokes θα συνέχιζαν να υπάρχουν. Με δεδομένες τις τεταμένες σχέσεις των μελών της μπάντας, με την ιδιαίτερη περσόνα του Julian Casablancas, και με δεδομένο το βάρος των προσδοκιών που είχαν άπαντες, ουδείς ήξερε αν θα επέστρεφαν ποτέ. Ο Julian είχε βρει την καλλιτεχνική του διέξοδο στους Voidz – με τους οποίους έβγαλε δύο υπέροχους δίσκους – και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας είχαν αφοσιωθεί στα σόλο projects τους – τα οποία ήταν όλα εξαιρετικά. Άρα γιατί να επιστρέψεις σε κάτι τόσο ριψοκίνδυνο; Είναι κάπως αστείο πως οι τρεις φορές που είδα τους Strokes στη ζωή μου, ήταν χωρίς ένα νέο άλμπουμ. Απλά μαζεύτηκαν ξανά, έδωσαν μερικές συναυλίες, και έδειξαν κάθε φορά πόσο μεγάλη μπάντα παραμένουν. Ωστόσο πως το εξαργυρώνεις αυτό με ένα νέο άλμπουμ; Και κυρίως γιατί να το κάνεις; Οι σκόρπιες συναυλίες των Strokes από το Comedown Machine μέχρι σήμερα, έδειξαν – εκτός από το ότι ο κόσμος τους λατρεύει ακόμη – πως κι εκείνοι δεν έχουν εγκαταλείψει τους Strokes. Ίσως να τους έβαλαν σε δεύτερη μοίρα και θα τους έβαζαν ξανά σε προτεραιότητα όταν ο καιρός ήταν κατάλληλος. 

Μετά την περιπέτεια της μπάντας και την κυκλοφορία του Comedown Machine, όλα τα μέλη της μπάντας έδειξαν να θέλουν να κυνηγήσουν κάτι διαφορετικό μουσικά. Και είναι κατανοητό. Οι Strokes – αναμφισβήτητα – άνοιξαν το δρόμο για μία ολόκληρη γενιά μουσικών που ακολούθησε. Μπροστάρηδες της χρυσής γενιάς της indie στη Νέα Υόρκη (παρέα με τους LCD Soundsystem, τους Interpol, τους Yeah Yeah Yeahs και άλλων), οι Strokes δε χρειάζεται πια να αποδείξουν κάτι άλλο. Ούτε θέλουν να πείσουν κάποιον πως είναι ακόμη αυτά τα γοητευτικά κωλόπαιδα των 00s. Οι Strokes μεγάλωσαν, και μαζί τους μεγαλώσαμε κι εμείς. Από το Is This It? του 2001 και έναν κόσμο που θα άλλαζε οριστικά και αμετάκλητα μετά την 11η Σεπτεμβρίου μέχρι σήμερα που ζούμε σε μία δυστοπική πραγματικότητα, οι Strokes αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν το soundtrack της ζωής που άλλαξε. Το The New Abnormal – πιθανότατα – απαντάει στο ερώτημα που έθεσε το Is This It?. Αυτή είναι η νέα ασυνήθιστη πραγματικότητα. Το παράδοξο που έγινε καθημερινό. 

Οι Strokes δεν είναι πια πιτσιρίκια. Είναι σαραντάρηδες με οικογένειες και παιδιά. Και δεν τους ενδιαφέρει να πείσουν κανέναν για το αντίθετο. Όσοι περίμεναν ένα νέο Is This It? ή όσοι θεώρησαν πως ήταν – ενδεχομένως – το μόνο άλμπουμ τους που άξιζε, δεν είχαν και δε θα αποκτήσουν ποτέ καμία σχέση με τους Strokes, ούτε και οι Strokes μαζί τους. Όσοι χρησιμοποιούν περίτεχνες λέξεις για να περιγράψουν το νέο άλμπουμ, όσοι πίστεψαν πως οι Strokes προσπαθούν να πείσουν κάποιον για κάτι, αναμφίβολα έχασαν το νόημα του άλμπουμ. Γιατί η μπάντα και κυρίως ο Julian Casablancas (που έγραψε όλους τους στίχους) ουδέποτε νοιάστηκαν για να αποδείξουν κάτι. Ακόμη και στα χρυσά τους χρόνια. Η νοσταλγία θα είναι ένα αναπόφευκτο στοιχείο όταν ακούσει κανείς το The New Abnormal αλλά οι Strokes ποτέ δε θέλησαν να πατήσουν σε αυτό. Κι αυτό γίνεται κατανοητό από τα πρώτα δευτερόλεπτα που θα ακούσει κανείς το νέο τους άλμπουμ. Το ‘The Adults Are Talking’ είναι η ενηλικίωση μίας γενιάς που ξέχασε τα ιδανικά για τα οποία κάποτε πάλευε, μίας γενιάς που κουνάει πια το δάχτυλο σε όσους προσπαθούν να αλλάξουν κάτι - «Βρες μία κανονική δουλειά», «Πότε θα παντρευτείς;», «Περνάνε τα χρόνια»

And then you did something wrong and you said it was great. And now you don't know how you could ever complain. Because you're all confused 'cause you want me to. But then you want me to do it the same as you.

Υπό μία έννοια, το The New Abnormal θα μπορούσε να είναι το Is This It? των 20s. Πλέον δεν υπάρχει αυτή η ανεμελιά εκεί έξω. Στα τελευταία είκοσι χρόνια έχουν συμβεί τόσα πολλά, που ουδείς πλέον ξέρει πως να μείνει ανέμελος. Δε θα μπορούσε ποτέ να γραφτεί σήμερα ένα Is This It? και να καταφέρει να είναι σχετικό. Όταν μεγαλώσαμε, όταν αλλάξαμε, όταν ωριμάσαμε μέσα σε μερικές ώρες, βίαια και απότομα. To ‘Bad Decisions’ – ένα από τα χιτ του άλμπουμ – είναι όλα τα λάθη που κάναμε ακόμη κι αν ξέραμε πως είναι λάθη όταν τα κάναμε. Και πια τα έχουμε απέναντι μας – ως κοινωνία, ως δαίμονες, ως φαντάσματα – και ψάχνουμε κάποιον να τα πολεμήσουμε μαζί. 

Pick up your gun, put up your gloves, save us from harm, safe or alone

To άλμπουμ σε όλη του τη διάρκεια κυλάει σα νεράκι. Χωρίς κοιλιά, χωρίς κάτι λάθος. Οι Strokes μπορούσαν και ήθελαν να γράψουν εννιά κομμάτια. Και τόσα έγραψαν. Δε τους νοιάζει πια να αποδείξουν τίποτα. Ο σπουδαίος Rick Rubin – που δε θα έβαζε την υπογραφή του σε ο,τι κι ο,τι – έχει κάνει μία μοναδική παραγωγή και ήταν αυτό που η μπάντα χρειαζόταν για να βγάλει κάτι τόσο υπέροχο. Στα 32 μου χρόνια πια, δε θα ήθελα να δω τους Strokes να βγάζουν ένα άλμπουμ με 20 κομμάτια. Τα εννιά μου είναι υπεραρκετά. Γιατί θέλω να ακόμη να ταυτίζομαι μαζί τους, και θέλουν ακόμη να ταυτίζονται μαζί μου. Και σε μία πραγματικότητα που θέλω να μοιάζει με κακό όνειρο, είναι βάλσαμο για την ψυχή μου, να ξέρω πως είναι ακόμη εκεί έξω και κυκλοφόρησαν κάτι νέο, κάτι τόσο καλό. Κι ας μην ξέρω πότε και αν θα κυκλοφορήσουν ξανά κάτι άλλο. Άλλωστε δεν ήταν αυτός ο σκοπός. Το άλμπουμ αυτό ήρθε άκοπα, πήρε το χρόνο του, και έδωσε ο,τι πιο σπουδαίο μπορούσε να δώσει. Χωρίς τεχνάσματα, χωρίς να πατήσει σε φτηνά τρικ, χωρίς να προσπαθήσει να μας πείσει πως οι Strokes ακόμη ταυτίζονται με το Last Nite ή το You Only Live Once. 

To The New Abnormal είναι κάτι καλύτερο από αυτό. Είναι η υπενθύμιση πως το να μεγαλώνεις είναι ok. Και πως η νοσταλγία της εφηβείας είναι υπερεκτιμημένη. Οι Strokes πια είναι αρκετά μεγάλοι και μπορούν να κοιτάξουν πίσω, στα εφηβικά χρόνια τους, να χαμογελάσουν και να κλείσουν για πάντα το κεφάλαιο αυτό, τραγουδώντας πια για την νέα πραγματικότητα, το Νέο Ασυνήθιστο που ζούμε εκεί έξω. Και που το ζούμε κάθε μέρα τα τελευταία είκοσι χρόνια. This is it. 

Βαθμολογία: 10/10

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
July 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial