#review: Sigmataf - athens romance

Γράμμα αγάπης στην Αθήνα.

Το να περιγράψεις κάτι τόσο σύνθετο όσο η Αθήνα – και να το κάνεις με συναισθηματική ακρίβεια – είναι κάτι που μπορούν να το κάνουν ελάχιστοι. Η Αθήνα είναι ένα ατελείωτο ψηφιδωτό που κάθε ψηφίδα είναι κάτι διαφορετικό. Κάτι μοναδικό και ιδιαίτερο.

Γράφει ο Νίκος Παπανικολάου

Δεν ξέρω πόσοι από εσάς έχετε – πρωτίστως – διαβάσει και ακούσει τον Sigmataf. Ενδεχομένως να τον έχετε παρατηρήσει σε κάποιο μπαρ της πόλης, αν είστε αρκετά προσεκτικοί. Οι μυημένοι δε χρειάζεται να τον δουν, τον καταλαβαίνουν από τη μουσική του. Ο Sigmataf έχει φτιάξει ήχους και εικόνες που όλοι κάπου έχουμε δει, έχουμε ακούσει έστω και νοητά. Τι είναι όμως ο Sigmataf; Είναι μουσικός; Είναι ποιητής; Είναι DJ; Εγώ θα έλεγα πως είναι ο συναισθηματικός χαρτογράφος της πόλης μας. Αυτός που την αγαπάει περισσότερο από τον καθένα. Με τα καλά και τα στραβά της. Και είναι μία αγάπη ολοκληρωτική. 

Σε αυτή την αγάπη, σε αυτό το ρομάντζο αφιέρωσε το τελευταίο του άλμπουμ, athens romance. Είναι ένα γράμμα αγάπης από τον ίδιο στην πόλη που αγαπάει, στην πόλη για την οποία γράφει ποιήματα, στίχους, μουσική. Κάθε κομμάτι του άλμπουμ είναι και μία διαφορετική στάση, σε μία διαφορετική περιοχή. Στο Αττικό Άλσος, στο Ψυχικό, στο Πολύγωνο, στο Γκύζη, στη γωνία Αλεξάνδρας και Πανόρμου που όλοι έχουμε κολλήσει στο φανάρι της περιμένοντας υπομονετικά να ξεκινήσουμε. Για μένα αυτό το φανάρι πάντα αποτελούσε ένα μέρος για να χαθώ για μερικά δευτερόλεπτα στις σκέψεις μου. Μέχρι το κόκκινο να γίνει πράσινο. 

Για το Παγκράτι που ποτέ δε βρήκαμε να παρκάρουμε, μα μείναμε να επιμένουμε. Σαν αυτή την κοπέλα που δε μας θέλει και εμείς συνεχίζουμε να τη θέλουμε, απελπισμένα και ασταμάτητα. Γιατί μπορεί κάποιοι να το θεωρούν άσχημο, μα είναι ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης μας. Για εμάς που αγαπήσαμε το τσιμέντο, τις πολυκατοικίες του ’70, τις κακόγουστες τέντες και τα συνοικιακά καφεκοπτεία. Για τη Βασιλίσσης Σοφίας που στα νιάτα μας κάναμε πορείες εναντίον των Αμερικάνων. Που μεγαλύτεροι φάγαμε πρώτη φορά ξύλο και δακρυγόνα από τα ΜΑΤ. Που την περπατήσαμε εκείνο το κρύο βράδυ του Δεκέμβρη που ήταν φωτισμένη. Που είναι γεμάτη από μερικά από τα ομορφότερα κτίρια της πόλης. Που έχει πολλές διαφορετικές σημαίες και πάντα κάνεις κουίζ στο κεφάλι σου αν μάντεψες σωστά. 

Και η μουσική; O Αλέκος Σώρρος έχει γράψει τη μουσική που είναι γρήγορη, ζωντανή, σαν ένας χορός που δε θες να σταματήσει. Και μαζί της χτυπάει πιο γρήγορα και η καρδιά σου. Σαν έρωτας. Όλα είναι γρήγορα, όλα είναι μάταια, όλα είναι σημαντικά. Η ζωή που γεννιέται στο γκρίζο φόντο. Οι έρωτες που ζουν στα μικρά μπαλκόνια και στους ακάλυπτους. Τα χέρια που κρατιούνται δίπλα από τις  λαμαρίνες, που περνάνε μπροστά από τις καντίνες. Η Αθήνα είναι ένας έρωτας που όσοι νιώθουν, δε θα την ξεπεράσουν ποτέ. Και ο Sigmataf είναι ο άνθρωπος που γράφει για την αγάπη αυτή. Γιατί είναι – ίσως – ένας από τους πρώτους που την αγάπησε τόσο βαθιά. Και χιλιόμετρα μακριά από αυτή, μου θύμισε ξανά πόσο την αγαπάω. 

Βαθμολογία: 9/10

Νίκος Παπανικολάου

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
July 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial