#review: Dua Lipa - Future Nostalgia

Back to the future.

Η επιστροφή στις ρίζες που σημαδεύει το Future Nostalgia είναι μία ακόμα κεφαλαιοποίηση του παρελθόντος ή ένας καινούριος δρόμος για την ποπ της νέας δεκαετίας; Ήρθε η ώρα για έναν Μεσσία που θα σώσει την ποπ από τα δεσμά της τραπ, ή απλα τα 80’s είναι πολύ της μόδας για να αντισταθούμε; Ο πολυαναμενόμενος δεύτερος δίσκος της Dua Lipa έρχεται εν μέσω πανδημίας και μάλλον χάνει πολύ από το hype (και τις πωλήσεις) του, αλλά κερδίζει την αμέριστη προσοχή όσων τον ακούν.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Όλα ξεκινούν με το “Don’t Start Now” (οξύμωρο, αλλά τέλος πάντων), το οποίο αν και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο, πρόλαβε να γίνει ένα από τα πιο επιτυχημένα -και ποιοτικά- ποπ σινγκλ της χρονιάς. Αν δεν υπήρχε και το φαινόμενο Billie Eilish, ίσως κάναμε μια εντελώς διαφορετική κουβέντα στο τέλος του 2019. Περνώντας από το φίλτρο των Daft Punk των 00’s και των Arcade Fire του Everything Now, η παραγωγή φτάνει στην μήτρα της post-Beatles ποπ, την disco των ABBA και της Donna Summer, επικαιροποιώντας την με αξιοθαύμαστο τρόπο. Κάπως όπως έκανε ο Ronson με την funk στις συνεργασίες του με τον Bruno Mars. Δεν αντλεί μόνο από το πρωτότυπο, αλλά και από τις μεταγενέστερες προσλήψεις του, ούτως ώστε να δημιουργήσει ένα “κλασικό”. Αυτή είναι μια συνταγή που ακολουθείται σε ολόκληρο το Future Nostalgia. Όχι μόνο με τη disco, αλλά με το σύνολο της ποπ από το ’70 και μετά. Για το “Physical” ανατρέχει τόσο στην πηγή, δηλαδή την Olivia Newton John, όσο και στην neo-80’s electro του Kavinsky και του Lazerhawk, ενώ το “Good in Bed” θυμίζει περισσότερο Lilly Allen παρά Dua Lipa. Αλλά αυτό που κάνει το άλμπουμ ακόμα πιο ενδιαφέρον, είναι πως το ίδιο το tracklist μοιάζει να συναινεί σε μία τέτοια ανάγνωση. Το ομώνυμο “Future Nostalgia” ξεκινάει με τον στίχο “You want a timeless song, I wanna change the game” και λειτουργεί ως εισαγωγή σε ένα ταξίδι-ρετροσπεκτίβα της ποπ. Αρχίζοντας με τα 70’s του “Don’t Start Now” και χρησιμοποιώντας ως γέφυρα επιρροές από τον Prince στο“Cool” συνεχίζει στα 80’s του “Physical” και του “Levitating” που όπως δήλωσε η ίδια, είναι η δική της βρετανική εκδοχή της Debbie Harry με στοιχεία από Daft Punk.

Από εκεί πάει στα 90’s με το “Hallucinate” που θα μπορούσε να είναι το χαμένο σουξέ των Moloko ή το “Love Again” που χρησιμοποιεί το sample από το “Your Woman” των White Town -ένα από τα μεγάλα χιτ της δεκαετίας- και στα 00’s με το “Good in Bed”, για να καταλήξει στο πιο “σύγχρονο” κομμάτι του δίσκου, που είναι το “Boys Will Be Boys”. Βέβαια υπάρχουν και κάποια τραγούδια που περιπλέκουν αυτή τη θεωρία, όπως το sampling του “Need You Tonight” των INXS στο “Break My Heart”, τα οποία λειτουργούν ως ένα πραγματικό μίξερ επιρροών για να επιβεβαιώσουν έναν άλλο στίχο από το opening track, “You want the recipe but can't handle my sound”.

Και μιάς και πιάσαμε το στιχουργικό κομμάτι, δεν θα μπορούσαμε να κάνουμε ότι πρόκειται για feelgood τραγουδάκια που γιορτάζουν την ιστορία της ποπ μουσικής. Ο δίσκος είναι εξ’ ολοκλήρου γραμμένος για τη γυναικεία χειραφέτηση. Δίνοντας τον τόνο με το “I know you ain't used to a female alpha”, σε όλο το άλμπουμ κυριαρχούν μοτίβα για τους ρόλους που μπορεί να υιοθετήσει μια δυναμική γυναίκα σε μία σχέση ή τη δυνατότητα να φύγει από μια τοξική κατάσταση. Το “Love Again” έχει τον ενδιαφέροντα αστερίσκο της ιστορίας του “Your Woman”, το οποίο γράφτηκε με τέτοιον τρόπο, ώστε να μπορεί να εκφράσει κάθε πιθανό συνδυασμό σεξουαλικότητας κι απόρριψης -και πολλάκις έχει ερμηνευτεί ως ένας straight άνδρας ερωτευμένος με μία λεσβία ή μία λεσβία ερωτευμένη με μια straight γυναίκα. Αντίστοιχα, το “Good in Bed” μιλάει ανοιχτά για την γυναικεία σεξουαλικότητα και το δικαίωμα στο no-strings-attached-sex και για τα δύο φύλα, ενώ το “Boys Will Be Boys” είναι ένα καλοζυγισμένο χτύπημα στην κουλτούρα του βιασμού, την τοξική αρρενωπότητα και το mansplaining, που κλείνει με τον πολύ δυνατό στίχο “boys will be boys, but girls will be women”.

Για να φτάσουμε και λίγο στο «ζουμί» του πράγματος όμως, το Future Nostalgia είναι ένας εξαιρετικός δίσκος που παραδίδει αυτό που υπόσχεται, γίνεται ένα instant classic και πιστεύω πως ξεκλειδώνει νέα μονοπάτια για την ποπ στην δεκαετία που μόλις ξεκίνησε, ακόμα κι αν δεν σπάει φράγματα ή καθιερώνει έναν νέο ήχο, όπως έκανε η Lana ή η Eilish. Μέσα στα 37’ που διαρκεί, δεν υπάρχει ούτε ένα μέτριο track ή filler, ενώ η Dua Lipa καθιστά όσο πιο σαφές γίνεται ότι δεν είναι μία ακόμα ποπ τραγουδίστρια της εποχής μας, αλλά μία φωνή που μπορεί να την εκφράσει και να αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στο ιστορικό συνεχές που εκθειάζει καθ’ όλο το άλμπουμ. Και ναι, δεν θα πρέπει να μας κάνει εντύπωση αν στο μέλλον νοσταλγούμε αυτόν τον δίσκο.

Βαθμολογία: 9/10

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
August 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial