#review: Cage The Elephant - Social Cues

"Man, at least you're on the radio"

Από τις αγαπημένες alternative rock μπάντες της γενιάς τους, άλλοτε με πιο garage ήχο, άλλοτε με πιο ψυχεδελική διάθεση, άλλοτε με πιο funk vibes, πάντα με κάτι διαφορετικό, όμως· ένιωθα πολύ έτοιμη για ένα Melophobia II από τον επερχόμενο δίσκο των Cage the Elephant. Οκ, πάνε χρόνια από τότε -το “Tell Me I’m Pretty” (2015) θα το χαρακτηρίσουμε ως μια μάλλον ατυχή στιγμή, μια ανιαρή παρένθεση- αλλά τα παλικάρια το έχουν. Και το έχουν αποδείξει από άλμπουμ σε άλμπουμ, από grammy σε grammy. Ο λόγος, λοιπόν, για το Social Cues των Cage the Elephant που κυκλοφόρησε στις 19 Απριλίου. Αν και πρόκειται για ένα δίσκο που περίμενα ήδη αρκετό καιρό πριν και ενώ είχα διαβάσει συνεντεύξεις και συνεντεύξεις του Matt Shultz, άργησα πολύ να καταλήξω έστω κάπου κοντά στο πως νιώθω γι αυτόν.

Γράφει η Βικτώρια Χαραλάμπους

Ήδη από τον Ιανουάριο, οι Cage The Elephant ξεκινάνε να προετοιμάζουν τους fans τους με διάφορα leaks στα social media, λίγο αργότερα δηλώνουν στο Instagram ότι είναι πανέτοιμοι με μιξο-μάστερινγκ και σύντομα φτάνει στα αφτιά μας το lead single  του δίσκου “Ready to let go”. Έχοντας σαν αφετηρία τη γνώση από πού πηγάζει η έμπνευση του νέου δίσκου, έχει κλιμακωθεί μια κατάσταση συγκεκριμένων προσδοκιών, ως είναι φυσικό. Μετά από επτά χρόνια γρουσουζιάμου, ο Matt και η σύντροφος του φεύγουν ταξίδι στην Πομπηία, όπου θα αποδεχτούν ότι η σχέση τους έχει κάνει πλέον τον κύκλο της. Το διαζύγιο του frontman των Cage The Elephant, είναι το τραύμα το οποίο θα έκανε το Social Cues, το πιο ώριμο και συναισθηματικό άλμπουμ της μπάντας έως τώρα. Τουλάχιστον έτσι χτίστηκε το hype και προωθήθηκε η αναμενόμενη κυκλοφορία του.

Απώλεια, δράμα και κομμάτια, σπασμένα οράματα - αυτό που περιμέναμε, ένα καλαίσθητο μεν όχι και τόσο dark, εμπνευσμένο ή γενικά οπουδήποτε κοντά στις προσδοκίες για την εξέλιξη της μπάντας, αυτό που παρέδωσαν δε. Εργατοώρες ξοδεύτηκαν προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι αυτό που με ενοχλεί σε ένα δίσκο που κατά τ’ άλλα άκουσα ευχάριστα στο ριπίτ για μέρες. Φτάνω στο συμπέρασμα ότι η απόπειρα του δίσκου να επικοινωνήσει τα συναισθήματα που θέλει, αποδίδει με φοβερή ανεπάρκεια και ασυνέπεια, ενώ σε σημεία αγγίζει κλισέ που σε κάνουν να εύχεσαι να παράκουσες. Από τα singles (το πιασάρικο και μελωδικό “Ready to let go” και το πιο κιθαριστικό “House of Glass), ήδη, προμηνύεται ένα ακραία radio-friendly άλμπουμ.

Δεν είναι ένας κακός δίσκος, ούτε γίνεται βαρετός. Από άποψη παραγωγής (John Hill <3) είναι αρτιότατος, η συμμετοχή του Beck στο πιο reggae “Night Running” χαρίζει στο όλο εγχείρημα, θα βρεις από πιο κλασικές μπαλάντες μέχρι πιο groovy και fuzzy κομμάτια-όλα αυτά σε πολύ τίμιες ενορχηστρώσεις που σίγουρα όμως δεν έχουν κάτι αξιοσημείωτο που θα μείνει στη μνήμη σου ακόμη και μετά από πολλές ακροάσεις. Κάπως παράδοξα τη θέση τους βρίσκουν ανάμεσα σε όλες αυτές τις διαφορετικές διαθέσεις, τα πιο happy “Social Cues” και “Dance, Dance” που αν και δε μπορούσα να πιστέψω ότι πρόκειται για κομμάτι των Cage The Elephant, παραδέχομαι ότι όντως σε παρακινεί να χορέψεις. 

Μεγάλη απογοήτευση η απόδοση των στίχων σε όλη τη διάρκεια του Social Cues. Διαβάζοντας, και μόνο τον cringeworthy τίτλο του “Love’s the Only Way” ή ακούγοντας στίχους όπως “The war is over, love's already won” (“The War Is Over”), “Never meant to hurt you, no, never meant to make you cry” (παρόλο που το “What I’m Becoming” είναι το προσωπικά αγαπημένο του άλμπουμ), γεννιούνται ειλικρινή συναισθήματα απορίας. (Εκτός από τον Lennon ποιος θα μπορούσε να κάνει κάτι τέτοιο και να ακούγεται σωστα;) Περισσότερο εμπνευσμένα, σίγουρα, το αρκετά generic – ευχάριστο δε- “Skin and Bones”, και το “Goodbye” που δεν είχε καμία θέση στο τέλος του tracklist, πέρα από τον τίτλο του.

Σίγουρα είναι από τους δίσκους που σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί αυτός ο ήχος ακούγεται τόσο οικείος. Πολύ ευδιάκριτες οι επιρροές του Social Cues, καθώς θυμίζει κάτι από Black Keys, Beck (Colors) και The Voidz, μέχρι White Lies, Raconteurs,και πιο πρόσφατους Killers. Για μία μπάντα που μέχρι πρότινος είχε μία πολύ μοναδική ταυτότητα ακόμη και αν αυτή επανακαθοριζόταν από δίσκο σε δίσκο, αυτό είναι το σημείο που βρίσκω περισσότερο προβληματικό. Η στροφή στον πιο παλιό-ροκ ήχο δεν θα ήταν μια επιλογή τόσο απογοητευτική, εάν είχε γίνει με άλλη ενέργεια και όρους. Επαναλαμβάνω ότι δεν πρόκειται για άσχημο άλμπουμ (αν εξαιρέσουμε το artwork στο cover), απλά βρήκα αδύνατο το να κάνω ειρήνη με αυτούς τους Cage the Elephant, έχοντας στο κεφάλι μου την εκδοχή τους του 2013.

Βαθμολογία: 6/10

Αlbum Info:

Cage The Elephant – Social Cues

Release day | 19/14/2019

Label |  RCA

Producer  |  John Hill

Tracklist:

1. Broken Boy

2. Social Cues

3. Black Madonna

4. Night Running (w/ Beck)

5. Skin and Bones

6. Ready to Let Go

7. House of Glass

8. Love’s the Only Way

9. The War Is Over

10. Dance, Dance

11. What I’m Becoming 

12. Tokyo Smoke

13. Goodbye

Βικτώρια Χαραλάμπους

Μουσική συντάκτρια

back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

release athens new order breakroom

AGENDA

May 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial