#review: Beirut - Gallipoli

Βερμουδίτσα, ψάθινο καπέλο και φύγαμε για κρουαζιέρα στη Μεσόγειο.

Φαντάζει, πραγματικά, εντυπωσιακό και αξιοθαύμαστο πώς οι Beirut μετά από δεκατρία χρόνια και το δαφνοστεφανωμένο ντεμπούτο τους με το Gulag Orchestra έχουν καταφέρει να παραμείνουν σχετικοί στο χώρο της indie pop, κρατώντας, μάλιστα, αυθεντικό στο ακέραιο τον ήχο τους. Είναι, προφανώς, τέτοιο το ταλέντο και η αγάπη του κοσμογυρισμένου Νεοϋορκέζου Zach Condon για δημιουργία που, πλέον, έχει στιγματίσει και αναδείξει αυτό που κάποιοι αποκαλούν baroque pop. Και το Gallipoli έρχεται να αποδείξει ακριβώς αυτό· Ότι κανείς δεν μπορεί να το κάνει καλύτερα από τους Beirut.

Γράφει ο Γιώργος Φακαλής

Όλα αυτά που χαρακτηρίζουν το ύφος και την προσωπικότητα του συγκροτήματος επιστρέφουν μετά και το πιο πιανιστικό προηγούμενο άλμπουμ No No No. Το lo-fi στοιχείο (χαμηλότερη ποιότητα ήχου σε σχέση με την “φυσιολογική”) επιτυγχάνει να δημιουργήσει αβίαστα αυτήν την ατμοσφαιρική - ταξιδιάρικη διάθεση που θέλουν να μεταδώσουν οι Beirut. Ζωηρά χάλκινα ηχοχρώματα που σε μεταφέρουν σε ένα ξέγνοιαστο καλοκαιρινό πανηγύρι σε κάποια πλατεία ενός βαλκανικού χωριού, ένα ανέμελο γιουκαλίλι που παίζει ένας άγνωστος στο πλοίο για το νησί, μια ομάδα κρουστών που έχει βγει στους δρόμους για να ψυχαγωγήσει τους περαστικούς διανθίζουν ορχηστρικές μελωδίες από έγχορδα και συνθέτουν το ιδανικό soundtrack για έναν σικελικό γάμο. Μέσα σε όλα αυτά, η φωνή του Condon δεν είναι ο πρωταγωνιστής. Είναι απλά ο παρατηρητής αυτής της κουστωδίας, μέσα από τον οποίο μπορούμε να οπτικοποιήσουμε την αφήγησή του.

Το Gallipoli δεν είναι ένα άλμπουμ-filler για να αναδειχθούν τα catchy σινγκλάκια. Είναι μια ολοκληρωμένη παραγωγή από την οποία δεν μπορείς να επιλέξεις κάποια κομμάτια που ξεχωρίζουν. Από τη μία, ο μινιμαλισμός της μουσικής παλέτας με την παντελή απουσία πολύπλοκων εναλλαγών και παιχνιδίσματος του ρυθμού, από την άλλη, η στομφώδης παρουσία των πνευστών που οδηγεί στην κλιμάκωση των κομματιών ακροβατούν πάνω στο σχοινί της μονοτονίας, χωρίς, ωστόσο, το αποτέλεσμα να καταντάει ανιαρό. Έτσι, η μετάβαση από ένα απαλό και εύθυμο βαλσάκι των τριών τετάρτων σε μια πιο slow tempo folk μπαλάντα μοιάζει φυσική και το άλμπουμ αποκτά μια χαλαρή ροή, μαγνητίζοντας τον ακροατή.

Έχοντας ακούσει κάποιος τις προηγούμενες δουλειές των Beirut, καταλαβαίνει ότι δεν ενδιαφέρονται για αλχημείες και πειραματισμούς που μπορούν, ή και όχι, να εξελίξουν τον ήχο τους. Ουσιαστικά, καθένα από τα, μέχρι τώρα, πέντε άλμπουμ τους περιστρέφεται γύρω από τον ίδιο άξονα, είναι οι σκέψεις, οι ιδέες για την αλήθεια που πιστεύει ο Condon σχετικά με μουσική. Η απλότητα, η γαλήνη που αποτυπώνονται σε νότες δεν έχουν να κάνουν με τη συνταγή μα με την απλότητα των υλικών. Στόχος των Beirut δεν ήταν ποτέ η εκτίμηση του έργου τους για το βάθος και την πολυπλοκότητά του. Η ενσυναίσθηση με το κοινό τους είναι αυτό που τους απασχολεί, η ανάπτυξη μιας αμφίδρομης σχέσης στην οποία θα σκέφτονται τι θα πουν, αλλά όχι πώς.

Μπορεί η συναισθηματική μου νοημοσύνη να μην αντιλαμβάνεται όλα αυτά για τα οποία θέλει να μιλήσουν οι Beirut, μου επιτρέπει να εγγυηθώ, ωστόσο, ότι για όποιον μπορεί να το κάνει, το Gallipoli είναι ένα καλό μέρος να ψάξει για τον έρωτα, τη νοσταλγία και ψυχική χαλάρωση. Καθαρά μουσικά, βέβαια, έχουμε να κάνουμε με έναν οκ δίσκο, που θα αρέσει σε αυτούς που θα περίμεναν να τους αρέσει, αλλά δεν στοχεύει στο να δημιουργήσει νέο κοινό.

Βαθμολογία: 6/10

 

Album Info:

Beirut - Gallipoli

Label | 4AD

Producer | Gabe Wax

Release Date | 1/2/2019

Tracklist:

1. "When I Die"

2. "Gallipoli"

3. "Varieties of Exile"

4. "On Mainau Island"

5. "I Giardini"

6. "Gauze für Zah"

7. "Corfu"

8. "Landslide"

9. "Family Curse"

10. "Light in the Atoll"

11. "We Never Lived Here"

12. "Fin"

Γιώργος Φακαλής

Μουσικός συντάκτης

More in this category: « #review: James Blake - Assume Form
back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
February 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28