#review: Muse - Simulation Theory

Πλάτωνας, Matrix, Stranger Things και κάμερα σε μένα!

Η πραγματικότητα είναι μια ψευδαίσθηση, κι εμείς τα συντακτικά και λογικά σφάλματα ενός τεχνητού κώδικα με την μορφή ασυνήθιστα αδέξιων κλώνων. Το δυαδικό σύστημα δεν επιτρέπει επαναστάσεις, τα συναισθήματα δεν υφίστανται ως λέξεις ή έννοιες, παρά μόνο ως αλληλουχίες μηδενικών και άσων που επεξεργάζονται και μεταφράζονται στο κεντρικό σύστημα. Μην ανησυχείς, όλα θα πάνε καλά. Παρασίτησε μέσα στο πρόγραμμα, ενώσου με πολλά σφάλματα και το σύστημα θα καταρρεύσει. Καλώς όρισες στην μία, αληθινή πραγματικότητα, την εικονική!

Γράφει ο Γιώργος Φακαλής

Δυστυχώς, δεν υπάρχουν ηγέτες που θα οργανώσουν εξεγέρσεις κατά των καταπιεστών, ούτε φωνές που θα αφυπνίσουν υπνωτισμένες συνειδήσεις. Πώς μπορείς να νικήσεις, όμως, κάτι που δεν έχει φυσική υπόσταση; Κάτι που ξέρεις ότι βρίσκεται εκεί έξω αλλά είσαι, εν γένει, δημιούργημά του; Το όγδοο άλμπουμ των Muse έρχεται για να δώσει τις απαντήσεις. Το Simulation Theory αποτελεί ένα ανθρωποκεντρικό μανιφέστο, μια ρεαλιστική δογματική, έναν οδηγό επιβίωσης σε έναν κόσμο στον οποίο δεν υπάρχουν θεοί, παρά μόνο μηχανές που γεννάνε και καταστρέφουν “θεούς” κατά τη βούλησή τους.

Εν αρχή ην ο αλγόριθμος. Η αυστηρά καθορισμένη και πεπερασμένη σειρά ενεργειών που στοχεύουν στην ομαλή λειτουργία του συστήματος και την επίλυση ενός προβλήματος. Ο αλγόριθμος είναι ένας μονόδρομος. Δεν παραβιάζεται, αλλά παρακάμπτεται. Στο εισαγωγικό κομμάτι του Simulation Theory, ο Bellamy δεν προσπαθεί να έρθει αντιμέτωπος με τον Δημιουργό του, αντίθετα, τον αγκαλιάζει για να τον γνωρίσει και να τον πολεμήσει εκ των έσω. Το “Algorithm” είναι μια σκοτεινή, low tempo, rock όπερα που δεν επιδιώκει να κάνει σαματά, άλλωστε πρόκειται για ένα ταξίδι κάτω από τα ραντάρ, για μια περιπέτεια που θα οδηγήσει στην εύρεση της αλήθειας. Όταν έρχεται κατάματα με μια αλήθεια που δεν ήταν προετοιμασμένος να αντιμετωπίσει, η πρώτη αντίδρασή του μέσα στο χάος είναι η οργή και η άρνηση της πραγματικότητας. Το “Dark Side” θυμίζει κάτι από Resistance, με τις μπασογραμμές του Wolstenholme να δίνουν το ρυθμό σε ένα ασταμάτητο τρέξιμο μέσα σε ένα αχανές και άγνωστο σύμπαν. Η μόνη υποχρέωση; Μην κοιτάξεις πίσω μέχρι να σιγουρευτείς ότι είσαι ασφαλής.

Μετά από την άρνηση, έρχεται η αρχική αποδοχή και η διαπραγμάτευση. Η “Propaganda” είναι το πλέον θανατηφόρο και ανίκητο όπλο στη φαρέτρα του συστήματος. Όμορφα και βολικά ψέματα που τρέφονται με ψυχές, διαστρεβλώνοντας τη σκέψη και την ευθυκρισία, αμπαλάρονται μέσα σε trap ρυθμούς και πλασάρονται μέσα από την αισθητική του Prince. Είναι αργά για δάκρυα, Στέλλα. Στο “Break It To Me”, dubstepίζον και χρωματισμένο με απαλές νότες ανατολίτικων ηχοχρωμάτων, η μόνη λύση είναι να πας με το ρεύμα. Παραμυθιάσου, όμως, μην ξεχάσεις να επινοηθείς ξανά, να αναδυθείς μέσα από τα βρομόνερα που κατακλύζουν τον κόσμο. Πάντα θα υπάρχει η ελπίδα για “κάτι ανθρώπινο”, ένα αποκούμπι που θα υπενθυμίζει την (απαραίτητη) ψυχική επανεκκίνηση. Και αυτό είναι το “Something Human”, ένα χαλαρό, αισιόδοξο κομμάτι, που κουβαλάει κάτι από πρόσφατους Coldplay, μέσα στην νταρκίλα του άλμπουμ.

Οι ιδέες έχουν την δύναμη να εξαπλώνονται ραγδαία και ανεξέλεγκτα, όπως ένας ιός. Μια επιδημία στις σκέψεις μπορεί να είναι πολύ πιο επιβλαβής για τον ζωντανό οργανισμό που αποκαλούμε κοινωνία. False leaders, εξτρεμιστικές πεποιθήσεις και σαπισμένες ιδεολογίες λαμβάνουν ολοένα και περισσότερη προβολή, με αποτέλεσμα να μολύνουν και να γεννούν αμφιβολίες, ακόμα και, στους πιο υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους. Το άτομο πιστεύει αυτά που θέλει να πιστέψει, καμιά φορά αγνοώντας η παραβλέποντας σημαντικά κομμάτια του συνόλου της πληροφορίας. Έτσι, δημιουργούνται αόρατα, ηθικά χαρακώματα ομοϊδεατών που προσπαθούν να κρατήσουν μακριά την “επιδημία” που μεταφέρουν οι απέναντι. Το “Thought Contagion” αποτελεί, ίσως, το πιο εμβληματικό κομμάτι της νέας εποχής των Muse, μιας και τόσο μουσικά, όσο και θεματολογικά, κουμπώνει με την δισκογραφική προϊστορία του συγκροτήματος.

Καθώς πλησιάζουμε στο τέλος του Simulation Theory, συναντάμε αυτό που κάποιοι αποζητούν μανιωδώς να (ξανα)ακούσουν από τους Muse του 2018, απορρίπτοντας τους όποιους ηλεκτρονικούς πειραματισμούς και τα synth μπλιμπλίκια που αποτελούν σημεία των καιρών. Συγκεκριμένα, το “Blockades” πατάει πάνω στα riff και τα χαρακτηριστικά φαλτσέτα του Bellamy στο Origin of Symmetry, ενώ στο “Dig Down” βρίσκουμε το χαμένο αδερφάκι του “Madness” από το 2nd Law, με ένα από τα signature κιθαριστικά σολάκια που καθιέρωσαν τον Matt ως έναν από τους καλύτερους lead guitarists της γενιάς του. Μάλιστα, το “Dig Down” είναι το πρώτο single που κυκλοφόρησε μετά την περιοδεία του Drones Tour και αποτελεί μομφή προς πάσα “clown” που έχει καταλάβει αξιώματα (βλ. Trump), καλώντας, παράλληλα, τον ακροατή σε μια εσωτερική αναζήτηση για να υπομείνει- ανατρέψει το σημερινό status quo. Το άλμπουμ κλείνει με το φουτουριστικό, ρεβολουσιονιστικό “The Void”, μια περιληπτική απόδοση του Resistance. Μία δήλωση κατά πάντων, κυβερνήσεων, ακτιβιστικών οργανώσεων, θρησκειών και ό,τι αυτά εκπροσωπούν. Η αλλαγή μπορεί να έρθει μόνο από το άτομο, απαλλαγμένο από ψευτοϊδεολογίες και εγωκεντρικό συμφέρον.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και για την καλλιτεχνική προώθηση του δίσκου. Το εξώφυλλο είναι ιδέα του Kyle Lambert ("Stranger Things") και εμπνέεται από την pop αισθητική των 80’s. Για την deluxe έκδοση, χρειάστηκε ο Paul Shipper, δημιουργός των poster των "Infinity War" και "The Last Jedi". Σε ό,τι έχει να κάνει με τα video clip, είναι εμφανείς οι αναφορές σε cult και pop στοιχεία προηγούμενων δεκαετιών, με χαρακτηριστικότερα παραδείγματα την Ghostbusterική ατμόσφαιρα του “Something Human” και την εικονική μεταφορά στο σύμπαν του “Back To The Future”. Ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες που ολοκληρώνουν το παζλ ενός πλήρους καλλιτεχνικού έργου. 

Προσωπικά, πριν την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ, ήμουν προβληματισμένος. Δεν κρύβω ότι αυτή η μεταστροφή που συμβαίνει στη ροκ μουσική, και γενικότερα, στην μουσική βιομηχανία, με την υποβάθμιση της κιθάρας σε συνοδευτικό ρόλο και την άνοδο των synth στοιχείων, με αφήνει ανικανοποίητο. Όλα (μου) μοιάζουν να ακούγονται ίδια. Άλλωστε, η πίεση που δέχτηκαν οι ίδιοι οι Muse από το fanbase τους να περπατήσουν σε πιο γνώριμα μονοπάτια και να διαχωριστούν από τη σύγχρονη τάση, εκτονώθηκε μέσα από το ομώνυμο single “Pressure”, ένα μήνυμα προς τους οπαδούς του συγκροτήματος ότι τη μουσική την ορίζουν οι μουσικοί και όχι οι ακροατές. Με το Simulation Theory, λοιπόν, οι Muse επιβεβαιώνουν, για άλλη μια φορά, ότι έχουμε να κάνουμε με το σπουδαιότερο και επιδραστικότερο καλλιτεχνικό project του 21ου αιώνα. Το πάντρεμα της ατόφιας, εναλλακτικής ροκ με τις προοπτικές που προσφέρονται μέσα από τα σύγχρονα τεχνολογικά μέσα, εναρμονίζεται αψεγάδιαστα και αποδεικνύει ότι η κιθαριστική μουσική μπορεί να πατήσει, πλέον, σε στέρεα θεμέλια, με μπροστάρη, την μεγαλύτερη μουσική ιδιοφυΐα του πλανήτη, που ακούει στο όνομα Matt Bellamy. Η μόνη απορία, αν το Simulation Theory είναι ένα κεφάλαιο, ή απλά μια σελίδα του.

Βαθμολογία: 8.5/10

Album Info:

Muse - Simulation Theory
Release Date | 9/11/2018
Label | Warner Bros, Helium-3
Producers | Rich Costey, Mike Elizondo, Muse, Shellback, Timbaland
Tracklist:

1. "Algorithm"

2. "The Dark Side"

3. "Pressure"

4. "Propaganda"

5. "Break It to Me"

6. "Something Human"

7. "Thought Contagion"

8. "Get Up and Fight"

9. "Blockades"

10. "Dig Down"

11. "The Void"

Γιώργος Φακαλής

Μουσικός συντάκτης

back to top

Comments

release athens iggy pop breakroom

AGENDA

No event in the calendar
January 2019
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31