#review: Arctic Monkeys - Tranquility Base Hotel & Casino

Arctic ναι, Monkeys όχι.

Όποιος περίμενε ένα πιστό follow-up στα βήματα του AM πιστεύω πως ήταν αρκετά αφελής. Όποιος περίμενε επιστροφή στη νευρωτική κιθαριστική indie που μας έμαθαν στα 00’s, μάλλον ήταν ακόμα περισσότερο. Γιατί; Επειδή η λέξη που ακούστηκε περισσότερο στις συζητήσεις για το δίσκο αυτές τις ημέρες ήταν η «εξέλιξη». Αυτή είναι η πρώτη γραμμή υπεράσπισης των fans και με αυτή πρέπει να ασχοληθούμε για να καταλάβουμε (και να κρίνουμε) το Tranquility Base Hotel & Casino.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Μιλάμε για την εξέλιξη του Turner όμως. Όχι για την εξέλιξη των Arctic Monkeys και αυτό είναι ηλίου φαεινότερο, ήδη στην πρώτη ακρόαση. Μουσικά όμως δε θα βρούμε την απάντηση που ψάχνουμε. Εκείνος το έγραψε, έκοψε την ίδια του την μπάντα από τη σύνθεση, έφερε οργανοπαίχτες (!) και στην τελική το γράψιμο του Turner τα τελευταία χρόνια είναι έτσι, δε θα έπρεπε να έρθει σαν έκπληξη. Την εξέλιξη θα τη βρούμε στους στίχους. Το πρώτο πράγμα λοιπόν που αναγνωρίζουμε, είναι η ειλικρίνεια του Turner. Δεν πάει στους εφηβικούς έρωτες και δεν προσπαθεί να αναβιώσει την περιπτερόμπιρα, το περπάτημα και τα άγχη της ζωής στο Σέφιλντ. Θεωρητικά τουλάχιστον, προσπαθεί να περάσει τα άγχη της νέας ζωής του. Εκατομμυριούχος ρόκσταρ που πέρασε τα 30, μένει στο Λος Άντζελες και προσπαθεί να ισορροπήσει την post-AM φήμη που έχει αποκτήσει. Αλλά το καταφέρνει;

Κάπου εδώ θυμάμαι αντίστοιχα άγχη, αντίστοιχες καταστάσεις και πως πέρασαν στην αιωνιότητα μέσα από την τέχνη. Το Σεληνιακό Τοπίο που έγραψε ο Easton-Ellis προσπαθώντας να διαχειριστεί την επιτυχία του American Psycho, το Wall των Pink Floyd που αποκρυσταλλώνει τον μικροαστισμό μέσα στον πλούτο και σε δεύτερο επίπεδο καταλήγει ακούσια να συμβολίζει την ίδια την κατάπτωση του συγκροτήματος. Τα παραδείγματα πολλά και ίσως κάθε καλλιτέχνης πρέπει σε κάποια φάση να τα εκφράσει. Και η αλήθεια είναι ότι θα ήθελα να ακούσω αυτή την ιστορία από έναν τόσο χαρισματικό στιχουργό όπως έχει αποδείξει πολλάκις ότι είναι ο Turner. Και ναι, με το πιάνο και αυτή την ατμοσφαιρικότητα θα ήταν υπέροχο. Όμως δεν το κάνει. Και τελικά γράφει ένα δίσκο 40 λεπτών που δε λέει σχεδόν τίποτα. Ο έρωτας μας στέρεψε και περιορίζεται στο “sometimes I fantasize about you too” -με έμφαση στο “too”, η προσπάθειά του να πιάσει από τις άκρες κάποια ζητήματα της εποχής (“She Looks Like Fun”) είναι επιδερμική και η γκρίνια για τα social media δεν προσφέρει κάτι νέο, ενώ η  μοναδική στιγμή που φαίνεται να γυρίζει τα ερωτήματα στον εαυτό του (“Four Out of Five”) οδηγεί στην αποποίηση κάθε ευθύνης και ρίχνει το μπαλάκι προς πάσα άλλη κατεύθυνση. Είτε είναι οι θαυμαστές και η πίεσή τους, είτε είναι η βιομηχανία και η δική της πίεση. Και οι κινηματογραφικές αναφορές. Ω οι αμέτρητες κινηματογραφικές αναφορές! Από τον Fassbinder στους Ghostbusters και απ’ το Run Lola Run στο Star Wars. Intertextual αχταρμάς των 2010’s και παρακαλώ να το κρατήσουμε αυτό για πιο μετά.

Θα ήθελα πάρα πολύ να γραπωθώ από την ειλικρίνεια του “Four Out of Five” και του “Star Treatment”. Θα ήθελα πάρα πολύ να πιστέψω ότι το Tranquility Base Hotel & Casino είναι ένας δίσκος που έγραψε στην πρέσα γιατί «έπρεπε». Είτε ένεκα συμβολαίου, είτε του φόβου της λήθης. Και πόσο εύκολα θα τα εξηγούσε όλα. Από τον παραγκωνισμό του υπόλοιπου συγκροτήματος, μέχρι την «παγωμάρα» και την απουσία συναισθήματος και νεύρου σε 11/11 τραγούδια. Την επιβεβλημένη βιντατζιά, τον πρώτο στίχο που θα στοιχειώνει για πάντα το άλμπουμ και τον τελευταίο στίχο που κλείνει τον κύκλο. Τις μοναδικές στιγμές αγνής νοσταλγίας. Όχι για κάποιο αόριστο californication, το Αμέρικα μιας φραγκάτης και κενής μπελ επόκ ή για άσχετες ταινίες που όλοι μπορούν να ονοματίσουν και να ταυτιστούν. Τη νοσταλγία για το πώς ξεκίνησαν όλα και όλα εκείνα που χάθηκαν στο δρόμο προς την κορυφή.

Και όσο είμαι έτοιμος να αποδεσμεύσω αυτές τις σκέψεις ως δικαιολογίες ενός πληγωμένου fanboy, μου ξανάρχονται στο μυαλό οι καλλιτέχνες που ανέφερα και συνέκρινα πριν -αυτή τη φορά με κάποια άλλα έργα τους. Ο Easton-Ellis και το Λιγότερο από μηδέν, οι Floyd και το πρεσβύτερο Momentary Lapse of Reason. Αμφότερα αριστουργήματα που θέλοντας και μη, αιχμαλωτίζουν την ιστορία μέσα τους. Είτε είναι αυτή η αμερικανική μπελ επόκ του ’80, είτε ο κοινωνικός ευνουχισμός και το γήρας πριν τα γεράματα για μια γενιά που έμαθε να παλεύει από μικρή. Και βλέποντας τον Turner του σήμερα, ακούγοντας και διαβάζοντας αυτό το άλμπουμ, αναλογιζόμενος την πορεία των Monkeys, δεν μπορείς να μη δεις μια γενιά στον καθρέπτη (και στον πάγο). Μούδιασμα, μπέρδεμα, χαμηλωμένα ηχεία και κιθάρες που πλέον φέρνουν πονοκέφαλο αντί για χορό, γκρίνια που δεν μπορεί να στοχεύσει τα πράγματα που την προκαλούν, αόριστη νοσταλγία που εν τέλει προέρχεται από κάπου πολύ συγκεκριμένα και φυσικά οι διακειμενικές αναφορές και η πάλαι ποτέ αίγλη για να καλύψουν το κενό της δημιουργικότητας -που λέγαμε προηγουμένως.

Βέβαια αυτό έγινε άθελα. Όσο χρήσιμο και ενδιαφέρον κι αν αποδειχθεί σε 15-20 χρόνια, δεν αναιρεί το γεγονός ότι τα δεδομένα στοιχεία αποτελούν προβλήματα για ένα δίσκο. Στον πυρήνα του είναι ένα «σε καμία περίπτωση κακό, αλλά όχι και ιδιαίτερα καλό» άλμπουμ (και όχι, δεν είναι concept album, που το διαβάσαμε κι αυτό) που μάλλον θα ξεχαστεί σύντομα και μάλλον θα γίνει για τους λάθος λόγους , δηλαδή θα τιμωρηθεί για την έλλειψη χιτ. Έχει ωραία σημεία, ο Alex είναι καλός μουσικός και δε χρειάζεται να το αποδείξει, είναι ευχάριστος δίσκος και υπό συγκεκριμένες συνθήκες κρίνεται ιδανικός λόγω της ατμοσφαιρικότητάς του. Αλλά μέχρι εκεί. Δε θα μείνει ούτε δίπλα στο AM και τη λίστα επιτυχιών του, ούτε στο Whatever People Say I Am, That's What I'm Not και το απίστευτο σύνολο που προέκυψε. Τουλάχιστον αν δεν πιπιλιστούν τα μυαλά μας από καλοπροαίρετους και κακοπροαίρετους κριτικούς και μη, που θέλουν να παρουσιάσουν την πιο ανέμπνευστη δουλειά του Turner σαν ένα αμάλγαμα ωριμότητας και μουσικής ιδιοφυίας. Και αυτό γιατί το παιχνίδι της «εξέλιξης» έχει χαθεί. Μα είναι ένα παιχνίδι που εύκολα μπορεί να κερδηθεί ανά πάσα στιγμή.

Βαθμολογία: 6,5/10

Album Info:

Arctic Monkeys – Tranquility Base Hotel & Casino

Label | Domino

Producers | James Ford, Alex Turner

Tracklist:

1. Star Treatment

2. One Point Perspective

3. American Sports

4. Tranquility Base Hotel & Casino

5. Golden Trunks

6. Four Out of Five

7. The World's First Ever Monster Truck Front Flip

8. Science Fiction

9. She Looks Like Fun

10. Batphone

11. The Ultracheese

Δημήτρης Φαληρέας

Αρχισυντάκτης

back to top

Comments

release athens 2018 festival plateia nerou

aggelakas pavlidis 2018 breakroom banner

last drive fuzz breakroom banner

AGENDA

Editorial