#review: Arcade Fire - Everything Now

Ένας δίσκος που θα τσατίσει και θα γοητεύσει.

Το 5ο album των Καναδών πατάει στη ντίσκο-ηλεκτρονική βάση που τέθηκε με το Reflektor (2013) και το αποτέλεσμα ορίζεται από τη διαχείριση των υψηλών προσδοκιών και της διαφοράς ποιότητας εντός του δίσκου.

Γράφει ο Δημήτρης Φαληρέας

Ποτέ δε λάτρεψα τους Arcade Fire, ούτε όμως τους αντιπάθησα. Οι δύο πρώτοι τους δίσκοι ήταν εξαιρετικοί, αλλά πάντα τους είχα στο μυαλό μου σαν μια ακόμα indie μπάντα των 00’s. Όσο σιγά σιγά οι υπόλοιποι της γενιάς αυτής είτε εξαφανίζονταν, είτε έβγαζαν κακούς δίσκους, οι Arcade Fire διατηρούνταν στο ίδιο επίπεδο, με αποτέλεσμα μια δεκαετία αργότερα να είναι ένα μεγάλο όνομα με –δυσανάλογες- διαστάσεις θρύλου. Και δυσανάλογες καθότι βασιζόμενες σε ένα βαθμό και στο μουσικό έλλειμμα της εποχής. Παρότι λοιπόν δεν είμαι δα και κάνα fanboy, η τεράστια και πολύ καλομελετημένη προώθηση του Everything Now με έψησε κι εμένα και ανυπομονούσα να έρθει η 28η του Ιούλη. Και ήρθε.

Τα σινγκλς μας είχαν προετοιμάσει για τη γενικότερη ιδέα και τον ήχο της κυκλοφορίας και δεν αποκλίνει από αυτά. Πολλή ντίσκο, πολύ ABBA, πολλή και η επιρροή του Bowie (περισσότερο σα λογική, παρά σαν μουσική). Πέρα από αυτές τις απλές αναγνωρίσεις, οι πρώτες αντιδράσεις ήταν στην καλύτερη χλιαρές, στη χειρότερη έφτασαν στην αποκαθήλωση. Οι πιο ψύχραιμες αντιδράσεις ήταν αυτές που περίμεναν λίγο. Το κλειδί στην κατανόηση του album είναι το γενικό concept –στο οποίο περιλαμβάνεται και η ίδια η καμπάνια που οδήγησε στην περασμένη Παρασκευή. Οι Arcade Fire λοιπόν μπήκαν στο τρυπάκι του μεταμοντερνισμού, ή μάλλον της εκλαϊκευμένης γενικής αντίληψης για τον μεταμοντερνισμό. Η προώθηση βασίστηκε στην ειρωνεία των παραδοσιακών μορφών προώθησης και της μουσικής βιομηχανίας εν γένει. Και θα ήταν μια ενδιαφέρουσα σκέψη, αν δε γινόταν υπό τους ίδιους κανόνες, τους ίδιους ανθρώπους και τον ίδιο σκοπό. Τελικά εξελίχθηκε σε ένα ξεδιάντροπο και ανέντιμο promotion στο επόμενο στάδιο του marketing. Αν μας ξεγέλασε το dress code στη συναυλία και το μούφα-review, δεν την πατήσαμε με το κλιπάκι στο Vevo και το σπαμάρισμα στα social media. Και αν κάποιος βλέπει αυτή την υπερβολή ως αυταπόδεικτο, είναι μάλλον αφελής. Το έτερο θεμελιώδες κομμάτι του concept είναι η επιστροφή στις ρίζες και η απόδοση τιμών που για τους AF μεταφράζεται στη ντίσκο. Χαρούμενα dance κομμάτια στη σύγχρονη σύλληψη των 70’s. Δείτε το σαν το αντίστοιχο του “Stranger Things” για το ’80.

Πώς όμως όλα αυτά μεταφέρονται στα ίδια τα τραγούδια; Το “Electric Blue” και το “Signs of Life” είναι τα καλύτερα παραδείγματα για το φόρο τιμής στα ξεχασμένα party anthems, τόσο μουσικά, όσο και στιχουργικά. Το Everything Now φιλόδοξα θέλει να παίξει με το χορό και το μεθύσι λίγο πριν το Mad Max γίνει πραγματικότητα και την επιστροφή σε ό,τι αγαπήθηκε περισσότερο μέχρι τη doomsday, αλλά αρκείται σε διάσπαρτες νιχιλιστικές μνείες που μπλέκονται με μισοπεθαμένους έρωτες. Ή και όχι. Μέσα σε αυτό που φαίνεται σαν αποτυχημένη εκτέλεση μίας καλής ιδέας, πετάγονται δύο τραγουδάρες που το πετυχαίνουν. Το “Creature Comfort” και το “Good God Damn” είναι δύο τραγούδια που όχι μόνο είναι από τα καλύτερα στη δισκογραφία του συγκροτήματος, αλλά υπηρετούν και με τον καλύτερο δυνατό τρόπο αυτό που περνάει μα δεν αγγίζει στα υπόλοιπα κομμάτια. Αντίστοιχα, το “Put Your Money On Me” κινείται σε παρόμοια επίπεδα και δίνει την εύκολη ραδιοφωνική λύση και το στίχο που θα μαρκάρει το άλμπουμ “go tuck me into bed and wake me when I’m dead”.

Ποια είναι εν τέλει η ετυμηγορία; Έχουμε ένα μέτριο και δικαίως απογοητευτικό σύνολο με πολύ κακές στιγμές, αλλά και με μερικές πολύ καλές. Αν έλειπαν κάποια τραγούδια θα μιλούσαμε για την μεγαλύτερη πατάτα των τελευταίων ετών. Αν έλειπαν κάποια άλλα τραγούδια θα μιλούσαμε για το δίσκο της χρονιάς ήδη από Ιούλιο μήνα. Η αισθητή απόσταση στην ποιότητα τόσο σαν θεωρητικό υπόβαθρο, όσο και σαν πρακτικό αποτέλεσμα, στοιχειώνει το δίσκο και αφήνει ένα διχασμένο σύνολο που θα αφήσει το στίγμα του με τα μεμονωμένα στοιχεία του κι όχι την ολότητά του.

Βαθμολογία: 7/10

Album Info:

Release Date | 28/7/2017

Label | Columbia

Producers | Arcade Fire - Thomas Bangalter - Steve Mackey - Markus Dravs - Geoff Barrow - Eric Heigle

Tracklist:

1. Everything_Now (continued)

2. Everything Now

3. Signs of Life

4. Creature Comfort

5. Peter Pan

6. Chemistry

7. Infinite Content

8. Infinite_Content

9. Electric Blue

10. Good God Damn

11. Put Your Money On Me

12. We Don’t Deserve Love

13. Everything Now (continued)

back to top

Comments

Mano Aperta Fest An Club Wish upon a star blame canada blame kandinsky mikites supersoul radio sol fundracar

fuzztones breakroom gagarin

austra fuzz

dream syndicate fuzz

gimme shelter film festival breakroom gagarin

AGENDA

October 2017
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
29
30

Editorial

Playlist

breaking-the-room by breakroom on 8tracks.

Editors' choice

top-twenty-sixteen by alexandros-nikas on 8tracks.