Το The Last Dance είναι η μεθαδόνη που αποδείχτηκε αριστούργημα

Ιστορίες μπασκετικών μύθων και άλλα.

Με αφορμή την ανακοίνωση της απόφαση για επανέναρξη της season του NBA, θυμήθηκα μετά από τόσες μέρες το Last Dance. Ε, Σαββατοκύριακο ήταν, το «κατάπια» με τη μέθοδο του binge watching, χωρίς δεύτερη σκέψη. Με το να τα δεις όλα μαζεμένα, καταλαβαίνεις πράγματα που ίσως με την πρώτη θέαση δεν μπόρεσες και το εκτιμάς και διαφορετικά, κυρίως γιατί δεν επηρεάζεσαι από τον ντόρο και από τις συνεχείς συζητήσεις γύρω απ’ αυτό.

Γράφει ο Διαμαντής Λουδάρος

Κακά τα ψέματα, μεγάλο ρόλο στην τόση επιτυχία του Last Dance, χωρίς να θέλω να το αδικήσω για την ποιότητά του βέβαια, έπαιξε το ότι έκανε την εμφάνισή του σε περίοδο πλήρους ανυπαρξίας αθλητικών γεγονότων και ημερών που ήμασταν όλοι καρφωμένοι στο Netflix.Ήταν το τέλειο υποκατάστατο για εμάς που τα sports τα εντάσσουμε στους τρόπους ψυχαγωγίας μας και αυτό βοήθησε στο να φτάσει στο νούμερο ένα των τάσεων στην εν λόγω πλατφόρμα.

Παρόλα αυτά όμως, το περιεχόμενό του ήταν εγγύηση επιτυχίας, όπως κι αν είχαν οι καταστάσεις.

Δυο λόγια για το έργο, για εσάς τους δυο-τρεις που έχετε απομείνει να μην το έχετε δει: Ένα τηλεοπτικό συνεργείο ακολουθεί τους Chicago Bulls, την σημαντικότερη ομάδα  όλων των εποχών  για το μπάσκετ γενικότερα, στην τελευταία της season με αυτό το roster και αυτόν τον προπονητή. Ένα roster μπολιασμένο με ταλέντο και προσωπικότητες, με μπροστάρη τον Michael Jordan, δευτεραγωνιστές τους Pippen, Rodman, σε ρόλο κομπάρσου που ξεχωρίζει τον μετέπειτα προπονητή των σύγχρονων θρύλων, Golden State Warriors, Steve Kerr και «σκηνοθέτη» τον αξεπέραστο Phil Jackson.Το συνεργείο έχει ελεύθερη πρόσβαση σε ό,τι έχει να κάνει με την ομάδα: αποδυτήρια, προπονήσεις, γραφεία, ξενοδοχεία. Παντού!

Απ’την αρχή καταλαβαίνει κάποιος πόσο προσεκτικά έχει στηθεί η παραγωγή. Είναι φτιαγμένη για να δίνει την αίσθηση του επικού. Από τα μουσικά «ντυσίματα», τα πλάνα, τις σκηνοθετικές «πινελιές», όλα μονταρισμένα, ώστε να αναδεικνύουν το μεγαλείο αυτής της ομάδας, αλλά κυρίως αυτό του Michael Jordan. Όπως είναι φυσικό, όσο και το περιεχόμενο να είναι άλλο, όλη η δουλειά περιστρεφεται γύρω από τον απόλυτο πρωταγωνιστή, τον Jordan. Όλα τα άλλα παίζουν, σημαντικό μεν, συμπληρωματικό δε ρόλο στο ντοκιμαντέρ. Η παραγωγή λοιπόν, κάνει το Last Dance οπτικοακουστικά απολαυστικό. Σε ό,τι έχει να κάνει με τη δομή του ως ντοκιμαντέρ, τα γεγονότα είναι έτσι τοποθετημένα, ρίχνοντας περισσότερο βάρος στην διαμόρφωση συναισθημάτων, παρά σε μια στείρα εξιστόρηση των συμβάντων. Γι’αυτό και χρησιμοποιήθηκε η, για πολλούς κουραστική, μέθοδος των flashbacks. Αυτό έκανε δύσκολο να ακολουθείς χρονικά το τι γινόταν, αλλά ίσως ήταν και μια δήλωση των δημιουργών προς τους θεατές να μην ασχοληθούν με το πότε έγινε κάτι, αλλά με το γεγονός καθαυτό. Το στοιχείο που «απογείωσε» το περιεχόμενο του Last Dance ήταν η σπανιότητα πλάνων και μαρτυριών. Οι superfans του αθλήματος ειδικά, είχαμε μόνιμα ένα χαμόγελο στο πρόσωπο μ’ αυτά που βλέπαμε: Τον Jordan να βρίζει συμπαίκτες αναιδώς, τον Rodman να εμφανίζεται ξενύχτης σε προπονήσεις και να φυγαδεύεται άρον-άρον από δημοσιογράφους και άλλες τέτοιες «ομορφιές» που δεν βρίσκεις εύκολα σε τέτοιου είδους έργα.

Μια δεύτερη ματιά όμως στο Last Dance, βγάζει στην επιφάνεια και κάποιες αστοχίες, κάποιες ατέλειες. Ελάχιστες, αλλά υπήρξαν. Η πιο χτυπητή στα μάτια μου από όλες τις «παραφωνίες» ήταν το εμμονικό focus στον Jordan, το οποίο κατέληγε σε υπερβολές. Φυσικά και το νούμερο ένα αυτής της ομάδας ήταν ο Jordan και φυσικά θα έπρεπε να καταλαμβάνει το 70-80% του περιεχομενου του ντοκιμαντέρ. Όμως, σε στιγμές, όλη αυτή η επικέντρωση κατέληγε σε μια «αγιογραφική» παρουσιάση κάποιων πτυχών της προσωπικότητάς του, ενώ στην πραγματικότητα, τον Jordan, δεν τον λες και άγιο. Βασικά, δεν τον λες καν καλό άνθρωπο. Σίγουρα μιλάμε για τον, μέχρι σήμερα, καλύτερο μπασκετμπολίστα όλων των εποχών, αλλά ως εκεί.

Ένα προσωπικό μου παράπονο από το Last Dance είναι ότι θα ήθελα να δω λίγο παραπάνω Phil Jackson. Μιλάμε για έναν αξεπέραστο θρύλο του NBA, με την πιο επιτυχημένη καριέρα προπονητή στη λίγκα. Έχει 11 δαχτυλίδια ως coach και έχει καταφέρει να διαχειριστεί προσωπικότητες, όπως ο Jordan, o Rodman, o Shaquille O’Neal, o Kobe και να φτάσει μαζί τους στην κορυφή. Αν μη τι άλλο, αν μιλήσουμε για το ποιος είναι ο προπονητής - G.O.A.T., είναι ο Phil Jackson, συν ότι, μετά τον Rodman, για ευνόητους λόγους, είναι η πιο ενδιαφέρουσα persona στο ντοκιμαντέρ και γι’ αυτό θα ήθελα λίγο παραπάνω τα φώτα πάνω του.

Στα αρνητικά ίσως και να εντάσσεται και το eyebrow-rising timing της κυκλοφορίας της σειράς και όχι, δεν έχει να κάνει αυτό με την καραντίνα. Το Last Dance κανονικά ήταν να κυκλοφορήσει Ιούνιο, τις μέρες που υπο φυσιολογικές συνθήκες θα ήταν οι τελικοί του NBA. Σ’ αυτούς τους τελικούς ήταν πολύ πιθανό να συμμετείχαν οι Los Angeles Lakers, ομάδα με ηγέτη τον LeBron James, οι οποίοι τελικοί θα ήταν οι δέκατοι στην καριέρα του. Ο LeBron είναι ο άμεσος διεκδικητής του θρόνου του Jordan και το κατόρθωμα των δέκα τελικών θα προσέθετε πολλούς πόντους στην προσπάθεια του να αναδειχθεί ο κορυφαίος. Οι πονηροί λοιπόν, πιστεύουν ότι ο Jordan απαίτησε να βγει τότε το docuseries, ώστε να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι καινούργιοι τι εστί “Air Mike” και Bulls του ’90, προσπαθώντας να εξαφανίσει μια για πάντα την αμφισβήτηση και τους haters. Μεταξύ μας, απ’ αυτά που είδαμε για την προσωπικότητα του Jordan και το πόσο άρρωστα ανταγωνιστικός είναι, είμαι σχεδόν βέβαιος ότι ισχύει.

Όπως και να ’χει, το Last Dance ήταν όαση για τις κενές μέρες μας, μας χόρτασε μπάσκετ, μας διασκέδασε και μας μόρφωσε. Ήταν μια εξαιρετική δουλειά που έθεσε νέα standards για το πώς θα πρέπει να είναι τα αθλητικά ντοκιμαντέρ και το έκανε εκκωφαντικά, τραβώντας την προσοχή όλης της υφηλίου. Και πώς να μην το κάνει, αφού ήταν όλα γύρω από την ομάδα με τον μεγαλύτερο αντίκτυπο, όχι μόνο στο μπάσκετ και στον αθλητισμό, αλλά στην ευρύτερη pop κουλτούρα της εποχής. Πραγματικά, δεν πρέπει να υπήρχε παιδί ή έφηβος στα ’90 που να μην είχε ένα καπέλο, μια μπλούζα ή μια μπάλα Chicago Bulls. Ένα κορυφαίο δημιούργημα λοιπόν, για την καλύτερη ομάδα όλων των εποχών και τον πιο επιδραστικό αθλητή της σύγχρονης ιστορίας.

Διαμαντής Λουδάρος

Μουσικός συντάκτης

back to top

Comments

AGENDA

No event in the calendar
July 2020
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31

Editorial